Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2020

Μωσαϊκό: Γκράχαμ Γκρην

Graham Greene, Bassano.jpgΜωσαϊκό: Γκράχαμ Γκρην: Bigbook.gr . O Γκράχαμ Γκρην (Henry Graham Greene, 1904-1991) ήταν Άγγλος μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και κριτ...

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2020

Dr. Ηλίας Πέτρου

Το 1935 ένας Έλληνας Ιατρός και φυσικοθεραπευτής ο οποίος ήρθε από την Αμερική όπου σπούδασε, έμελε να αλλάξει την Ελληνική κοινωνία μέσα σε λίγα

Του Γιώργου Γκέκα
Το 1935 ένας Έλληνας Ιατρός και φυσικοθεραπευτής ο οποίος ήρθε από την Αμερική όπου σπούδασε, έμελε να αλλάξει την Ελληνική κοινωνία μέσα σε λίγα χρόνια, με μια σειρά βιβλίων που έγραψε και σειρά διαλέξεων. Όμως αυτό που έκανε του Έλληνες να τον λατρέψουν και να μιλάνε για την νέα θρησκεία της φυσικής υγιεινής, ήταν οι ίδιες του οι πράξεις και θεραπείες ανθρώπων που έπασχαν από σοβαρές έως όχι τόσο σοβαρές ασθένειες, μέσα σε λίγες ημέρες και με φυσικό τρόπο. Ο Έλληνας αυτός είναι ο Dr. Ηλίας Πέτρου.
Ο Ηλίας Πέτρου ανέπτυξε τις απόψεις του τότε στο Ελληνικό κοινό εφαρμόζοντας θεραπευτικές μεθόδους στηριγμένες στα εξής:
  • Νηστεία για αποτοξίνωση και διόρθωση της λειτουργίας του εντέρου, απ” όπου προέρχονται οι περισσότερες παθήσεις σύμφωνα με την φυσική υγιεινή και φυσική θεραπευτική επιστήμη.
  • Φρουτοθεραπεία για τόνωση με φυσικό τρόπο του οργανισμού, θεραπεύοντας πολλές παθήσεις και σαν ομαλή είσοδος στην διατροφή μετά την νηστεία.
  • Αλκαλική διατροφή για διόρθωση και άνοδο του ph στο αίμα, σαν μέσο προλήψεως ώστε να μην αρρωσταίνουμε.
  • Άσκηση σωματική – γυμναστική για την σωστή λειτουργία των μυών και την αποβολή μέσω καύσεων των τοξινών από τον οργανισμό.
  • Αεροθεραπεία μέσω της έκθεσης μας στο καθαρό περιβάλλον και αναπνευστικών ασκήσεων.
  • Ηλιοθεραπεία μέσω της έκθεσης μας στον ήλιο -πλαγίως στην σκιά κι όχι κατάσαρκα- με μέτρο αλλά σταθερά όλες τις εποχές του χρόνου, ώστε να αποκτήσουμε το μπρούντζινο χρώμα που είναι ενδεικτικό του υγιούς ανθρώπου όπως έλεγε, (όχι το άρρωστο του σολάριουμ, ούτε τις υπερβολές του ήλιου).
Στα βιβλία που εξέδωσε τότε και είναι διαθέσιμα σήμερα να τα αγοράσετε και να ωφεληθείτε όσο δεν φαντάζεστε, από τις εκδόσεις Πουρνάρα, επισυνάπτει εκτός των άλλων, επιστολές από ανθρώπους που θεραπεύτηκαν με τις μεθόδους του ακόμα και δια αλληλογραφίας. Είναι χαρακτηριστικό πως πολλοί γιατροί της εποχής και μάλιστα μεγάλα ονόματα, του έστειλαν επιστολές τις οποίες δημοσιεύει οι οποίοι του καταμαρτυρούν πως με την ιατρική δεν επέτυχαν να σώσουν πολλούς ασθενείς τους οποίους θα μπορούσαν να είχαν σώσει εάν είχαν ακολουθήσει τις μεθόδους της φυσικής θεραπευτικής.
006994044
Είναι μια περίοδος στην Αθήνα του 1938 όπου όλοι οι Αθηναίοι, αλλά και σχεδόν σε όλη την Ελλάδα, μιλάνε και πίνουν νερό στο όνομα του Ηλία Πέτρου, καθώς έχει γίνει διάσημος με τα βιβλία του αλλά και τις θεραπείες του. Το Ελληνικό κράτος κατόπιν σύστασης του Πέτρου, αναγνωρίζει και ετοιμάζεται να ιδρύσει ακαδημίες φυσικοθεραπείας υπό την επίβλεψη του. Τα βιβλία του εισάγονται στα σχολεία και στις στρατιωτικές σχολές ενώ η κυβέρνηση Μεταξά τότε ενθαρρύνει τον Ηλία Πέτρου να υλοποιήσει πολλά από τα σχέδια του ώστε να αποκτήσει ο Ελληνικός λαός την πραγματική υγιεινή θεραπευτική μέθοδο η οποία δεν στηρίζεται καθόλου σε φάρμακα καταργεί την σύγχρονη ιατρική ως μέσο θεραπείας και όχι διάγνωσης και φυσικά ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ.
Είναι πραγματικά φοβερό εάν σκεφτεί κανείς πόσο κοντά φτάσαμε στο να αλλάξουν όλα προς το καλύτερο, χάριν μερικών ανθρώπων όπως ο Ηλίας Πέτρου ιατρός και πόσων άραγε άλλων λαμπρών Ελλήνων οι οποίοι τελικά δεν κατάφεραν να υλοποιήσουν τα σχέδια τους διότι όλοι τους, ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ!
Μάλιστα αγαπητοί ο Ηλίας Πέτρου δολοφονήθηκε το 1939 (αν δε κάνω λάθος) πυροβολήθηκε εξ επαφής, άγνωστο από ποιόν, όχι όμως και γιατί. Διότι έθιγε στο μέγιστο τα συμφέροντα των βιομηχάνων κονσερβοποιίας η οποία ανθούσε τότε και των φαρμακοβιομηχανιών βέβαια, οι οποίοι αρχίζαν τότε να πλουτίζουν προσπαθώντας να εδραιώσουν τα φάρμακα ως θεραπεία και μόνη λύση για τον «σύγχρονο» τότε άνθρωπο – ασθενή.
Ας δούμε όμως γιατί η φυσική θεραπευτική έρχεται σε σύγκρουση με την ιατρική σύμφωνα με τον Ηλία Πέτρου και αυτά που γράφει στο βιβλίο του «ΦΥΣΙΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ» τόμος 1ος
  • Ενώ η Φυσιοθεραπεία για την επανάκτηση και διατήρηση της υγείας χρησιμοποιεί τις ίδιες δυνάμεις που βρίσκονται μέσα μας και γύρω μας, τις δυνάμεις που πάντα και σήμερα η φύσις χρησιμοποιεί για να δημιουργήσει και διατηρήσει το ζωικό και φυτικό βασίλειο, η Ιατρική για να θεραπεύσει τις αρρώστιες μεταχειρίζεται τις ίδιες τις αιτίες των ασθενειών.
  • Ενώ η Φυσιοθεραπεία διορθώνει όλες τις γνωστές αιτίες της αρρώστιας και μεταρρυθμίζει τις συνήθειες του ασθενούς, η Ιατρική αγνοεί αυτές τις αιτίες και δεν προσπαθεί να προσαρμόσει τις συνθήκες της ζωής του ασθενούς με τους νόμους της ζωής.
  • Ενώ η φυσιοθεραπεία βλέπει την ασθένεια ως κατάσταση κλονισμένης υγείας, που κάθε σύμπτωμα είναι ορθοπαθητικό – ενέργεια της εμφύτου σωτήριας άμυνας του οργανισμού, η Ιατρική βλέπει την ασθένεια ως αυτοτελή , θετική οργανωμένη δύναμη σε πόλεμο με την ζωή , που κάθε σύμπτωμα της είναι ετεροπαθητικό – κακή, ανατρεπτική, καταστρεπτική ενέργεια.
  • Ενώ η Φυσιοθεραπεία βλέπει στα φαινόμενα της αρρώστιας την πορεία της αυτόματης θεραπείας, η Ιατρική βλέπει στα φαινόμενα αυτά μια καταστρεπτική λειτουργία.
  • Ενώ η φυσιοθεραπεία ζητά να απομακρύνει ή διορθώσει τις αιτίες και να τονώσει τον οργανισμό με τις φυσικές υγιεινές συνθήκες, η Ιατρική ζητεί απλώς να καταστείλει και να απομονώσει τα συμπτώματα και δεν δίδει προσοχή στις αιτίες, ελάχιστα δε στους υγιεινούς όρους.
  • Ενώ ο φυσιοθεραπευτής ξέρει ότι θα πραγματοποιηθεί αυτομάτως η εξάλειψη των συμπτωμάτων, μόλις το σώμα δεν θα έχει πια την ανάγκη τους, ο γιατρός εις μάτην φαντάζεται ότι η αιτία καταστρέφεται μόλις τα συμπτώματα κατασταλούν ή απομακρυνθούν βιαίως.
  • Ενώ ο φυσιοθεραπευτής με την δικιά του μέθοδο εξέτασης ζητεί να ανακαλύψει τις αιτίες της αρρώστιας σε κάθε περίπτωση, ο γιατρός με τις εξετάσεις και διαγνώσεις του ζητεί να βρει συμπτώματα και παθολογία.
  • Ενώ ο φυσιοθεραπευτής ενδιαφέρεται να ανακαλύψει τις αιτίες των μεταβολών στο άρρωστο όργανο, για να συμπεράνει τι μεταβολές είναι αναγκαίες στον τρόπο ζωής του αρρώστου, ο γιατρός ενδιαφέρεται να ανακαλύψει τις σχηματισμένες αλλαγές για να τις μελετήσει.
  • Ενώ η εξέταση και η διάγνωση του φυσιοθεραπευτή οδηγεί στην διόρθωση και απομάκρυνση των αιτιών, η εξέταση και διάγνωση του γιατρού οδηγεί στην στερεότυπη κούρα: ναρκωτικά για τους πόνους, κινίνη για την ελονοσία, υδράργυρο για την σύφιλη κτλ.
Ο αναγνώστης θα διακρίνει ότι αυτά τα δύο συστήματα βρίσκονται σε μεγάλη αντίθεση μεταξύ τους: στις αρχές, στη θεωρία και στην πράξη. Ήδη έχετε αρχίσει να καταλαβαίνεται πολλά, πριν προχωρήσουμε όμως να πούμε το εξής: Λέγοντας φυσιοθεραπεία ή φυσιοθεραπευτής καμία σχέση δεν έχει και δεν θα πρέπει να ταυτίζεται με τον σύγχρονο όρο της φυσιοθεραπείας η οποία αποτελεί κλάδο της σύγχρονης ιατρικής και καμία σχέση δεν έχει με θεραπεία με φυσικά μέσα την διατροφή και την φυσική υγιεινή.
Τι έγινε όμως τελικά και δεν επικράτησε η φυσική υγιεινή και θεραπεία παγκοσμίως καθώς τα φαινόμενα Πέτρου δεν ήταν στην Ελλάδα που υπήρξε μόνο αυτός, αλλά από τις αρχές του αιώνα στην Αμερική, την Αγγλία, την Γερμανία, τον Καναδά, Αυστραλία, την Ιταλία η φυσιοθεραπεία έκανε κυριολεκτικά πάταγο! Από τον Ηλία Πέτρου μαθαίνουμε πως στην Αμερική υπήρχαν οι περισσότεροι φυσιοθεραπευτές και ακαδημίες απ’ ότι σε όλο τον κόσμο, στην Γερμανία ο Χίτλερ αναγνώρισε και επιδότησε την ίδρυση πανεπιστημίων φυσιοθεραπείας, το ίδιο και ο Μουσολίνι στην Ιταλία, στην Ελλάδα ο Μεταξάς υποστήριξε την φυσιοθεραπείαν ενώ και στην Αγγλία η φυσιοθεραπεία είχε προχωρήσει πάρα πολύ!
Αυτό που μεσολάβησε τελικά ήταν ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος και μέσα σε πολλά άλλα δεινά που βρήκε η ανθρωπότητα, δεν επικράτησε και η φυσιοθεραπεία. Μετά τον πόλεμο δεν είναι ότι χάθηκε η γνώση, χάθηκε όμως η πίστη των ανθρώπων που είδαν και έζησαν τόσα φρικτά πράγματα. Έτσι, τα φάρμακα, οι φαρμακοβιομηχανίες, η σύγχρονη Ιατρική, η χειρουργική επικράτησαν και εδραιώθηκαν μέσα από μια εξαθλιωμένη ανθρωπότητα που έπασχε από υποσιτισμό και τελικά κυριάρχησε ο υπερσιτισμός ο οποίος είναι υπεύθυνος για όλες τις αρρώστιες της εποχής μας. Έτσι ο άνθρωπος έγινε καταναλωτής χαπιών, φαρμάκων τα οποία πολεμούν τα συμπτώματα δεν αίρουν όμως τις αιτίες και στη συνέχεια ο άνθρωπος ο οποίος ζει σαν ζόμπι όλη του τη ζωή καταλήγει σε κάποιο κρεβάτι του χειρουργείου.
Σήμερα, ο όρος φυσιοθεραπείας όπως είπαμε δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ήταν στην αρχή και με αυτό βέβαια που επικαλείται ο όρος φυσιοθεραπεία.
Σήμερα υπάρχουν οι φυσιοπαθητικοί «θεραπευτές» οι οποίοι υπάρχουν και στην Ελλάδα και κανείς τους δεν αναφέρει τον Πατέρα της φυσικής θεραπείας υγιεινής, Ηλία Πέτρου.
© Γιωργος Γκέκας 
Πηγή: therapywave.eu
 

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2020

Με Ποντιακή Λύρα

Υπό τους ποντιακούς ήχους και ρυθμούς, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε ο Ιωάννης Αρζουμανίδης, ο κορυφαίος Έλληνας heavyweight έκανε την είσοδό του στο οκτάγωνο του «GFC 8....
Υπό τους ποντιακούς ήχους και ρυθμούς, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε ο Ιωάννης Αρζουμανίδης, ο κορυφαίος Έλληνας heavyweight έκανε την είσοδό του στο οκτάγωνο του «GFC 8....
https://bit.ly/roxalito 
 
Υπό τους ποντιακούς ήχους και ρυθμούς, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε ο Ιωάννης Αρζουμανίδης, ο κορυφαίος Έλληνας heavyweight έκανε την είσοδό του στο οκτάγωνο του «GFC 8″ το Σάββατο στην PAOK Sports Arena.
Μετά το τελείωμα με γροθιές στο έδαφος στον Τούρκο Mehmer Ozer, ο «R-ZOO» συγκίνησε ιδιαίτερα όσους βρισκόμασταν εκείνη την στιγμή στο στάδιο αφιερώνοντας την νίκη του στις 19/5 που είναι ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων.
 
δείτε το βίντεο

200 χρόνια από την Ελληνική επανάσταση

-0:54
Greece 2021
Η Rita Wilson και ο Tom Hanks γιορτάζουν, μαζί με τους Έλληνες όλου του κόσμου, τα 200 χρόνια από την Ελληνική επανάσταση. 🇬🇷
#Greece2021 #2021Committee #200thAnniversary

Μεγαλείο ψυχής. Διασχίζει τους αιθέρες για να σώσει τα αδέσποτα που κινδυνεύουν με ευθανασία

Αποσύρθηκε από τον στρατό και έψαχνε για ένα χόμπι. Ο 45χρονος Πολ Στεκλένσκι, βετεράνος του αμερικανικού στρατού, αγόρασε ως επένδυση ένα αεροπλάνο τύπου τσέσνα κα....

Νικόλαος Πλαστήρας, ο Μαύρος Καβαλάρης! — Μνήμες Ελληνισμού

Υπόδειγμα Ανθρώπου, ικανότατος στρατιωτικός, και από τους πιο έντιμους πολιτικούς που πέρασαν απ’ τη χώρα!
Υπόδειγμα Ανθρώπου, ικανότατος στρατιωτικός, και από τους πιο έντιμους πολιτικούς που πέρασαν απ’ τη χώρα!

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2020

Λουκίνο Βισκόντι (2 Νοεμβρίου 1906 - 17 Μαρτίου 1976)



homouniversalisgr.blogspot.com
Ο Λουκίνο Βισκόντι του Μοντρόνε (Luchino Visconti di Modrone, Μιλάνο,…

Ο Λουκίνο Βισκόντι του Μοντρόνε (Luchino Visconti di Modrone, Μιλάνο, 2 Νοεμβρίου 1906 - Ρώμη, 17 Μαρτίου 1976), κόμης του Λονάτε Ποτσόλο, ήταν Ιταλός σκηνοθέτης του κινηματογράφου, του θεάτρου και της όπερας. Υπήρξε θεμελιωτής και βασικός εκφραστής του ρεύματος του ιταλικού νεορεαλισμού. Η θεματολογία του έργου είναι επηρεασμένη σημαντικά από προσωπικά βιώματα και επιμέρους πτυχές της προσωπικότητάς του, όπως η αριστοκρατική του καταγωγή, η μαρξιστική ιδεολογία του και οι ομοφυλοφιλικές του προτιμήσεις.
Ο Γατόπαρδος (1963), που βραβεύτηκε με τον Χρυσό Φοίνικα του Φεστιβάλ των Καννών, και ο Θάνατος στη Βενετία (1970) είναι ορισμένες από τις ταινίες που σκηνοθέτησε και τον κατέστησαν ευρέως γνωστό. Στα έργα του πρωταγωνίστησαν αρκετοί γνωστοί ηθοποιοί όπως η Άννα Μανιάνι, ο Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι, ο Αλέν Ντελόν, η Κατίνα Παξινού, ο Μπάρτ Λάνκαστερ, η Κλαούντια Καρντινάλε και ο Χέλμουτ Μπέργκερ.
Νεανικά χρόνια
Ο Βισκόντι ήταν ένα από τα εφτά παιδιά μιας από τις πιο πλούσιες οικογένειες της πόλης του Μιλάνου. Ο πατέρας του, Τζουζέπε Βισκόντι, καταγόταν από την αριστοκρατική οικογένεια των Βισκόντι του Μοντρόνε.Η μητέρα του, Κάρλα Έρμπα, ήταν αστή κόρη αυτοδημιούργητων βιομηχάνων. Ο νεαρός Βισκόντι μεγαλώνει σε καλλιτεχνικό περιβάλλον και από μικρό παιδί παρακολουθεί παραστάσεις λυρικού θεάτρου στην περίφημη Σκάλα του Μιλάνου, ενώ στην οικογενειακή οικία παίζει μαζί με τα αδέλφια του σαιξπηρικά έργα. Ξεχωριστό θαυμασμό εκδηλώνει για το συνθέτη Τζιάκομο Πουτσίνι, το μαέστρο Αρτούρο Τοσκανίνι και το συγγραφέα Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο, με τους οποίους έχει την τύχη να συναναστραφεί, γεγονός που συμβάλλει στην απόφασή του να σπουδάσει μουσική και φιλοσοφία. Το 1926 υπηρετεί στο Ιταλικό Ιππικό και από το 1928 ασχολείται με την οργάνωση ιπποδρομιών.
Τα χρόνια στο Παρίσι
Το 1933 o Βισκόντι ταξιδεύει στη Γερμανία και ζει από κοντά την άνοδο του ναζισμού. Στη συνέχεια, εγκαθίσταται στο Παρίσι όπου γνωρίζει και συναναστρέφεται με τον Ζαν Κοκτώ και την Κοκό Σανέλ. Παράλληλα, εργάζεται ως βοηθός του σκηνοθέτη Ζαν Ρενουάρ στις ταινίες Toni (1935) και Γεύμα στην Εξοχή (Une Partie de Campagne) (1936).[4] Στο Παρίσι η συναναστροφή του με μαρξιστικούς κύκλους και ο ενθουσιασμός του Λαϊκού Μετώπου τον ωθούν, σε πρώτη φάση, να ασπαστεί τον Μαρξισμό και, ακολούθως, να γίνει μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ιταλίας. Το 1937 ταξιδεύει στην Ελλάδα και στις ΗΠΑ όπου επισκέπτεται το Χόλυγουντ.

Τζιανκάρλο Τζιανίνι και Λουκίνο Βισκόντι στα γυρίσματα του Αθώου (1976)

Έργο

Κινηματογράφος
Νεορεαλισμός
Το 1939, μετά το θάνατο της μητέρας του, ο Βισκόντι μετακομίζει από το Μιλάνο στη Ρώμη. Εκεί γνωρίζει ορισμένους νεαρούς διανοούμενους, μανιώδεις με τον κινηματογράφο και μαρξιστές. Πρόκειται για τον Μάριο Αλικάτα, τον Τζουζέπε Ντε Σάντις, τον Τζιάνι Πουτσίνι και τον Μικελάντζελο Αντονιόνι, μαζί με τους οποίους γράφει στο περιοδικό "Cinema", που διευθύνει ο Βιτόριο Μουσολίνι, γιος του Μπενίτο Μουσολίνι. Με τα άτομα της ομάδας αυτής ο Βισκόντι θα γυρίσει την πρώτη του ταινία, Διαβολικοί Εραστές (Ossessione) (1943). Βασισμένη πάνω στο μυθιστόρημα του Τζέιμς Μ. Κέιν, Ο Ταχυδρόμος Χτυπάει πάντα δυο Φορές, αποτελεί τη γενέθλια ταινία του ιταλικού νεορεαλισμού, ενός όρου που καθιερώθηκε χάρη στον μοντέρ του φιλμ, Μάριο Σεραντρέι. Τα γυρίσματα λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια του πολέμου, με αποτέλεσμα οι συντελεστές της ταινίας να αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσχέρειες: όλο το υλικό ελέγχεται από τη λογοκρισία του φασιστικού καθεστώτος, ενώ για να καλυφθούν τα έξοδα της ταινίας ο ίδιος ο Βισκόντι αναγκάζεται να διαθέσει ένα μέρος της οικογενειακής του περιουσίας.Το Ossessione ταράζει τα νερά στον ιταλικό κινηματογράφο και γρήγορα απαγορεύεται από τη λογοκρισία.
Με την ολοκλήρωση της ταινίας, ο Βισκόντι αναλαμβάνει ενεργό ρόλο στην αντίσταση, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται από τους Ναζί. Τα γεγονότα αυτά αποτυπώνονται στο ντοκιμαντέρ του Μέρες Δόξας (1945). Το 1948 το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας του αναθέτει να γυρίσει μια τριλογία με θέμα τη ζωή των ψαράδων της Σικελίας, των ανθρακωρύχων και των αγροτών. Τελικά, μόνο το πρώτο μέρος της τριλογίας ολοκληρώνεται· πρόκειται για την ταινία Η Γη Τρέμει, βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζιοβάνι Βέργκα Οι Μαλαβόλιε. Γυρισμένη στο χωρίο Άτσι Τρέτσα της νότιας Σικελίας με ερασιτέχνες ηθοποιούς, κατοίκους του χωριού, θεωρείται χαρακτηριστικό δείγμα του ιταλικού νεορεαλισμού. Παρά τις αντιδράσεις που προκαλεί, η ταινία βραβεύεται με το Ειδικό βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας 1948. Ακολουθεί το Bellissima (1951) στο οποίο ξεχωρίζει η ερμηνεία της Άννας Μανιάνι.
Απομάκρυνση από το νεορεαλισμό

To Senso (1954) αποτελεί σημείο καμπής στο κινηματογραφικό έργο του Βισκόντι, ο οποίος, για πρώτη φορά, απομακρύνεται από τον νεορεαλισμό και υιοθετεί νέα θεματολογία που θα γίνει σήμα κατατεθέν των ταινιών του. Η ερωτική ιστορία μιας κόμισσας και ενός Αυστριακού αξιωματικού γίνεται η αφορμή για μια βαθιά ανάλυση της ιταλικής Ιστορίας και σημαντικών γεγονότων, όπως η ιταλική ενοποίηση, ο καταστροφικός πόλεμος του 1866 και η επιρροή της παρηκμασμένης αριστοκρατικής τάξης στα γεγονότα αυτά. Το σενάριο βασίζεται στην ομότιτλη νουβέλα του Καμίλο Μπόιτο, ενώ για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους ο Βισκόντι αρχικά ζητά την Ίνγκριντ Μπέργκμαν και τον Μάρλον Μπράντο, αίτημα που ο παραγωγός αρνείται.[13] Πρόκειται για την πρώτη έγχρωμη ταινία του Βισκόντι, την οποία οι κριτικοί έχουν επαινέσει για την πρωτότυπη φωτογραφία, την πλαστικότητα των εικόνων και την επιβλητική σκηνογραφία.
Το 1956 ο Βισκόντι αντιτίθεται δημόσια στη σοβιετική επέμβαση στην Ουγγαρία και το 1957 γυρίζει τις Λευκές Νύχτες, που αποτελούν διασκευή διηγήματος του Ντοστογιέφσκι και βραβεύονται με τον Αργυρό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας του 1957. Η ταινία, όμως, που ο Βισκόντι αγαπούσε περισσότερο, όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, είναι O Ρόκο και τα αδέρφια του (1960).[14] Με αυτήν επιστρέφει στο νεορεαλισμό και καταπιάνεται, για δεύτερη φορά μετά το έργο Η Γη Τρέμει, με το θέμα του ιταλικού Νότου: Τα μέλη μιας οικογένειας του Νότου μεταναστεύουν στο Μιλάνο, ελπίζοντας να ξεφύγουν από τη μιζέρια και να βρουν ένα καλύτερο μέλλον. Παρά, όμως, τις προσπάθειές τους, η βαθμιαία διάλυση της οικογένειας, η δυστυχία και η ηθική κατάπτωση είναι αναπόφευκτες.
Τρία χρόνια αργότερα, το 1963, ο Βισκόντι βραβεύεται με το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών για την ταινία Ο Γατόπαρδος, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζουζέππε Τομάζι ντι Λαμπεντούζα. Ο Ιταλός σκηνοθέτης εστιάζει, για ακόμη μια φορά, σε ένα από τα αγαπημένα του θέματα: την παρακμή της αριστοκρατίας και την άνοδο της μεγαλοαστικής τάξης με φόντο τη Σικελία κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Χαρακτηριστικό στοιχείο της ταινίας είναι τα εντυπωσιακά σκηνικά, καθώς ακόμη και τα συρτάρια ήταν γεμάτα με αυθεντικά αντικείμενα εποχής. Ξεχωριστή η ερμηνεία του Μπαρτ Λάνκαστερ που ενσαρκώνει τον πρίγκιπα Φαμπρίτσιο Σαλίνα.
Το 1965 ο Βισκόντι βραβεύεται εκ νέου στο Φεστιβάλ Βενετίας, κερδίζοντας τον Χρυσό Λέοντα αυτήν τη φορά με την ταινία Μακρινά Αστέρια της Άρκτου. Ακολούθως, ο Βισκόντι αποφασίζει να μεταφέρει στην κινηματογραφική οθόνη το βιβλίο του Αλμπέρ Καμύ Ο Ξένος (1967), αλλά το αρχικό σενάριο συναντά την αντίδραση της χήρας του συγγραφέα, Φρανσίν Καμύ, που απαιτεί να τηρηθεί πιστά η πλοκή του μυθιστορήματος του συζύγου της. Τελικά, ο Βισκόντι αναγκάζεται να δεχθεί αλλαγές στο σενάριό του και να μην απομακρυνθεί από την αφηγηματική γραμμή του μυθιστορήματος.
Τα τελευταία χρόνια
Τα τελευταία έργα του Λουκίνο Βισκόντι διακρίνονται από έντονη εσωτερικότητα και αρκετά αυτοβιογραφικά στοιχεία. Η παρακμή, η αποσύνθεση και τα ομοφυλοφιλικά ένστικτα χαρακτηρίζουν όλες τις δημιουργίες της τελευταίας περιόδου του σκηνοθέτη. Με την ταινία Οι Καταραμένοι (1969), που προτάθηκε για Όσκαρ Καλύτερου Σεναρίου, κατακρίνει τα εγκλήματα του ναζισμού μέσα από την αποσύνθεση μιας ισχυρής οικογένειας Γερμανών βιομηχάνων τη δεκαετία του 1930. Η αίσθηση παρακμής, η οποία αναδεικνύεται και χάρη στη φωτογραφία της ταινίας, καθιστά το εν λόγω έργο χαρακτηριστικό δείγμα της κινηματογραφικής αισθητικής του Βισκόντι. Ο Θάνατος στη Βενετία (1971), που απέσπασε το Μεγάλο Ειδικό Βραβείο Εικοσιπενταετίας του Φεστιβάλ των Καννών, αποτελεί μεταφορά της ομότιτλης νουβέλας του Τόμας Μαν και μια από τις πιο διάσημες ταινίες του, ενώ η "γερμανική τριλογία" ολοκληρώνεται με Το Λυκόφως των Θεών (Ludwig) (1972).
Το 1974 ο Βισκόντι, παρά την ήδη κλονισμένη υγεία του ολοκληρώνει μια ακόμα ταινία, τη Γοητεία της Αμαρτίας, που αποτελεί ίσως την πιο αυτοβιογραφική δημιουργία του.Οι παραγωγοί είχαν ορίσει ως "εφεδρικό" σκηνοθέτη τον πρωταγωνιστή Μπαρτ Λάνκαστερ, σε περίπτωση που η υγεία του Βισκόντι δεν του επέτρεπε να συνεχίσει τα γυρίσματα. Η πλοκή του έργου περιστρέφεται γύρω από έναν ηλικιωμένο και μοναχικό καθηγητή, ο οποίος αναστατώνεται όταν μια οικογένεια νεόπλουτων αστών και ένας διεφθαρμένος αλλά γοητευτικός νέος εισβάλλουν στη μονότονη ζωή του. Πρόκειται για μια σκληρή κριτική της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης της μεταπολεμικής Ιταλίας, ενώ σε δεύτερο επίπεδο η ταινία πραγματεύεται τον κρυφό ομοφυλοφιλικό ερωτισμό μεταξύ του καθηγητή και του νεαρού Κόνραντ.
Η τελευταία ταινία του Βισκόντι είναι Ο Αθώος (1976), που γυρίζεται ενώ ο σκηνοθέτης είναι πλέον σχεδόν παράλυτος. Βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο αποτελεί μια σκληρή κριτική της αριστοκρατίας και της αλαζονείας της εξουσίας. Οι δύο κεντρικοί ήρωες της ταινίας (Τούλιο και Τζουλιάνα) δεν αναπαριστούν απλώς την παρακμή της οικογένειας, αλλά όπως ο ίδιος ο Βισκόντι δήλωσε: "αναπαριστούν μια συγκεκριμένη κοινωνία και μια συγκεκριμένη Ιταλία που ανήκει στη μεγαλοαστική τάξη η οποία είναι υπεύθυνη για την έλευση του Φασισμού". 
Ενώ τα γυρίσματα για το Ο Αθώος έχουν ολοκληρωθεί και η ταινία βρίσκεται στη φάση του μοντάζ, ο Λουκίνο Βισκόντι πεθαίνει στις 17 Μαρτίου του 1976 στη Ρώμη. Στο πλευρό του βρίσκεται η αδελφή του Ουμπέρτα, η οποία διηγήθηκε αργότερα τις τελευταίες στιγμές του: άκουσε τη Δεύτερη Συμφωνία του Μπράμς, μετά γύρισε προς το μέρος της και και είπε "Αρκετά. Είμαι κουρασμένος". 
Η τελευταία ταινία του ολοκληρώνεται από τους συνεργάτες του, με βάση τις δικές του υποδείξεις, και προβάλλεται στο Φεστιβάλ των Καννών της ίδιας χρονιάς ως φόρος τιμής στο σκηνοθέτη.
Θέατρο
Εκτός από τον κινηματογράφο, σημαντική είναι η προσφορά του Βισκόντι και στο θέατρο. Η πρώτη θεατρική παράσταση που ανέβασε ως σκηνοθέτης είναι το έργο Τρομεροί Γονείς του Ζαν Κοκτώ, που ανεβαίνει στο θέατρο Ελιζέο της Ρώμης τον Ιανουάριο του 1945. Η επαναστατική σκηνοθεσία του έργου, βασισμένη στο μοντέλο του νεορεαλισμού του Ossessione, προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Ακολούθως, και ιδίως στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, ο Βισκόντι σκηνοθετεί αρκετές θεατρικές παραστάσεις, κυρίως έργα των Τσέχωφ, Σαίξπηρ, Τενεσί Ουίλιαμς και Άρθουρ Μίλερ, ενώ το 1953 ανεβάζει τη Μήδεια του Ευριπίδη. Συνεργάζεται επίσης με το θίασο της Ρίνα Μορέλι και του Πάολο Στόππα αλλά και με τον διάσημο ηθοποιό Βιτόριο Γκάσμαν.
Όπερα
Η αγάπη του Βισκόντι για την όπερα είναι εμφανής από την ταινία του 1954 Senso, η οποία ξεκινά με την τέταρτη πράξη του Τροβατόρε, γυρισμένη στο Θέατρο Λα Φενίτσε της Βενετίας. Η πρώτη όπερα που σκηνοθέτησε ήταν η Βεστάλε του Gaspare Spontini που ανέβηκε στη Σκάλα του Μιλάνου τον Δεκέμβριο του 1954.
Ακολούθησαν δύο όπερες που άφησαν εποχή στη Σκάλα του Μιλάνου.Η Τραβιάτα το 1955 και η Άννα Μπολένα το 1957, με πρωταγωνίστρια και στις δύο τη Μαρία Κάλλας. Ο Βισκόντι, άλλωστε, επηρέασε βαθύτατα την καριέρα της μεγάλης ντίβας, αφού μέσα από τη συνεργασία τους τη βοήθησε να τελειοποιήσει το υποκριτικό της ταλέντο. Μετά την Ελβίρα ντε Χιντάλγκο, πρώτη δασκάλα της Κάλλας στο Ωδείο Αθηνών, και τον μαέστρο Τούλιο Σεραφίν, κανένας άλλος δεν επηρέασε τόσο την καλλιτεχνική εξέλιξη της Κάλλας όσο ο Βισκόντι.
Το 1958 ακολούθησαν ο Ντον Κάρλος του Βέρντι από τη Βασιλική Όπερα του Λονδίνου, ο Μάκβεθ του Βέρντι στο Σπολέτο και ο Τροβατόρε στο Κόβεντ Γκάρντεν το 1964. Το 1966 ο Φάλσταφ του Βέρντι στην Κρατική όπερα της Βιέννης απέσπασε διθυραμβικά σχόλια από τους κριτικούς, ενώ αντίθετα η όπερα του Βέρντι Σιμόν Μποκανέγκρα το 1969 με τους ηθοποιούς ντυμένους με γεωμετρικού τύπου κοστούμια προκάλεσε έντονες συζητήσεις.
Προσωπική ζωή
Ο Λουκίνο Βισκόντι δεν έκρυψε ποτέ πως είναι ομοφυλόφιλος.Η ομοφυλοφιλία του εκφράζεται ανοιχτά για πρώτη φορά την περίοδο που ζει στο Παρίσι, ενώ σύντροφοι του υπήρξαν ο σκηνοθέτης και συνεργάτης του Φράνκο Τζεφιρέλι και ο Αυστριακός ηθοποιός Χέλμουτ Μπέργκερ  που πρωταγωνιστεί στις ταινίες Οι Καταραμένοι, Το Λυκόφως των Θεών και Η Γοητεία της Αμαρτίας. Η ομοφυλοφιλία είναι ένα θέμα που απαντά σε αρκετές ταινίες του Βισκόντι, κυρίως σε αυτές της τελευταίας περιόδου. Πάντως, σε κανένα έργο του δεν πρωταγωνιστεί κάποιος ανοιχτά ομοφυλόφιλος χαρακτήρας, αλλά συχνά παρατηρείται ένας υφέρπων ομοφυλοφιλικός ερωτισμός και ανεκδήλωτα ομοφυλοφιλικά ένστικτα μεταξύ των ηρώων.
Από την οικογένεια του, ιδιαίτερη αδυναμία είχε στη μητέρα του, Κάρλα, αλλά και στην αδελφή του Ουμπέρτα.Η βίλα του στη νήσο Ίσκια λειτουργεί πλέον ως πολιτιστικό ίδρυμα και μουσείο αφιερωμένο σε αυτόν.
συνέχεια

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2020

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2020

ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ ( 10 Μαρτίου 1925 – 23 Ιουνίου 2005)


homouniversalisgr.blogspot.com
ΜΑΝΟΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ ( 10 Μαρτίου 1925 – 23 Ιουνίου 2005)

Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οἱ λέξεις
Να μην τις παίρνει ὁ ἄνεμος.

«Κατά καιρούς μ’ έχουν χαρακτηρίσει καθαρά πολιτικό ποιητή. Προσωπικά δεν νομίζω ότι είμαι πολιτικός ποιητής. Είμαι ερωτικός και πολιτικός μαζί. Συνδυάζονται αυτά τα δύο. Είναι η εποχή που τα συνδύαζε αυτά τα δύο. Δηλαδή δεν μπορούσε να είναι κανείς ερωτικός ποιητής, ξεχνώντας το πολιτικό πλαίσιο εκείνης της εποχής που ήταν φουντωμένα τα πολιτικά πάθη. Υπήρχε το πολιτικό στοιχείο μέσα, η έκφραση της πολιτικής, μέσα από μια ερωτική κατάσταση όμως. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνουμε αυτό το πράγμα εύκολα. Γι’ αυτό αρνούμαι όλα αυτά περί “ποίησης της ήττας' και τα σχετικά. Δεν είναι ποίηση της ήττας. Είναι μια αγωνία για την εποχή, ένα άγχος για την εποχή. Όταν τελείωσε η εποχή, τελειώνει κι η ποίηση. Δεν μπορείς να γράφεις συνεχώς ποίηση. Δεν είμαι επαγγελματίας ποιητής. Αισθάνομαι την ποίηση σαν τρόπο έκφρασης επειδή δεν μπορούσα να εκφραστώ διαφορετικά. Δηλαδή ήταν η εποχή τόσο πιεσμένη, τόσο δύσκολη, που μόνο εκφράζοντας τον πόνο του μπορούσε κανείς να την αντέξει». Μανόλης Αναγνωστάκης http://tvxs.gr/ 


Ο Μανώλης Αναγνωστάκης (10 Μαρτίου 1925 – 23 Ιουνίου 2005) γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και μετεκπαιδεύτηκε στην Ακτινολογία στη Βιέννη. Εργάστηκε ως γιατρός στη Θεσσαλονίκη και από τα τέλη του 1978 ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Πολιτικά στρατευμένος από νεαρή ηλικία στο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς, υπήρξε αρχισυντάκτης του φοιτητικού περιοδικού Ξεκίνημα (1944), πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου καταδικάστηκε από το στρατοδικείο σε θάνατο για την παράνομη πολιτική του δράση (1949). Το 1945 πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στο χώρο των γραμμάτων με την ποιητική συλλογή Εποχές.


Ο Μανόλης Αναγνωστάκης
σε νεαρή ηλικία.
Αρχείο - Συλλογή :
Δανδόλειος Βιβλιοθήκη

Ακολούθησαν οι Εποχές2 (εκδόθηκαν το 1948, κατά τη διάρκεια προφυλάκισης του ποιητή), οι Εποχές3 (1951), η Συνέχεια, η συγκεντρωτική έκδοση Τα ποιήματα 1941-1956 (1956), η Συνέχεια2 και η Συνέχεια3 (1962 - συμπεριλαμβάνονται στην έκδοση του 1956). Στη συνέχεια ο Αναγνωστάκης σιώπησε ποιητικά ως το 1970, οπότε δημοσίευσε ποιήματά του με τον γενικό τίτλο Ο στόχος στο συλλογικό τόμο 18 Κέιμενα. Από το 1959 ως το 1961 υπήρξε διευθυντής του περιοδικού Κριτική, μέσα από τις στήλες του οποίου πρόβαλε τα σύγχρονά του ευρωπαϊκά λογοτεχνικά ρεύματα. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα Αυγή και τα περιοδικά Ελεύθερα Γράμματα, Φιλολογικά Χρονικά, Νέα Ελληνικά, Διάλογος, Επιθεώρηση Τέχνης, Εποχές, Ο Αιώνας μας, Θούριος, όπου έγραψε δοκίμια, μελέτες και κριτικές βιβλίων. Ο Μανώλης Αναγνωστάκης τοποθετείται στην πρώτη μεταπολεμική γενιά της νεοελληνικής ποίησης, γενιά που σημαδεύτηκε από τον χαρακτηρισμό ποίηση της ήττας, καθώς πολλοί δημιουργοί της διέγραψαν την πορεία από την αισιόδοξη πίστη στο κομμουνιστικό όραμα στην απαισιοδοξία που προέκυψε από τη διάψευση των προσδοκιών τους.
Από  http://biblionylis.blogspot.gr/

Ειδικότερα η γραφή του Αναγνωστάκη χαρακτηρίζεται από τη σταδιακή αναδίπλωση του ποιητή σ΄έναν προσωπικό του κόσμο - στα πλαίσια του οποίου επιχειρείται η διαφύλαξη των ανθρωπιστικών συναισθημάτων και αξιών που χάνονται στο σύγχρονο κόσμο - αναδίπλωση η οποία εκφράζεται κυρίως μέσω της κατ’ επίφασιν συναισθηματικής απόστασης του δημιουργού από τα θέματα που τον απασχολούν και της συχνά επιγραμματικής διατύπωσης. Συχνή είναι επίσης στο έργο του η παρουσία της μνήμης, των αναφορών στην παιδική ηλικία και τους φίλους, της ταύτισης ποίησης και ζωής, φίλοι. Έργα του Μανώλη Αναγνωστάκη μελοποιήθηκαν από τον Μίκη Θεοδωράκη και άλλους έλληνες συνθέτες και μεταφράστηκαν σε ξένες γλώσσες. 

Πέθανε στις 23 Ιουνίου του 2005. 


συνέχεια