Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

εσαρπες

ψάχνουν σπιτάκι!

Αυτά τα υπέροχα μωράκια εγκαταλείφθηκαν και ψάχνουν σπιτάκι!
Διάβασε την ιστορία τους...
http://artemis-taas.org/portofolio/baby-puppies/
.

τα φατσακια...

Despina Garifallidou
Τι να πω τωρα για αυτα τα φατσακια??? Τα λογια ειναι πραγματικα περιττα... Γεννηθηκαν στο πουθενα στο Αλεποχωρι απο αδεσποτη μανουλα , υπολογιζουμε οτι θα γινουν ενα μεσαιο μεγεθος γυρω στα 20 κιλα καταλληλο για διαμερισμα. Ενα κοριτσακι και ενα αγορακι....!!! Παρακαλω πολυ και τονιζω , να με παρετε τηλεφωνο μονο αν ειστε συνειδητοποιημενοι για αιωνια δεσμευση , τα ζωα δεν εχουν καρτα αλλαγης . Περασαν απο κτηνιατρικο ελεγχο ,αποπαρασιτωθηκαν εσωτερικα και εξωτερικα και , ειναι υγιεστατα, τρωνε μονα τους ξηρα τροφη και ειναι μολις 40 ημερων, θα δοθουν με το βιβλιαριο τους. Θα δοθουν με συμβολαιο υιοθεσιας ,εντος Αττικης. Βρισκοντε Γλυφαδα.Tο κόστος του μικροτσίπ επιβαρύνει τον νέο γονιό. Προϋπόθεση η στείρωση όταν φτάσουν στην καταλληλη ηλικια. Τηλ. 6986518387

Σε βρήκα στη Μονεμβασιά

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε το βίντεο της Xara Zwi.
 
Xara Zwi

Σε βρήκα στη Μονεμβασιά
να περπατάς μ’ αρματωσιά
και στο λαιμό μαντήλι
Να `χεις την ωχρα του καιρού
και το γαλάζιο του νερού
στα πεθαμένα χείλη

Τώρα κοιμάσαι στ’ ανοικτά
του πέλαγου με σταυρωτά
τ’ Ανάπλι και τη Μάνη
Αχ αδελφέ της ποταμιάς
του κόσμου και της ερημιάς
παιδί του Μακρυγιάννη

Φουσάτα πάνε στο Νοτιά
μα εσύ φουντώνεις τη φωτιά
στη μέση του Γενάρη
Κι από την Ύδρα ως τη Χιό
σε κυνηγάνε σαν στοιχειό
φονιάδες και κουρσάροι

Μα εσύ κοιμάσαι στ’ ανοικτά
του πέλαγου με σταυρωτά
τ’ Ανάπλι και τη Μάνη
Αχ αδελφέ της ποταμιάς
του κόσμου και της ερημιάς
παιδί του Μακρυγιάννη

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
https://www.youtube.com/watch?v=418xd7HKz8E

Τετάρτη, 27 Απριλίου 2016

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ!

ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΙΝΗΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ!

Φτιάχνω λαχανόκηπο χωρίς νερό

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
 
Φτιάχνω λαχανόκηπο χωρίς νερό
ftiaxno.gr|Από ftiaxno

ΚΟΛΠΑ στο Facebook

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε τη δημοσίευση του χρήστη Το Xωνί.
ΚΟΛΠΑ στο Facebook που ίσως δεν ξέρατε!

ο 50ος Ψαλμός του Δαβίδ

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΤΑΛΟΦΗΣ ΠΟΛΗΣ

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ ΤΗΣ ΕΠΤΑΛΟΦΗΣ ΠΟΛΗΣ
Το θέαμα ήταν τρομερό και ελεεινό πέραν πάσης φαντασίας, βλέποντας να τραβούν από τα μαλλιά, παρθένες οι οποίες δεν είχαν βγει ποτέ από τα σπίτια τους, ευγενείς κυρίες, καλόγριες που είχαν αφιερώσει την ζωή τους στο Θεό και να τις βιάζουν σαν άγρια θηρία.
Τους γέροντες, τους τρυπούσαν με τα ξίφη όπως και τα μωρά που άρπαζαν από την αγκαλιά των μανάδων τους. Και τι να πει κανείς για την σύλληση και αρπαγή των ιερών εικόνων και άλλων αντικειμένων από τις εκκλησίες και τα Μοναστήρια; Τα ιερά άμφια πετάγονταν στην πυρά ή με αυτά έντυναν τα άλογά τους, και ενώ έπιναν την Θεία Κοινωνία, θρυμμάτιζαν τους μαρμάρινους τάφους και σκύλευαν τους νεκρούς, πετάγοντας προς όλες τις κατευθύνσεις τα οστά τους.....
http://353agios.blogspot.gr/2016/02/blog-post_78.html
 
353agios.blogspot.com|Από Ιστολόγιο ΑΓΙΟΚΥΠΡΙΑΝΙΤΗΣ

...το ψωμί είναι μόνο για να το τρώμε;...

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε τη δημοσίευση του χρήστη Το Xωνί.
Νομίζετε πως το ψωμί είναι μόνο για να το τρώμε; Δείτε σε τι άλλο ΧΡΗΣΙΜΕΥΕΙ…

Νομίζετε πως το ψωμί είναι μόνο για να το τρώμε; Δείτε σε τι άλλο ΧΡΗΣΙΜΕΥΕΙ…

Νομίζετε πως το ψωμί είναι μόνο για να το τρώμε; Δείτε σε τι άλλο ΧΡΗΣΙΜΕΥΕΙ…
Όταν σκέφτεστε «ψωμί», η πρώτη εικόνα που σας έρχεται στο μυαλό είναι τα απολαυστικά τοστ και σάντουιτς που φτιάχνετε για εσάς και την οικογένειά σας, σωστά; Ήρθε η ώρα να αλλάξετε στάση απέναντι στο ψωμί και να σταματήσετε να το βλέπετε μόνο σαν πηγή νοστιμιάς και ευχαρίστησης, αλλά να το βάλετε στον κατάλογο των συμμάχων σας στην καθαριότητα του σπιτιού. Γιατί; Η μαλακή και σπογγώδης υφή του το καθιστούν ένα εξαιρετικά ισχυρό οικιακό εργαλείο το οποίο μπορεί να σας φανεί χρήσιμο σε πολλές περιστάσεις. Διαβάστε παρακάτω για να δείτε πότε είναι προτιμότερο να ανατρέχετε στην ψωμιέρα σας, όχι για να φτιάξετε σνακ, αλλά για να την βγάλετε καθαρή.
Εξαφανίστε τους λιπαρούς λεκέδες Το ντρέσινγκ της αγαπημένης σαλάτας σας βρήκε... τραπεζομάντιλο την ώρα που τη σερβίρατε, τότε δεν έχετε παρά να σκουπίσετε αμέσως το λεκέ με μια φέτα ψωμί. Θα απορροφήσει άμεσα του υγρούς και λιπαρούς λεκέδες, όπως εκείνους από λάδι ή κρασί, κι έτσι τους εμποδίζει να ποτίσουν τις ίνες του υφάσματος.

Κάντε το μπλέντερ σας να λάμψει Λατρεύετε τα smoothies και τις σπιτικές σος για τα φαγητά σας, αλλά μισείτε τη λιπαρή υφή που αφήνουν στην επιφάνεια του μπλέντερ; Σας έχουμε καλά νέα: ρίξτε σε αυτό μια φέτα ψωμί και πολτοποιήστε την καλά. Το ψωμί θα ρουφήξει τυχόν λιπαρά υπολείμματα και θα κάνει τον καθαρισμό της συσκευής πολύ πιο εύκολη υπόθεση.

Σβήσετε δαχτυλιές και σημάδια από τους τοίχους σας Μπορεί τα μικρά σας να νιώθουν ότι είναι Πικάσο ή απλά να έχει έρθει η ώρα να φρεσκάρετε την όψη τους. Όποια κι αν είναι η αίτια, εμείς σας προτείνουμε να τρίψετε τους τοίχους σας με μια φέτα ψωμί για να δείτε τις δαχτυλιές, τα σημάδια και τις μουτζούρες να εξαφανίζονται. Μάλιστα, αυτό το καθαριστικό tip μπορείτε να το εφαρμόσετε τόσο σε επιφάνειες που έχετε περάσει με στούκο όσο και σε ταπετσαρίες που δεν μπορούν να πλυθούν.
Σπάσατε... κούπες; Κι όμως ο καλύτερος τρόπος για να μαζέψετε τα μικρά θραύσματα από γυαλί, πορσελάνη ή πηλό δεν είναι η σκούπα, αλλά μια φέτα ψωμί. Κι αυτό χάρη στην σπογγώδη υφή της ψίχας του. Αφότου λοιπόν απομακρύνετε τα μεγαλύτερα κομμάτια, πάρτε μια φέτα ψωμί και περάστε με αυτήν την πληγείσα περιοχή για να ξεφορτωθείτε με επιτυχία ακόμα κι εκείνα τα μικρά -σχεδόν αόρατα- θραύσματα.
Όχι, το σφουγγάρι δεν είναι ο μόνος σας συμπαραστάτης στην αποστολή «Καθαριότητα». Ήρθε η ώρα να «ανοίξετε» τα όρια της συμμαχίας σας για να χωρέσετε... μια φέτα ψωμί!

ταινία για την ζωή με την κάρτα του πολίτη στην Ελλάδα!!!

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
 
 
Με γνωστούς ηθοποιούς έγινε μια ταινία μικρού μήκους που δείχνει πως θα είναι η ζωή αν…
klainmain.gr

Ελιξήριο νεότητας

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε τη δημοσίευση του χρήστη Με Υγεία.
Ελιξήριο νεότητας
Γνωρίζετε ότι με πολύ απλά και φυσικά υλικά μπορείτε να φτιάξετε ένα ελιξήριο νεότητας; Μάθετε περισσότερα γι αυτό στο άρθρο που ακολουθεί.
 
Το θιβετιανό ελιξήριο νεότητας και της μακροζωίας είναι μια υγιεινή ανάμιξη τριών συστατικών τα οποία θα προσφέρουν στο σώμα σας αναρίθμητα οφέλη. Μάθετε γι αυτό.
meygeia.gr

Ελιξήριο νεότητας

Μπορείτε να ακολουθείτε αυτήν τη θεραπεία δυο φορές το χρόνο για ένα μήνα. Τα συστατικά της θα σας βοηθήσουν να αποφύγετε διάφορες ασθένειες, θα σας χαρίσουν ένα όμορφο δέρμα και θα αποφύγετε την εμφάνιση ρυτίδων.
Ελιξήριο νεότητας
Το θιβετιανό ελιξήριο νεότητας και της μακροζωίας είναι μια υγιεινή ανάμειξη τριών συστατικών τα οποία θα προσφέρουν στο σώμα σας αναρίθμητα οφέλη, θα βοηθήσουν στην αναγέννηση των κυττάρων του δέρματος ενώ παράλληλα θα συμβάλλουν στην καταπολέμηση της πρόωρης γήρανσης. Στην ουσία αυτό το ελιξήριο δρα από μέσα προς τα έξω ώστε να διατηρεί νεανική την εμφάνισή σας.

Ποια είναι τα συστατικά για το ελιξήριο νεότητας;

Το θιβετιανό ελιξήριο νεότητας και της μακροζωίας αποτελείται από μια ανάμιξη τριών κοινών συστατικών: λεμόνι, μέλι και ελαιόλαδο. Αυτά τα τρία υγιεινά προϊόντα συγκεντρώνονται σε μια συνταγή και συνθέτουν μια πανίσχυρη θεραπεία που βοηθά στην πρόληψη πολυάριθμων ασθενειών και καταπολεμά τα εμφανή σημάδια της γήρανσης.

Οι ιδιότητες του λεμονιού

lemoni
  • Τα λεμόνια θεωρούνται ένα από τα πιο ισχυρά φρούτα, ικανά να επουλώνουν το σώμα και να καταπολεμούν τις ασθένειες. Αυτό το πλούσιο φρούτο βοηθά το σώμα να αποβάλλει τις τοξίνες και είναι πολύ ισχυρό φυσικό αντιβιοτικό.
  • Τα λεμόνια αποτελούν βασική πηγή βιταμίνης C η οποία παίζει σημαντικό ρόλο στη διατήρηση ενός ισχυρού ανοσοποιητικού συστήματος και στην πρόληψη ορισμένων ασθενειών του αναπνευστικού συστήματος όπως της πνευμονίας, της βρογχίτιδας, της συμφόρησης, της ίωσης και του άσθματος.
  • Περιέχουν επίσης βιταμίνη P με ικανότητα διαπερατότητας των τριχοειδών αγγείων η οποία είναι υπεύθυνη για τη σύσφιξη των τριχοειδών αγγείων και των τοιχωμάτων των αιμοφόρων αγγείων.
  • Τα λεμόνια είναι πλούσια σε μεταλλικά στοιχεία όπως κάλιο, μαγνήσιο, ασβέστιο και φώσφορο ενώ παράλληλα αποτελούν μια εξαιρετική πηγή βιταμινών Β (Β1, Β2, Β3, Β5 και Β6).
  • Μελέτες έως σήμερα έχουν αποδείξει ότι τα λεμόνια είναι αποτελεσματικά για την καταπολέμηση 150 ασθενειών και αυτό χάρη στην ικανότητά τους να προωθούν την αποβολή τοξινών και να απομακρύνουν μικροοργανισμούς που επιτίθενται στο σώμα.
  • Λόγω της υψηλής τους περιεκτικότητας σε αντιοξειδωτικά, τα λεμόνια προλαμβάνουν την πρόωρη γήρανση του δέρματος και τονώνουν την κυτταρική ανανέωση.

Οι ιδιότητες του μελιού

meli
  • Το μέλι θεωρείται ένα από τα πιο υγιεινά φυσικά γλυκαντικά χάρη στα πολλά θρεπτικά συστατικά του και στις ευεργετικές του ιδιότητες.
  • Το βιολογικό μέλι μελισσών περιέχει μεταλλικά στοιχεία όπως νάτριο, κάλιο, μαγνήσιο, ασβέστιο, σίδηρο, μαγγάνιο, χαλκό, φώσφορο, ψευδάργυρο και σελήνιο καθώς και βιταμίνες A, C και σύμπλεγμα βιταμινών Β.
  • Ως μια φυσική θεραπεία το μέλι διαθέτει πανίσχυρη αντιβιοτική δράση η οποία καταπολεμά την ραχίτιδα, το σκορβούτο, την αναιμία, φλεγμονές του εντέρου, την υδρωπικία, τη δυσκοιλιότητα, τους ρευματισμούς, τους πονοκεφάλους και τη ζαλάδα.
  • Δρα επίσης ως κυτταρικός ρυθμιστής και είναι τόσο ισχυρό όσο και αποτελεσματικό ως τονωτικό του εγκεφάλου.
  • Χάρη στις αντισηπτικές και αντιικές ιδιότητές του, το μέλι συνιστάται για τη θεραπεία λοιμώξεων και προβλημάτων όπως είναι οι ιώσεις, οι πονόλαιμοι και οι μυϊκοί πόνοι.

Οι ιδιότητες του ελαιόλαδου

elaiolado
  • Ένα από τα καλύτερα λιπαρά που μπορείτε να συμπεριλάβετε στη διατροφή σας προέρχεται από το ελαιόλαδο. Αυτό το έλαιο είναι πλούσιο σε ελαϊκό οξύ το οποίο μειώνει τα επίπεδα χοληστερόλης και προλαμβάνει τις καρδιακές παθήσεις.
  • Περιέχει επίσης μονοακόρεστα λιπαρά οξέα τα οποία συμβάλλουν στην καταπολέμηση της υψηλής αρτηριακής πίεσης, βελτιώνουν την κυκλοφορία του αίματος και προλαμβάνουν το σχηματισμό θρόμβων του αίματος μεταξύ πολλών άλλων οφελών.
  • Το ελαιόλαδο περιέχει υδρογονάνθρακες, στερόλες και τοκοφερόλες όπως βιταμίνη Ε η οποία παίζει βασικό ρόλο στην πρόληψη ασθενειών και προωθεί την αναγέννηση των ιστών.
  • Έχει χαμηλή περιεκτικότητα σε πολυφαινόλες (που καθορίζουν τη γεύση του), καροτίνη και χλωροφύλλη και πτητικές οργανικές ενώσεις που βοηθούν στην πρόληψη ασθενειών και του χαρίζουν το χαρακτηριστικό άρωμά του.
  • Το ελαιόλαδο προωθεί την υγιή πέψη, έχει αντιοξειδωτική δράση, είναι αντιφλεγμονώδες και βελτιώνει την απορρόφηση του ασβεστίου, του μαγνησίου και του ψευδαργύρου από το σώμα.

Πώς μπορείτε να φτιάξετε το θιβετιανό ελιξήριο νεότητας και της μακροζωίας;

Συνδυάζοντας αυτά τα τρία συστατικά θα έχετε ένα πανίσχυρο ελιξήριο το οποίο ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, βοηθά στην αποτοξίνωση του αίματος, βελτιώνει την υγεία του ήπατος και προλαμβάνει πολλές ασθένειες. Εκτός από όλα αυτά τα οφέλη βοηθά στη διατήρηση ενός υγιούς και νεανικού δέρματος για να αποφύγετε τα πρόωρα σημάδια της γήρανσης.
Υλικά
  • 100 ml φρέσκο χυμό λεμόνι
  • 200 γραμ. μέλι
  • 50 ml ελαιόλαδο, όσο καλύτερη η ποιότητά του τόσο το καλύτερο
Προετοιμασία
Ανακατέψτε όλα τα υλικά μαζί σε ένα γυάλινο μπολ με ένα καπάκι και φυλάξτε το στο ψυγείο. Πρέπει να καταναλώνετε μια κουταλιά του γλυκού κάθε πρωί με άδειο στομάχι. Μπορείτε να το λαμβάνετε δυο φορές το χρόνο για ένα μήνα.

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2016

Η εισβολή των Γαλατών στην Ελλάδα (279 π.Χ)

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
 
Με τον Πύρρο στην Ιταλία και τον ραδιούργο Πτολεμαίο Κεραυνό στον Μακεδονικό θρόνο, η Ελλάδα φάνταζε εύκολος στόχος για τους αιμοδιψείς Κέλτες [που τότε βρίσκονταν στη Βόρειο Βαλκανική, περίπου στα...
chilonas.com

Α’ Γαλατική εκστρατεία
Με τον Πύρρο στην Ιταλία και τον ραδιούργο Πτολεμαίο Κεραυνό στον Μακεδονικό θρόνο, η Ελλάδα φάνταζε εύκολος στόχος για τους αιμοδιψείς Κέλτες [τότε βρίσκονταν στη Βόρειο Βαλκανική, περίπου στα εδάφη της σημερινής Κροατίας]. Οι Γαλάτες είχαν χωριστεί σε τρεις ομάδες: ο Κερέθριος ήταν ο ηγέτης ενάντια στους Θράκες, οι εισβολείς στην Παιονία είχαν ως καθοδηγητές τον Βρέννο και τον Ακιχώριο, ενώ ο Βέλγιος (ή Βόλγιος) επιτέθηκε στους Μακεδόνες και στους Ιλλυριούς και αντιμετώπισε τον Πτολεμαίο Κεραυνό. Ο Μονούνιος των Δαρδάνων, μαθαίνοντας ότι οι Κέλτες πλησίαζαν, έστειλε πρεσβευτές στον Πτολεμαίο Κεραυνό, προσφέροντάς του συνθηκολόγηση και υποστήριξη ενάντια στον εχθρό με 20.000 άνδρες. Ο Κεραυνός αρνήθηκε λέγοντας: «Η Μακεδονία θα ήταν χαμένη αν ο λαός που υπέταξε ολόκληρη την Ανατολή χρειαζόταν υποστήριξη από τους Δαρδάνους για να προστατεύσει τον τόπο του…».
Η Κελτική εξάπλωση_600 - 300 π.Χ_wikipedia
Η Κελτική εξάπλωση_600 – 300 π.Χ_wikipedia
Οι Κέλτες του Βελγίου είχαν ήδη κατακλύσει την Ιλλυρία και πλησίαζαν στα δάση κοντά στα δυτικά σύνορα της Μακεδονίας. Προσέφεραν στον Πτολεμαίο διατήρηση της βασιλείας του έναντι βαριάς φορολογίας. Εκείνος τους περιγέλασε αποκρινόμενος:
«…αυτή η πρότασή σας καταδεικνύει τον τρόμο που έχετε για τα Μακεδονικά όπλα. Ειρήνη θα κάνουμε μόνο αν ρίξετε τα όπλα σας στη γη και μου παραδώσετε τους αρχηγούς σας ως ομήρους…»
Η αλαζονεία του Κεραυνού έμελε να είναι η καταδίκη του. Προκάλεσε τους Γαλάτες σε μια βιαστική ανοιχτή μάχη, πιστεύοντας ότι ήταν άτρωτος. Δε συμβουλεύτηκε καν τους στρατηγούς του, οι οποίοι εις μάτην τον προέτρεπαν να περιμένει να συγκεντρώσει περισσότερο στρατό για να αντιμετωπίσει τους εισβολείς. Η σύγκρουση ήταν λυσσαλέα. Οι Κέλτες, πολεμώντας μανιασμένα, δεν άργησαν να συναντήσουν τον Μακεδόνα βασιλιά στη μάχη, ο οποίος, απερίσκεπτος καθώς ήταν, όρμησε προς το μέρος τους, επιβαίνοντας σε ελέφαντα. Οι γραμμές των Μακεδόνων, που υστερούσαν αριθμητικά, διασπάστηκαν και ο ελέφαντας του Κεραυνού σωριάστηκε πληγωμένος στο έδαφος, με τον Πτολεμαίο να τραυματίζεται βαριά. Οι Κέλτες τον έπιασαν ζωντανό, τον αποκεφάλισαν και κάρφωσαν το κεφάλι του σε δόρυ, περιφέροντάς το ως σημάδι νίκης και μέσο εκφοβισμού των αντιπάλων τους.
Μετά τη συντριβή του Μακεδονικού στρατού, οι Γαλάτες ξεχύθηκαν στην απροστάτευτη γη της Μακεδονίας. Λεηλάτησαν την ύπαιθρο με τρομερή μανία αλλά δεν κατόρθωσαν να κάνουν το ίδιο με τις οχυρωμένες πόλεις, καθώς δεν ήξεραν πώς να τις εκπορθήσουν. Στην ύπαιθρο όμως έσπειραν τον τρόμο και τον πανικό καίγοντας και σφάζοντας ό,τι και όποιον έβρισκαν στο διάβα τους. Μετά το θάνατο του Πτολεμαίου Κεραυνού ανέβηκε στο Μακεδονικό θρόνο ο αδερφός του Μελέαγρος. Η βασιλεία του κράτησε μόλις δύο μήνες διότι οι Μακεδόνες που είχαν βιώσει τα δεινά που είχε φέρει στον τόπο τους ο φιλόδοξος Κεραυνός δεν ήθελαν κάποιον συγγενή του στο θρόνο. Στη θέση αυτού στέφθηκε βασιλιάς ο Αντίπατρος, ανιψιός του Κάσσανδρου. Και αυτός όμως δεν κατάφερε να εξαλείψει τη Γαλατική απειλή. Ένας ευγενής με το όνομα Σωσθένης τον ανάγκασε να παραιτηθεί, συγκέντρωσε στρατό και άρχισε να μάχεται ενάντια στον εισβολέα, καταφέρνοντας να εκδιώξει τελικά τους Κέλτες απ’ τη Μακεδονία. Επειδή η φύση της πρώτης Κελτικής εκστρατείας το 279 π.Χ. ήταν κυρίως αναζήτηση λαφύρων παρά οργανωμένη προσπάθεια αποικισμού, οι Κέλτες, με κορεσμένη την δίψα τους για λάφυρα, δεν βρήκαν το σθένος να συνεχίσουν την εκστρατεία τους κι επέστρεψαν στην πατρίδα τους.
Β’ Γαλατική εκστρατεία
Βρέννος
Υπήρχε ωστόσο μεταξύ αυτών κάποιος του οποίου η δίψα για αίμα και πλούτη ήταν ακόρεστη. Ο Γαλάτης αρχηγός Βρέννος, μιλώντας δημόσια αλλά και κατ’ ιδίαν με Γαλάτες αξιωματούχους, πίεζε για ακόμα μια εκστρατεία ενάντια στην Ελλάδα. Φθονούσε τα κέρδη του Βελγίου από την προηγούμενη εκστρατεία στη Μακεδονία και ήθελε και αυτός ανάλογα πλούτη για τον εαυτό του. Σε μια συνέλευση μάλιστα έφερε ενώπιον όλων κάποιους μικρόσωμους, κεκαρμένους και φτωχοντυμένους Έλληνες αιχμαλώτους και τους έβαλε δίπλα δίπλα με τους ψηλότερους των φρουρών του. Είπε ότι οι Ελληνικές πόλεις κράτη στην ασύλητη ακόμη νότια περιοχή της Ελλάδας ήταν ανίσχυρες εκείνον τον καιρό, διέθεταν ωστόσο αρκετά πλούτη και ναούς γεμάτους με ασήμι και χρυσό. Έδειχνε τους αιχμαλώτους και υποστήριζε ότι το μόνο που είχαν να κάνουν για να περιέλθει στην κατοχή τους ο ελληνικός πλούτος ήταν να επιτεθούν σε αυτά τα αδύναμα ανθρωπάκια.
Για την εκστρατεία αυτή οι Γαλάτες συγκέντρωσαν μεγάλο αριθμό πεζών, τους οποίους ορισμένες πηγές υπολογίζουν περισσότερους από 200.000, χωρίς να περιλαμβάνουν τους μη μάχιμους (ηλικιωμένους, γυναίκες και παιδιά) που ακολουθούσαν. Οι Κελτικές ορδές ξεκίνησαν στις αρχές της άνοιξης του 278 π.Χ. . Από το Γαλατικό στρατό 20.000 άνδρες κατευθύνθηκαν προς τη χώρα των Δαρδάνων υπό τις διαταγές του Λεοννόριου και του Λουτάριου. Οι υπόλοιποι συνέχισαν νότια προς τη Μακεδονία. Ο Σωσθένης τήρησε αμυντική στάση, κατάφερε να συγκρατήσει τη βαρβαρική ορμή και τους απώθησε προξενώντας τους σημαντικές απώλειες. Η αντίσταση των Μακεδόνων οδήγησε τους Γαλάτες ακόμα πιο νότια, στη Θεσσαλική γη. Οι Έλληνες, στο άκουσμα της είδησης πως οι βάρβαροι πλησιάζουν, αποφάσισαν να δράσουν. Ο Ελληνικός στρατός γνώριζε καλά τι θα αντιμετωπίσει. Ο Παυσανίας αναφέρει σχετικά :«Το Ελληνικό γενναίο πνεύμα χάθηκε μέσα σε λίγες στιγμές ωστόσο η δύναμη του φόβου ανάγκασε τους Έλληνες να συνειδητοποιήσουν ότι έπρεπε να πολεμήσουν. Γνώριζαν ότι αυτή η πάλη δεν γινόταν για την ελευθερία τους, όπως τότε που αντιμετώπισαν τους Πέρσες. Δεν έφτανε πλέον να προσφέρουν γη και ύδωρ. Τα γεγονότα που συνέβησαν στη Μακεδονία, στη Θράκη και στην Παιονία ήταν ακόμα νωπά στη μνήμη τους, ενώ νέες αιματοχυσίες λάμβαναν πλέον χώρα και στη Θεσσαλία. Κάθε άνδρας ως ξεχωριστή μονάδα και κάθε πόλη συνολικά συνειδητοποιούσαν ότι οι Έλληνες έπρεπε είτε να αντεπεξέλθουν στις περιστάσεις, είτε να αφανιστούν».
Ως καλύτερο σημείο οχύρωσης επιλέχτηκε για ακόμα μια φορά το στενό πέρασμα των Θερμοπυλών. Το σημείο αυτό αποτελούσε μια στενή πύλη η οποία κατά την αρχαιότητα βρισκόταν μεταξύ του όρους Οίτη και της θάλασσας και ήταν το βασικό πέρασμα προς τη νότια Ελλάδα. Στο σημείο αυτό οι Σπαρτιάτες προσπάθησαν να συγκρατήσουν τις Περσικές ορδές το 480 π.Χ. και οι Αθηναίοι αναχαίτισαν επιτυχώς τους Μακεδόνες 128 χρόνια αργότερα. Το 279 π.Χ. οι Βοιωτοί έστειλαν 10.000 οπλίτες και 500 ιππείς με επικεφαλής τους Κηφισόδοτο, Θεαρίδα, Διογένη και Λύσσανδρο. Από τους Φωκείς εστάλησαν 3.000 πεζικάριοι και 500 ιππείς. Περίπου 13.000 η συνολική δύναμη των Ελλήνων της σημερινής νότιας Ελλάδας. Μαζί με αυτούς ήταν και 500 μισθοφόροι από τη Μακεδονία και άλλοι τόσοι στρατιώτες από το βασίλειο των Σελευκιδών μαζί με πολλές αθηναϊκές τριήρεις. Οι μοναδικοί που δεν έστειλαν στρατό ήταν οι Πελοποννήσιοι. Η απουσία πλοίων στον κελτικό στρατό τους εφησύχαζε μια και δεν υπήρχε άλλος τρόπος να περάσουν τη θάλασσα του Κορινθιακού παρά μόνον από το στενό του Ισθμού. Αποφάσισαν λοιπόν να οχυρωθούν πίσω από τα τείχη του Ισθμού και να τους περιμένουν.
Η πρώτη Ελληνική εκστρατεία αναχαίτισης – Αποτυχία στον Σπερχειό ποταμό
Όταν οι Έλληνες συγκέντρωσαν όλες τους τις δυνάμεις, πληροφορήθηκαν ότι οι Γαλάτες είχαν ήδη προσεγγίσει την Μαγνησία και την Φθιώτιδα. Αποφάσισαν να στείλουν ένα απόσπασμα αποτελούμενο από όλο το ιππικό καθώς και 1.000 ελαφρά οπλισμένους άντρες στο Σπερχειό, προσπαθώντας να μην επιτρέψουν στους Γαλάτες να διασχίσουν τον ποταμό. Με την άφιξή τους, οι Ελληνικές δυνάμεις κατέστρεψαν τις γέφυρες του ποταμού και έλαβαν θέσεις μάχης στις όχθες του.
Αλλά ο Βρέννος, αν και βάρβαρος, δεν ήταν απολίτιστος ούτε είχε άγνοια των πολεμικών τακτικών. Την ίδια νύχτα έστειλε στρατιωτικό απόσπασμα στο Σπερχειό, μακριά από τις κατεστραμμένες γέφυρες, σε σημεία όπου μπορούσαν να περάσουν τον ποταμό. Ο Βρέννος επέλεξε δεινούς κολυμβητές και ψηλούς στρατιώτες γι’ αυτή την αποστολή. Άλλωστε, οι Κέλτες ήταν κατά πολύ ψηλότεροι από τους υπόλοιπους λαούς της Ευρώπης, κάτι που είχαν διαπιστώσει και οι Ρωμαίοι πριν από τους Έλληνες. Κατ’ αυτόν τον τρόπο αρκετοί Γαλάτες διέσχισαν κολυμπώντας τον ποταμό τη νύχτα χρησιμοποιώντας τις ασπίδες τους ως σχεδίες, ενώ οι ψηλότεροι εξ αυτών σχεδόν διέσχισαν τα νερά περπατώντας στον πυθμένα με το κεφάλι τους να προβάλλει έξω από το νερό. Οι Έλληνες που βρίσκονταν στο Σπερχειό, όταν πληροφορήθηκαν ότι το βράδυ οι βάρβαροι είχαν διασχίσει τον ποταμό, εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και επέστρεψαν στις γραμμές της κύριας στρατιάς, φοβούμενοι το ενδεχόμενο της περικύκλωσης. Ο Βρέννος ανάγκασε τους κατοίκους που βρίσκονταν γύρω από το Μαλιακό κόλπο να ξαναχτίσουν τις γέφυρες πάνωαπό το Σπερχειό. Εκείνοι, φοβούμενοι τις συνέπειες της άρνησής τους, υπάκουσαν.
Ο Βρέννος διέσχισε με το στρατό του τις γέφυρες και κατευθύνθηκε προς την Ηράκλεια. Οι Γαλάτες λεηλατούσαν τα πάντα στο διάβα τους σφαγιάζοντας όσους συναντούσαν στα περίχωρα, χωρίς να επιτίθενται στην πόλη. Η Ηράκλεια προστατευόταν από τους Αιτωλούς, οι οποίοι πριν ένα έτος είχαν αναγκάσει τους κατοίκους της να συμμετάσχουν στην Αιτωλική Συμπολιτεία. Οι Αιτωλοί θεωρούσαν ότι η πόλη τούς ανήκε, εξίσου με τους Ηρακλειδείς. Ο Βρέννος δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την πόλη της Ηράκλειας. Κύριος στόχος του ήταν να υπερκεράσει τις δυνάμεις που προστάτευαν τα στενά των Θερμοπυλών και να εισβάλλει στη Νότια Ελλάδα.
Μάχη στα στενά των Θερμοπυλών
Ορισμένοι Έλληνες λιποτάκτες είχαν ενημερώσει τον Βρέννο για τις δυνάμεις που θα αντιμετώπιζε στις Θερμοπύλες. Παρά την ύπαρξη της Ελληνικής στρατιάς, προέλασε από την Ηράκλεια και ξεκίνησε την επίθεση την αυγή της επόμενης μέρας. Δεν είχε μαζί του Έλληνα μάντη και δεν προέβη σε μυστηριακές θυσίες………αν όντως οι Κέλτες πίστευαν σε τέτοιου είδους δοξασίες. Οι Έλληνες αντιτάχθηκαν σιωπηρά και με τάξη. Όταν προσέγγισαν τους Γαλάτες, το ιππικό απομακρύνθηκε ελάχιστα από τον κύριο κορμό, ενώ οι ελαφρά οπλισμένοι στρατιώτες έμειναν πιο πίσω εκτοξεύοντας ακόντια, βέλη και πέτρες.
Κελτικό ιππικό
Κελτικό ιππικό
Το ιππικό και των δύο παρατάξεων δεν έπαιξε σοβαρό ρόλο επειδή το έδαφος στο πέρασμα δεν ήταν μόνο στενό αλλά και ολισθηρό λόγω του βραχώδους εδάφους και των χειμάρρων που κυλούσαν ανάμεσα στα βράχια. Οι Γαλάτες ήταν ελαφρύτερα οπλισμένοι από τους Έλληνες: πολλοί από αυτούς πολεμούσαν γυμνοί από τη μέση και πάνω και ως μοναδικό αμυντικό όπλο είχαν τις ασπίδες τους, οι οποίες ήταν κατώτερες τεχνολογικά από τις ελληνικές και τους παρείχαν ελάχιστη προστασία. Με τρομερό πάθος και πολεμική ορμή, την ώρα της μάχης μετατρέπονταν σε ανίκητες πολεμικές μηχανές. Χτυπημένοι από τσεκούρι ή ξίφος, συνέχιζαν να πολεμούν ώσπου να πέσουν νεκροί. Τρυπημένοι από ακόντια ή βέλη συνέχιζαν να μάχονται με το σθένος τους αναλλοίωτο όσο υπήρχε μέσα τους ζωή. Ορισμένοι έβγαζαν τα καρφωμένα στο σώμα τους ακόντια και τα εκσφενδόνιζαν πίσω στους αντιπάλους τους ή τα χρησιμοποιούσαν για μάχη σώμα με σώμα.
Στο μεταξύ, οι Αθηναίοι που βρίσκονταν στις τριήρεις, αγκυροβολημένοι στη λάσπη που εκτεινόταν μέχρι τη θάλασσα, με δυσκολία και κίνδυνο έφεραν τα πλοία τους όσο το δυνατόν πιο κοντά στην ακτή, εξαπολύοντας βέλη ή οτιδήποτε άλλο μπορούσε να ριφθεί ενάντια στους Γαλάτες. Οι τελευταίοι ευρισκόμενοι σε πλήρη σύγχυση και μέσα σε πολύ περιορισμένο χώρο, προκάλεσαν κάποιες απώλειες στους Έλληνες αλλά οι ίδιοι υπέστησαν ακόμα μεγαλύτερες. Αυτή η εξέλιξη ανάγκασε τους αρχηγούς τους να τους αποσύρουν πίσω στο Γαλατικό στρατόπεδο. Υποχωρώντας άτακτα και υπό πλήρη σύγχυση, αρκετοί από αυτούς ποδοπατήθηκαν από τους συντρόφους τους ενώ κάποιοι έπεσαν σε βάλτους και βούλιαξαν κάτω από τη λάσπη. Οι απώλειές τους κατά την υποχώρηση ήταν εξίσου μεγάλες με αυτές που υπέστησαν στη μάχη.
Αφού οι Κέλτες είχαν πλέον λεηλατήσει στο διάβα τους σπίτια και ναούς, παραδίνοντας το Κάλλιο στις φλόγες, επέστρεψαν από τον ίδιο φυσικό αυχένα με σκοπό να συναντήσουν τον υπόλοιπο Γαλατικό στρατό. Καθ’ οδόν συνάντησαν τους Πατρινούς, οι οποίοι ήταν οι μόνοι μεταξύ των Αχαιών που είχαν απαντήσει στο πολεμικό κάλεσμα των Αιτωλών. Εκπαιδευμένοι ως οπλίτες, διενήργησαν μια κατά μέτωπον επίθεση ενάντια στους Γαλάτες αλλά υπέστησαν εκτενείς απώλειες απέναντι σε έναν σαφώς πολυπληθέστερο στρατό. Στη σημερινή θέση Κοκκάλια (τοποθεσία που οφείλει την ονομασία της στα πολλά διασκορπισμένα και θρυμματισμένα οστά που απαντώνται εκεί μέχρι και σήμερα, ανεξίτηλα σημάδια μιας τρομακτικής μάχης), οι 8.000 Αιτωλοί, άνδρες και γυναίκες, συνέχιζαν να καταδιώκουν τους βαρβάρους και να τους επιτίθενται. Πολλά από τα βέλη που τους έριχναν έβρισκαν στόχο επειδή οι Γαλάτες δεν είχαν ισχυρή αμυντική θωράκιση. Οι Αιτωλοί οπισθοχωρούσαν όταν οι Γαλάτες τους επιτίθεντο και επέστρεφαν δριμύτεροι όταν οι τελευταίοι γύριζαν τα νώτα τους. Οι Καλλιείς οι οποίοι είχαν υποστεί τη μεγαλύτερη καταστροφή, επεδείκνυαν τη μεγαλύτερη οργή. Κατάφεραν να εκδικηθούν το θάνατο των συντρόφων τους προκαλώντας μεγάλες απώλειες στο Γαλατικό απόσπασμα. Από τους 40.800 λιγότεροι από τους μισούς επέστρεψαν στις Θερμοπύλες.
Απεικόνιση διαδρομής Γαλατών
Ηρακλειώτες και Αινιάνες – πρόθυμοι «πληροφοριοδότες»
Εν τω μεταξύ, οι αποδυναμωμένοι Έλληνες που βρίσκονταν στις Θερμοπύλες επρόκειτο να υπερκερασθούν από τις στρατιές του Βρέννου σε μια τραγική επανάληψη της ιστορίας. Όπως στην πρώτη μάχη των Θερμοπυλών, έτσι και τώρα ο Βρέννος ακολούθησε τις υποδείξεις των Ηρακλειωτών και των Αινιανών ακολουθώντας τον ίδιο δρόμο που είχαν ακολουθήσει οι Πέρσες (την Ανοπαία Ατραπό). Το έκαναν αυτό όχι διότι δεν ήταν πιστοί στον Ελληνικό αγώνα αλλά επειδή ήθελαν να φύγουν οι Κέλτες το γρηγορότερο δυνατόν από τη γη τους πριν την ερημώσουν. Ο Βρέννος, αφήνοντας διοικητή του κύριου σώματος της στρατιάς τον Ακιχώριο, κατευθύνθηκε με 40.000 άνδρες προς το πέρασμα. Κατέστησε σαφές στον αντικαταστάτη του ότι δεν έπρεπε να επιτεθεί στους Έλληνες προτού ολοκληρωθεί η κίνηση της περικύκλωσης. Εκείνη την ημέρα η ομίχλη ήταν πυκνή και είχε απλωθεί μέχρι τις παρυφές της Οίτης, εμποδίζοντας την ορατότητα των Φωκέων που φυλούσαν το πέρασμα. Οι Γαλάτες τους αιφνιδίασαν, ωστόσο οι Φωκείς αντιστάθηκαν γενναία. Τελικά όμως αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν από το πέρασμα. Κατόρθωσαν εντούτοις να ειδοποιήσουν τους συντρόφους τους και να τους αναφέρουν την επικείμενη περικύκλωση προτού αυτή λάβει χώρα.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι Αθηναίοι κατάφεραν να αποσύρουν έγκαιρα τις τριήρεις και τα στρατεύματά τους. Το ίδιο έπραξαν και οι υπόλοιπες Ελληνικές δυνάμεις, με εκάστης ο στρατός να επιστρέφει στην πατρίδα του. Σε αυτή τη μάχη δεν υπήρξε κάτι ανάλογο με τους 300 Σπαρτιάτες και τους 700 Θεσπιείς. Ίσως για αυτό το λόγο να είναι λιγότερο γνωστή. Το πέρασμα ήταν πλέον ανοιχτό, με ολόκληρη τη Νότια Ελλάδα να είναι απροστάτευτη στην Κελτική επέλαση.
Επιδρομή στους Δελφούς
Ο Βρέννος και ο Ακιχώριος είχαν πλέον να επιλέξουν την επόμενη κίνηση………να βαδίσουν εναντίον των Αθηνών. Ο Βρέννος, χλευάζοντας τους αθάνατους θεούς των Ελλήνων είπε ειρωνικά ότι «εκείνοι που έχουν τα πλούτη θα πρέπει να φερθούν γενναιόδωρα στους θνητούς.». Χωρίς να σπαταλήσει χρόνο, διέταξε τον Ακιχώριο να εγκαταστήσει ένα μέρος του στρατού στην Ηράκλεια για να κρατά απασχολημένους τους Αιτωλούς και στη συνέχεια, με τον υπόλοιπο στρατό, να ακολουθήσει πορεία με κατεύθυνση στους Δελφούς. Ο ίδιος αναχώρησε από τις Θερμοπύλες διασχίζοντας τα στενά του Παρνασσού με σκοπό να συλήσει το θησαυροφυλάκιο που βρισκόταν στον ιερό ναό του θεού Απόλλωνα.
Τρομοκρατημένοι οι κάτοικοι των Δελφών, αναζήτησαν καταφύγιο στο Μαντείο. Σε υπεράσπιση του Μαντείου προσέτρεξαν οι Φωκιείς από την Άμφισσα και περίπου 1200 Αιτωλείς. Η κύρια στρατιά των Αιτωλών στράφηκε ενάντια στον Ακιχώριο, ο οποίος είχε εν τω μεταξύ ξεκινήσει από την Ηράκλεια για να συναντήσει το Βρέννο (έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή που ο Βρέννος τού ανέθεσε). Στην ουσία οι Αιτωλοί αναλώθηκαν σε συνεχή ανταρτοπόλεμο παρενοχλώντας την οπισθοφυλακή της Γαλατικής παράταξης η οποία μετέφερε τα λάφυρα από τις προηγούμενες λεηλασίες. Αυτή η δολιοφθορά ανάγκασε τους Γαλάτες να κινούνται με αργό ρυθμό. Ο Βρέννος αφίχθη στους Δελφούς όπου είχε πλέον να αντιμετωπίσει τους Έλληνες που είχαν καταφτάσει να υπερασπιστούν το ιερό. Προσπάθησε να εγείρει το ηθικό των στρατιωτών του δείχνοντάς τους στον ορίζοντα το μαντείο και λέγοντάς τους ότι τα αγάλματα και τα άρματα με τα τέσσερα άλογα, ευδιάκριτα από εκείνο το σημείο, ήταν κατασκευασμένα από καθαρό χρυσάφι και θα αποδεικνύονταν ακόμα πιο μεγάλα σε αξία όταν ζυγίζονταν.
Ο Θνήσκων Γαλάτης, ένα ρωμαϊκό μαρμάρινο αντίγραφο ενός ελληνιστικού έργου του τέλους του 3ου αιώνα π.Χ. Μουσεία Καπιτωλίου, Ρώμη_wikipedia
Ο Θνήσκων Γαλάτης_Ρωμαϊκό μαρμάρινο αντίγραφο Ελληνιστικού έργου _ τέλη 3ου αιώνα π.Χ. _Μουσείο Καπιτωλίου, Ρώμη_wikipedia
Οι Δελφιείς από την άλλη πλευρά είχαν ως μοναδική πηγή θάρρους την πίστη ότι ο θεός Απόλλωνας ήταν στο πλευρό τους παρά τις δικές τους ικανότητες και δυνάμεις. Κατάφεραν ωστόσο να αποκρούσουν την επίθεση των αναρριχώμενων στους βράχους Γαλατών εκσφενδονίζοντας πέτρες και ακόντια από την κορυφή του λόφου. Σύμφωνα με την ποιητική περιγραφή του Παυσανία, οι Γαλάτες, εκτός από τους Έλληνες, είχαν να αντιμετωπίσουν και τα στοιχεία της φύσης, σεισμούς, κεραυνούς και αστραπές, σημάδια θεόσταλτα από το θεό Απόλλωνα. Πέραν της «θεϊκής παρέμβασης» φαίνεται πιθανό να επικρατούσε στην περιοχή σφοδρή καταιγίδα, με αποτέλεσμα αρκετοί από τους Γαλάτες να σκοτωθούν από τις συνεχείς κατολισθήσεις βράχων.
Ωστόσο, πολλές ήσαν οι απώλειες και για τους Έλληνες. Κατά τη διάρκεια της νύχτας η κατάσταση για τους Γαλάτες δεν ήταν καλύτερη. Αφόρητο ψύχος κάλυψε την περιοχή ενώ βράχοι έπεφταν συνέχεια από τον Παρνασσό και καταπλάκωναν πολλούς από τους στρατιώτες του Βρέννου, οι οποίοι ήταν μαζεμένοι σε ομάδες για να προστατευθούν από ενδεχόμενες αιφνιδιαστικές νυχτερινές επιθέσεις των Ελλήνων. Μόλις ο ήλιος πρόβαλε πάνω από τους Δελφούς, οι Έλληνες επιτέθηκαν κατά μέτωπο με εξαίρεση τους Φωκιείς, οι οποίοι, γνωρίζοντας καλά το μέρος, επέλεξαν να κατέβουν στις δύσβατες πλαγιές του Παρνασσού και να χτυπήσουν τους Κέλτες στα μετόπισθεν εξαπολύοντας βέλη και ακόντια. Στην αρχή της μάχης οι Γαλάτες αντιστάθηκαν γενναία, ειδικότερα η φρουρά του Βρέννου. Ωστόσο, μόλις τραυματίστηκε ο αρχηγός τους, αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν, καθώς οι Έλληνες επετίθεντο από όλες τις μεριές. Κατά την οπισθοχώρησή τους αυτή σκότωσαν όσους από τους συντρόφους τους ήταν τραυματισμένοι, ή βαριά άρρωστοι από τις κακουχίες και δεν μπορούσαν να τους ακολουθήσουν.
Αποτυχία Γαλατικής εκστρατείας
Με τον ερχομό της επόμενης νύχτας, οι Γαλάτες κατελήφθησαν από συναισθήματα σύγχυσης και φόβου. Πολλοί από αυτούς στράφηκαν ενάντια στους συντρόφους τους και άρχισαν να αλληλοεξοντώνονται. Οι Φωκιείς ήταν οι πρώτοι που ανέφεραν στους υπόλοιπους Έλληνες τον ακατάσχετο πανικό που είχε κυριεύσει τον εχθρό. Αυτή η εξέλιξη όπλισε με περισσότερο θάρρος και αποφασιστικότητα τους κατοίκους των γύρω περιοχών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο οι Γαλάτες, εκτός από το ανελέητο κυνηγητό από τους Έλληνες, είχαν πλέον να αντιμετωπίσουν και την πείνα, καθώς κάθε προσπάθεια συγκέντρωσης βρώσιμων υλών από τη γύρω περιοχή βαφόταν με αίμα. Περίπου 6.000 Κέλτες χάθηκαν στη μάχη και άλλους 10.000 να ακολουθούν στον πανικό που ακολούθησε. Σε αυτούς προσετέθησαν ακόμα τόσοι, ως θύματα της πείνας και του κρύου. Οι απόψεις για την τύχη του Βρέννου διίστανται: ο Παυσανίας ισχυρίζεται ότι αυτοκτόνησε αφού πρώτα κατανάλωσε «άκρατον οίνον». Ο Ιουστίνος παρουσιάζει ως μέσο της αυτοκτονίας ένα μαχαίρι ενώ ο Διόδωρος αναφέρει ότι πρώτα μέθυσε και στη συνέχεια χρησιμοποίησε ένα σπαθί. Το πλέον πιθανό είναι ότι ο Βρέννος, λόγω των εκτεταμένων τραυμάτων που έφερε, αυτοκτόνησε με το σπαθί του σύμφωνα με το κελτικό έθιμο που απαιτούσε οι βαριά τραυματισμένοι άντρες να αφαιρούν τη ζωή τους αλλά και τη ζωή των άμεσων συγγενικών τους προσώπων.
Πιθανότατα οι Γαλάτες πίστευαν ότι ο αργός θάνατος ήταν εξαιρετικά ατιμωτικός, ή ότι δεν έπρεπε με κανένα τρόπο να πέσουν ζωντανοί στα χέρια του εχθρού. Οι Αθηναίοι, μαθαίνοντας τα γεγονότα, ένωσαν τις δυνάμεις τους με τους Βοιωτούς και ξεκίνησαν να καταδιώκουν από κοινού τους Γαλάτες σκοτώνοντας αυτούς που καθυστερούσαν κι έμεναν πίσω. Οι Γαλάτες κατόρθωσαν να αποσυρθούν από τους Δελφούς και να ενώσουν τις δυνάμεις τους με τον Ακιχώριο, ο οποίος στο μεταξύ είχε αναχωρήσει από την Ηράκλεια για να καλύψει την υποχώρηση των συντρόφων του. Έχοντας πλέον αυτόν ως αρχηγό, μετά από υπόδειξη και επιθυμία του αποθανόντος Βρέννου, κατευθύνθηκαν προς το γαλατικό στρατόπεδο. Καθ’ οδόν, και νιώθοντας καυτή την ανάσα των Αιτωλών στην πλάτη τους, συνάντησαν κοντά στο Σπερχειό τους Θεσσαλούς και τους Μαλιείς, οι οποίοι είχαν σταθεί εκεί αποφασισμένοι να ανταποδώσουν τα δεινά που τους προξένησαν οι επίδοξοι κατακτητές. Οι περισσότεροι Έλληνες ιστορικοί της εποχής καταμαρτυρούν ότι ουδείς Γαλάτης επέζησε της σφαγής στον Σπερχειό ποταμό.
Εποικίσεις Γαλατικών φύλων
Ωστόσο, σύμφωνα με κάποιες άλλες μαρτυρίες, Γαλατικό απόσπασμα που είχε επιτεθεί στους Δελφούς, οι Τεκτόσαγες, κατάφεραν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, ενώ και άλλοι, υπό τις διαταγές των Κομοντόριου και Βαθάναττου, κατευθύνθηκαν προς το Βορρά έχοντας μαζί τους αρκετά από τα λάφυρα που είχαν συγκεντρώσει. Μέσω διαρκών επιθέσεων από αυτούς που είχαν δεινοπαθήσει κατά την κάθοδό τους, έφτασαν στη χώρα των Δαρδανών κι εκεί χωρίστηκαν: ο μεν Βαθάναττος στράφηκε προς την Ιλλυρία και εγκαταστάθηκε στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Σάβου και Δούναβη, ενώ ο στρατός του Κομοντόριου νίκησε τους Τριβαλλούς και τους Γέτες και εγκαταστάθηκε στην Τύλη, στις δύο πλευρές του Αίμου, κοντά στη σημερινή Βουλγαρική πόλη Στάρα Ζάγορα. Οι Γαλάτες υπό τις διαταγές του Λουτάριου και του Λεοννόριου πέρασαν στον Ελλήσποντο και, αφού υποσχέθηκαν πίστη και φιλία στο Νικομήδη, βασιλιά της Βιθυνίας, εγκαταστάθηκαν στην Ανατολία, σε μια περιοχή που έλαβε το όνομά τους (Γαλατία).
Σημασία της Ελληνικής νίκης
Απεικόνιση Γαλατικής κεφαλής σε Θρακικό νόμισμα. (Αρχαιολογικό μουσείο Κωνσταντινούπολης)
Οι Γαλάτες εισβάλλοντας στην Ελλάδα είχαν σκοπό όχι απλώς να τη λεηλατήσουν αλλά και να την αποικίσουν. Πήραν μαζί τους τις γυναίκες και τα παιδιά τους με σκοπό να βρουν νέες εστίες και να εγκατασταθούν μόνιμα σε αυτές. Σε αυτήν την άποψη συνηγορεί το ότι μετά τη δεύτερη εισβολή, οι επιζήσαντες δημιούργησαν κελτικό βασίλειο στην Τύλη, ενώ άλλοι εγκαταστάθηκαν στη Μικρά Ασία και παρέμειναν εκεί για αρκετούς αιώνες ως μια αυτοτελής εθνική ομάδα.
Είναι αξιομνημόνευτη η αποφασιστικότητα που επέδειξαν μέσα στην απελπισία τους οι Έλληνες. Αξιοσημείωτο είναι ότι αγωνιζόμενοι να επιζήσουν, αφάνισαν δεκάδες χιλιάδες Γαλάτες παρότι συνολικά δεν είχαν συγκεντρώσει περισσότερους από 30.000 μαχητές. Το κατόρθωμα αυτό γίνεται ακόμα μεγαλύτερο αν αναλογιστεί κανείς ότι ο σωματότυπος και η αριθμητική υπεροχή του εχθρού, σε συνδυασμό με την έλλειψη των μεγάλων ηγετών στον Ελλαδικό χώρο – δεδομένης της απουσίας των Πύρρου και του Αντίγονου Γονατά – καθιστούσε αναμενόμενη την Κελτική επικράτηση.
Ωστόσο, σε μια εποχή φθοράς των παλαιών αξιών, εμφύλιων σπαραγμών και με την λάμψη του Ελληνικού πολιτισμού να σβήνει, το Ελληνικό πνεύμα, με πρωταγωνιστές τους Αιτωλούς, απέδειξε για ακόμα μια φορά την αξία του ενάντια σε έναν ισχυρό και αλώβητο λαό που δέσποζε σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη και ο οποίος στις αρχές του 4ου π.Χ. αιώνα είχαν κατακτήσει τη μετέπειτα κοσμοκράτειρα Ρώμη.
Οι Έλληνες, σε μια εποχή παρακμής, τέλεσαν έναν άθλο μεγαλύτερο ίσως εκείνου της αναχαίτισης των Περσικών ορδών μερικούς αιώνες πριν, όταν η Ελλάδα ήκμαζε σε όλους τους τομείς. Είναι πράγματι θλιβερό που μια τόσο σημαντική στιγμή στην Ελληνική ιστορία δεν έχει την προβολή που της αρμόζει.
Πηγή
Άρθρο του Γεωργίου Τσόρβα: «Oι Γαλάτες στην Ελλάδα – Εισβολή των βαρβάρων»