Παρασκευή, 30 Μαΐου 2014

Η ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
 
, , . . . Η άμυνα της Πόλης . . . Σύμφωνα με τον Φραντζή, οι υπερασπιστές της Πόλης ήταν 4.973 Κωνσταντινουπολίτες και 2.000 εθελοντές, από Γένοβα, Βενετία, Ισπανία, Ρώμη και Κρήτη. Υπό τον αυτοκρα...
eistorias.wordpress.com

ΓΙΟΡΤΑΖΟΥΝ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
 
 
ΔΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΙΣ ΔΙΑΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΓΕΙΤΟΝΩΝ ΜΑΣ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΑΠΟΦΡΑΔΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ...
youtube.com

Πλεξίδα με ταχίνι

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε μια φωτογραφία του χρήστη Giorgos Lekkas Chef.
Φωτογραφία: Πλεξίδα με ταχίνι

αν θέλετε μπορείτε να την φτιάξετε στρογγυλή, σαν σαλίγκαρο.
http://www.lekkas-giorgos.com/2013/11/blog-post_24.html
Πλεξίδα με ταχίνι

αν θέλετε μπορείτε να την φτιάξετε στρογγυλή, σαν σαλίγκαρο.
http://www.lekkas-giorgos.com/2013/11/blog-post_24.html

H ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ

Πέμπτη, 29 Μαΐου 2014

Αγία Υπομονή - Εορτάζει στις 29 Μαΐου

www.monastiriaka.gr
Εορτάζει στις 29 Μαΐου
Αγία Υπομονή

Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β' Παλαιολόγου, «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ αυγούστα και αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες - κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου κράλη (βασιλιά) Στεφάνου Δουσάν. Καταγόταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά. Στους προγόνους της συγκαταλέγονται άνθρωποι που αγίασαν όπως ο Στέφανος Νεμάνια, σέρβος βασιλέας που μόνασε με το όνομα Συμεών και ήταν κτίτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους (βλέπε 13 Φεβρουαρίου). Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης ανέλαβε την ηγεμονία του σημερινού βουλγαρικού τμήματος της βόρειο - ανατολικής Μακεδονίας, στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμώνος.
Η γέννησή της τοποθετείται στα αμέσως μετά τον θάνατο το Δουσάν χρόνια. Η ανατροφή, η μόρφωση, η αγωγή της, ήταν διαποτισμένα με ό,τι ανώτερο υπαγόρευε το βυζαντινό ιδεώδες, διότι οι Σέρβοι είχαν επηρεαστεί πολύ από τον βυζαντινό πολιτισμό. Ένοιωθε τον εαυτό της περισσότερο ταυτισμένο με τον πολιτισμό και κυρίως με την εθνική συνείδηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Συναισθηματικά και ουσιαστικά έρεπε μάλλον προς το Βυζάντιο, του οποίου επέπρωτο να γίνει Αυγούστα και Αυτοκρατόρισσα, περά προς την γενέθλιο σερβική πατρίδα.
Κοντά σ' αυτά και πάνω απ' αυτά, γαλουχήθηκε με την πατροπαράδοτη στην οικογένειά της, ακράδαντη ορθόδοξη πίστη στο Θεό. Αυτή η πίστη είναι που θα την οδηγεί, θα την φωτίζει, και θα την εμπνέει στην πολυτάραχη γεμάτη θλίψεις και δοκιμασίες ζωή της.
Υπολογίζεται να ήταν 19 περίπου χρονών όταν παντρεύτηκε τον Μανουήλ Β' Παλαιολόγο (τέλη του 1390 μ.Χ.), λίγους μήνες πριν γίνει Αυτοκράτορας.
Η καινούργια ζωή της Ελένης - αγίας Υπομονής, από την αρχή της έδειξε ότι θα ήταν Γολγοθάς. Πολλές ήταν οι φορές που χρειάστηκε να πιει το ποτήρι της προσβολής και του εξευτελισμού στο πλευρό του συζύγου της όχι μόνο από τους αλλόθρησκους, αλλά και από τα κατ' όνομα χριστιανικά κράτη της Δύσεως, στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να βρει τρόπους σωτηρίας της ετοιμοθάνατης Αυτοκρατορίας.
Η Ελένη - αγία Υπομονή απεδείχθη εξαιρετικός άνθρωπος που συγκέντρωνε πολλές και μεγάλες αρετές, και ψυχική δύναμη. Έδειξε ότι είχε απόλυτη συναίσθηση τόσο της θέσης της και των περιστάσεων, όσο και του ρόλου που αυτές της υπαγόρευαν, σε όλα τα επίπεδα.
Αγαπούσε το λαό. Ήταν η μεγάλη μάνα που ο καθένας μπορούσε να προστρέξει. Συμμεριζόταν τις αγωνίες του και ανησυχίες του ενώπιον των φοβερών εθνικών κινδύνων και προσπαθούσε πάντοτε με την προσευχή, με την πραότητά της και με γλυκά και παρηγορητικά της λόγια να τον ενισχύσει. Είναι πολύ χαρακτηριστικά και εύγλωττα μέσα στην λακωνικότητά της τα όσα γράφει για την Αυτοκρατόρισσα, ο σύγχρονός της φημισμένος φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός - Πλήθων: «Η Βασιλίς αύτη με πολλήν ταπείνωσιν και καρτερικότητα εφαίνετο να αντιμετωπίζει και τας δύο μορφάς της ζωής. Ούτε κατά τους καιρούς των δοκιμασιών απεγοητεύετο, ούτε όταν ευτυχούσε επανεπαύετο, αλλά εις κάθε περίπτωσιν έκανε το πρέπον. Συνεδύαζε την σύνεσιν με την γενναιότητα, περισσότερον από κάθε άλλην γυναίκα. Διεκρίνετο δια την σωφροσύνην της. Την δε δικαιοσύνην την είχε εις τελειότατον βαθμόν. Δεν εμάθαμε να κάμνει κακόν εις ουδένα, ούτε μεταξύ των ανδρών, ούτε μεταξύ των γυναικών. Αντιθέτως εγνωρίσαμε να κάμνει πολλά καλά και εις πολλούς. Με ποίον άλλον τρόπον δύναται να φανεί εμπράκτως η δικαιοσύνη, εκτός από το γεγονός του να μη κάμνει κανείς ποτέ θεληματικά και σε κανέναν κακό, αλλά μόνον το αγαθόν σε πολλούς;»
Στάθηκε αντάξια του φιλόσοφου και φιλόχριστου συζύγου της Μανουήλ. Στάθηκε άξια δίπλα του για 35 χρόνια, «συνευδοκόντας», σύμφωνα με σύγχρονή τους μαρτυρία, δηλ. όλα γινόντουσαν με συμφωνία, ομόνοια, συναπόφαση, εν πνεύματι Χριστού και αγωνιστική αγιότητα. Κατόρθωναν να τιμούν την αρετή με λόγια και έργα. «Λόγω μεν διδάσκοντας το πρακτέον, έργω δε γενόμενοι πρότυπα και εικόνες εφηρμοσμένης αγάπης».
Στο ευλογημένο ζευγάρι ο Θεός χάρισε οκτώ παιδιά. Έξι αγόρια από τα οποία τα δύο ανέβηκαν στον αυτοκρατορικό θρόνο, ο Ιωάννης Η' (1425 - 1448 μ.Χ.) και ο Κωνσταντίνος ΙΑ', ο τελευταίος θρυλικός αυτοκράτορας (1448 - 29 Μαΐου 1453 μ.Χ.- μαύρη ήμερα αλώσεως της Βασιλεύουσας). Ο Θεόδωρος, ο Δημήτριος και ο Θωμάς διετέλεσαν δεσπότες του Μυστρά, και ο Ανδρόνικος της Θεσσαλονίκης. Και δύο κορίτσια, τα οποία όμως πέθαναν σε μικρή ηλικία. Η πολύτεκνη και φιλότεκνη μητέρα γαλούχησε τα παιδιά της με τα νάματα της πίστεως και τη γλυκύτατη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, τα οδηγούσε σε ιερά προσκυνήματα και σεβάσμια Μοναστήρια της Βασιλεύουσας, και επιζητούσε υπέρ αυτών τις ευχές των αγίων ασκητών και Γερόντων. Τα ανέθρεψε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», και ποτέ δεν «έπαυσε μετά δακρύων προσευχής και αγάπης να νουθετή ένα έκαστον».Με υπομονή και επιμονή, με προσοχή και προσευχή σμίλεψε τους χαρακτήρες τους, τους έδωσε μαζί με το «ζην»και το «εύ ζην». Έτσι, κατάφερε, μεταξύ άλλων, να θέσει τέρμα στις επί 90 περίπου χρόνια συγκρούσεις μεταξύ των μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας για την εξουσία που είχαν εξαντλήσει την αυτοκρατορία. Οι όποιες διαφορές απόψεων η διενέξεις παρουσιάζονταν (μετά το θάνατο του Μανουήλ), ξεπερνιόνταν ήσυχα με το κύρος της μητρικής της παρέμβασης και της προσευχής της.
Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη της για τα Μοναστήρια. Εκεί αναπαυόταν, ξεκουραζόταν η ψυχή της, αντλούσε δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια. Αυτό, το ενέπνευσε σε όλη την οικογένειά της. Ο σύζυγός της αφού παρέδωσε τον θρόνο στον πρωτότοκο Ιωάννη, δύο μήνες πριν τον θάνατό του (29 Μαρτίου 1425 μ.Χ.), απεσύρθη στη Μονή του Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Ματθαίος. Η ίδια, μετά το θάνατο του συζύγου της έγινε μοναχή (1425 μ.Χ.) στη Μονή της κυράς Μάρθας, με το όνομα Υπομονή. Και τρία από τα παιδιά τους επίσης έγιναν μοναχοί, ο Θεόδωρος και ο Ανδρόνικος (μ. Ακάκιος) στη Μονή του Παντοκράτορος, και ο Δημήτριος (μ. Δαυίδ) στο Διδυμότειχο. Επίσης, η πενθερά της και η κουνιάδα της ετελείωσαν την ζωή τους ως Μοναχές. Το ίδιο και η εγγονή της, κόρη του γιου της Θωμά, Ελένη, που έγινε Μοναχή με το όνομα Υπομονή στη Λευκάδα.
Ακόμα, εν όσω βρισκόταν στην πατρίδα της, μαζί με τον πατέρα της έκτισαν την Ι.Μ. Παναγίας Παμμακαρίστου στο Πογάνοβο της πόλης Δημήτροβγκραντ της Ν.Α. Σερβίας. Στην Κωνσταντινούπολη είχε συνδεθεί με την Ι. Μ. του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας, όπου φυλαγόταν το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου του θαυματουργού (βλέπε 8 Δεκεμβρίου), στον οποίο η αγία Υπομονή έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια. Η Μονή είχε ιδρυθεί από τον συνασκητή του οσίου Παταπίου στην Αίγυπτο, όσιο Βάρα, έξω από την πύλη του Ρωμανού πριν από το 450 μ.Χ. Με την συμβολή της αγίας ιδρύθηκε στη Μονή γυναικείο γηροκομείο με την επωνυμία «Η ελπίς των απηλπισμένων». Η ευλάβειά της προς τον όσιο Πατάπιο φαίνεται από το γεγονός ότι ο αγιογράφος του σπηλαίου του οσίου Παταπίου στα Γεράνεια όρη της Κορινθίας θεώρησε απαραίτητο να ιστορήσει την αγία Υπομονή δίπλα από το σκήνωμα του οσίου.
Άνθρωπος φωτεινός και φωτισμένος η αγία Υπομονή, προικισμένη με πολλά τάλαντα, που τα «εμπορεύθηκε» με σύνεση και σωφροσύνη και τα πολλαπλασίασε, κατάφερε με την αρετή, την άσκηση και την καρτερία της να φθάσει σε δυσανάβατα μέτρα αρετής. Μια σημαντική φυσιογνωμία εκείνης της εποχής ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο πρώτος Οικουμενικός Πατριάρχης μετά την άλωση, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς τον Βασιλέα Κωνσταντίνο ΙΑ', «Επί τη κοιμήσει της μητρός Αυτού αγίας Υπομονής», αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής:
«Την μακαρίαν εκείνην Βασίλισσαν όταν την επεσκέπτετο κάποιος σοφός, έφευγεν κατάπληκτος από την ιδικήν της σοφίαν. Όταν την συναντούσε κάποιος ασκητής, αποχωρούσε, μετά την συνάντηση, ντροπιασμένος δια την πτωχείαν της ιδικής του αρετής, συγκρινομένης προς την αρετήν εκείνης. Όταν την συναντούσε κάποιος συνετός, προσέθετεν εις την ιδικήν του περισσοτέραν σύνεσιν. Όταν την συναντούσε κάποιος νομοθέτης, εγινόταν προσεκτικώτερος. Όταν συνομιλούσε μαζί της κάποιος δικαστής, διεπίστωνε ότι έχει ενώπιόν του έμπρακτον Κανόνα Δικαίου. Όταν κάποιος θαρραλέος (τη συναντούσε), ένοιωθε νικημένος, αισθανόμενος έκπληξιν από την υπομονήν, την σύνεσιν και την ισχυρότητα του χαρακτήρος της. Όταν την επλησίαζε κάποιος φιλάνθρωπος, αποκτούσε εντονώτερο το αίσθημα της φιλανθρωπίας. Όταν την συναντούσε κάποιος φίλος των διασκεδάσεων, αποκτούσε σύνεσιν, και, γνωρίζοντας την ταπείνωσιν εις το πρόσωπόν της, μετανοούσε. Όταν την εγνώριζε κάποιος ζηλωτής της ευσεβείας, αποκτούσε μεγαλύτερον ζήλον. Κάθε πονεμένος με τη συνάντηση μαζί της, καταλάγιαζε τον πόνο του. Κάθε αλαζόνας αυτοτιμωρούσε την υπερβολικήν του φιλαυτίαν. Και γενικά κανένας δεν υπήρξε, που να ήλθεν εις επικοινωνίαν μαζί της και να μην έγινε καλύτερος».
Ο Θεός ευδόκησε να μην ζήσει τις τελευταίες τραγικές στιγμές της Αυτοκρατορίας. Την κάλεσε κοντά Του στις 13 Μαρτίου 1450 μ.Χ., έχοντας διανύσει 35 χρόνια ως Αυτοκρατόρισσα και 25 ως ταπεινή μοναχή. Ο σύγχρονός της διάκονος Ιωάννης Ευγενικός, αδελφός του Μάρκου του Ευγενικού Αρχιεπισκόπου Εφέσου, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς τον Κωνσταντίνον Παλαιολόγον επί τη κοιμήσει της Μητρός του αγίας Υπομονής συνοψίζει:
«Ως προς δε την αοίδιμον, εκείνην Δέσποινα Μητέρα σου, τα πάντα εν όσω ζούσε, ήσαν εξαίρετα, η πίστις, τα έργα, το γένος, ο τρόπος, ο βίος, ο λόγος και όλα μαζί ήσαν σεμνά και επάξια της θείας τιμής και, όπως έζησε μέτοχος της θείας Προνοίας, έτσι και ετελεύτησεν».
Η «Αγία Δέσποινα»,όπως την ονομάζει ο Γεώργιος Φραντζής, συνέδεσε την έννοια του μοναχικού της ονόματος (Υπομονή) με τον τρόπον αντιμετωπίσεως και των ευτυχών στιγμών και των απείρων δυσκολιών της όλης ζωής της. Υπομονή κατά βίον, πράξιν και μοναχικό όνομα. «Τη υπομονή αυτής εκτήσατο την ψυχήν αυτής».

Χριστόφορος Νέζερ

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε φωτογραφία από Bigbook.gr.
 
Από τους κορυφαίους ηθοποιούς του ελληνικού θεάτρου. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1887. Ο πατέρας ήταν επίσης ηθοποιός κι έτσι ο Χριστόφορος κόλλησε από μικρός τα μικρόβιο του θεατρίνου. Σε ηλικία 20 ετών ανέβηκε στη σκηνή, όντας εντελώς αυτοδίδακτος. Συνεργάστηκε με όλους τους σημαντικούς ηθοποιούς και θιάσους της εποχής του, σε μια καριέρα που ξεπέρασε τα 50 χρόνια.
Από το 1910 ως το 1918 συνεργάστηκε με τον θίασο της Κυβέλης, ενώ το 1921 ίδρυσε με τον Αιμίλιο Βεάκη την Καλλιτεχνική Θεατρική Εταιρεία. Με το σχήμα αυτό έπαιξε πολλούς σημαντικούς ρόλους, όπως τον Αρπαγκόν από τον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου, ρόλος που χαρακτήρισε τη θεατρική σταδιοδρομία του.
Ο Χριστόφορος Νέζερ υπήρξε από τους πρώτους ηθοποιούς που εντάχθηκαν το 1931 στο νεοσύστατο τότε Εθνικό Θέατρο. Στην πρώτη περίοδο της συνεργασίας του με την πρώτη σκηνή της χώρας διακρίθηκε στο ρόλο του Ανατολίτη στη «Βαβυλωνία» του Βυζάντιου.
Το 1935 μεταπηδά στο θίασο Αλίκης - Μουσούρη και δημιουργεί δύο ακόμη μεγάλους ρόλους: τον μασαλιώτη «Σεζάρ» του Μαρσέλ Πανιόλ και τον έλληνα μπαμπά στο έργο του Σπύρου Μελά «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται». Το 1938 επανέρχεται στο Εθνικό Θέατρο, που θα το υπηρετήσει πιστά για τα επόμενα 32 χρόνια, ερμηνεύοντας σπουδαίους ρόλους του παγκόσμιου δραματολογίου.
Από το 1957 ενσαρκώνει τους πρωταγωνιστικούς ρόλους και από τις 11 σωζόμενες κωμωδίες του Αριστοφάνη, συμμετέχοντας στην προσπάθεια του Αλέξη Σολωμού για την αναβίωση της Αττικής κωμωδίας. Αποθεώθηκε στους ρόλους αυτούς, τόσο στην Επίδαυρο, όσο και στο Φεστιβάλ Αθηνών.
Μία από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του υπήρξε η συμμετοχή του στην Κομεντί Φρανσαίζ στο Παρίσι το 1951, όπου ερμήνευσε τον Αρπαγκόν από τον «Φιλάργυρο» του Μολιέρου.
Ο Χριστόφορος Νέζερ υπήρξε ευρηματικός και ακριβής ηθοποιός χωρίς παραχωρήσεις στην ευκολία και τα εκάστοτε γούστα του κοινού. Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Φεβρουαρίου του 1970.
ΠΗΓΗ: http://www.sansimera.gr/biographies/90#ixzz2tkleugDV

Οι φύλακες του χρόνου

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε φωτογραφία από Ekdoseis Metaixmio.

Όταν η Μάντι ανοίγει κατά λάθος ένα παράθυρο στο παρελθόν, ο Λίαμ ταξιδεύει σε τόπο και χρόνο που δε θα έπρεπε να πάει ποτέ. Έτσι, βρίσκεται εγκλωβισμένος εξήντα πέντε εκατομμύρια χρόνια πριν, στον τόπο όπου ζει και κυνηγάει ένα θανάσιμο και μέχρι τώρα άγνωστο είδος αρπακτικού. Θα μπορέσει ο Λίαμ να βρει τρόπο να επικοινωνήσει με τη Μάντι και τη Σαλ, προτού τον κομματιάσουν οι δεινόσαυροι; Θα τα καταφέρει χωρίς να προκαλέσει κάποια μεγάλη αλλαγή στην ιστορία, που θα διαμόρφωνε μια νέα τρομακτική πραγματικότητα για όλο τον κόσμο;

Οι φύλακες του χρόνου: Η μέρα του αρπακτικού, Άλεξ Σκάροου | Μετάφραση: Βούλα Αυγουστίνου | http://www.metaixmio.gr/products/2448--.aspxΌταν η Μάντι ανοίγει κατά λάθος ένα παράθυρο στο παρελθόν, ο Λίαμ ταξιδεύει σε τόπο και χρόνο που δε θα έπρεπε να πάει ποτέ. Έτσι, βρίσκεται εγκλωβισμένος εξήντα πέντε εκατομμύρια χρόνια πριν, στον τόπο όπου ζει και κυνηγάει ένα θανάσιμο και μέχρι τώρα άγνωστο είδος αρπακτικού. Θα μπορέσει ο Λίαμ να βρει τρόπο να επικοινωνήσει με τη Μάντι και τη Σαλ, προτού τον κομματιάσουν οι δεινόσαυροι; Θα τα καταφέρει χωρίς να προκαλέσει κάποια μεγάλη αλλαγή στην ιστορία, που θα διαμόρφωνε μια νέα τρομακτική πραγματικότητα για όλο τον κόσμο;
Οι φύλακες του χρόνου: Η μέρα του αρπακτικού, Άλεξ Σκάροου | Μετάφραση: Βούλα Αυγουστίνου | http://www.metaixmio.gr/products/2448--.aspx

Ήλιος Κόκκινος - Γιάννης Κότσιρας

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε σύνδεσμο από Patricia González Leal.19 Φεβρουαρίου


Για περισσότερη Ελληνική μουσική: http://www.getgreekmusic.gr/ Ήλιος Κόκκινος -.

«Ζωή» του συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη

Διαβάστε τις πρώτες σελίδες του #βιβλίου «Ζωή» του συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη από τον σύνδεσμο που ακολουθεί ---> http://goo.gl/dwodjb
----
H Ζωή είναι μια δεσποτική γυναίκα που λατρεύει τη λογοτεχνία και γράφει ημιτελή μυθιστορήματα. Είναι παντρεμένη, τυπικά, με τον Λυκούργο, έναν γοητευτικό οφθαλμίατρο, και έχουν μια 30χρονη κόρη, τη Μάγια. Οι τρεις τους μαζί με την Αιμιλία, την επίσημη ερωμένη του Λυκούργου, και τον Αντρέα, έναν πολύ καλό οικογενειακό τους φίλο που έχουν πολλά χρόνια να δουν, θα παρακαθίσουν σε ένα δείπνο… Ερωτικά τρίγωνα ή κουαρτέτα, οικογενειακό σφαγείο, γαϊτανάκι υπαρξιακών καταβυθίσεων εναλλάσσονται σ’ ένα κλίμα δράματος δωματίου.

O Αλέξης Σταμάτης αναπαριστά την κραυγή ενός εφησυχασμένου παρόντος που αρνείται να παραδοθεί στις αναμνήσεις και στις θυελλώδεις προσδοκίες των πρωταγωνιστών.

http://minoas.gr/book-3871.minoas  #διαβάζω #diavazo
 
 
Διαβάστε τις πρώτες σελίδες του ‪#‎βιβλίου‬ «Ζωή» του συγγραφέα Αλέξη Σταμάτη από τον σύνδεσμο που ακολουθεί ---> http://goo.gl/dwodjb
----
H Ζωή είναι μια δεσποτική γυναίκα που λατρεύει τη λογοτεχνία και γράφει ημιτελή μυθιστορήματα. Είναι παντρεμένη, τυπικά, με τον Λυκούργο, έναν γοητευτικό οφθαλμίατρο, και έχουν μια 30χρονη κόρη, τη Μάγια. Οι τρεις τους μαζί με την Αιμιλία, την επίσημη ερωμένη του Λυκούργου, και τον Αντρέα, έναν πολύ καλό οικογενειακό τους φίλο που έχουν πολλά χρόνια να δουν, θα παρακαθίσουν σε ένα δείπνο… Ερωτικά τρίγωνα ή κουαρτέτα, οικογενειακό σφαγείο, γαϊτανάκι υπαρξιακών καταβυθίσεων εναλλάσσονται σ’ ένα κλίμα δράματος δωματίου.

O Αλέξης Σταμάτης αναπαριστά την κραυγή ενός εφησυχασμένου παρόντος που αρνείται να παραδοθεί στις αναμνήσεις και στις θυελλώδεις προσδοκίες των πρωταγωνιστών.
http://minoas.gr/book-3871.minoas ‪#‎διαβάζω‬ ‪#‎diavazo‬

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΙΔΗΣ (1898 - 20 Φεβρουαρίου 1960)

ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΟΓΟΘΕΤΙΔΗΣ (1898 - 20 Φεβρουαρίου 1960)
Ο Δημήτρης Μυράτ περιγράφει τον φίλο και συνεργάτη του, Βασίλη Λογοθετίδη:
-Ο Λογοθετίδης δεν ήταν φυσικά αλκοολικός, αλλά έπινε πολύ, κι όταν ακόμα του το είχαν απαγορεύσει οι γιατροί. Ένα καλοκαιριάτικο μεσημέρι φεύγαμε μαζί από το θέατρο Μουσούρη. Είχεν εγερθή κάποια διαφορά μεταξύ του Κώστα Μουσούρη και της τριάδας Λαμπέτη – Παππά – Χορν για την «Λουίζα Μίλερ» του Σίλερ. Την είχαν αναγγείλει και τη διεκδικούσαν και οι δύο θίασοι. Αποφασίσαμε να λύσουμε τη διαφορά με διαιτησία και οι αντίδικοι δέχτηκαν τον μακαρίτη, την Κατερίνα και μένα. Φεύγοντας απ’ το θέατρο της πλατείας Καρύτση, σταθήκαμε στου Αγαλλιώτη, γιατί του είχε κοπεί λίγο η ανάσα. Είχε πιει πολλά ούζα στη διάρκεια της συνεδριάσεως και τον είχε λίγο πειράξει. Τότε, με το θάρρος της παλιάς φιλίας, τον ρώτησα γιατί αυτοκτονεί.
«Το είπες, αυτοκτονώ» μου απάντησε χαμηλόφωνα, χωρίς ίχνος ρομαντικής διαθέσεως. Λίγοι, στενοί κοινοί φίλοι, πληροφορήθηκαν αυτή τη στιχομυθία. Και ξέραμε πια πως κάθε προσπάθεια να τον πείσουμε να ξεκουραστεί κανένα καλοκαίρι θα ήτανε μάταιη, αφού είχαμε μαντέψει πως ήθελε να πεθάνει στη σκηνή…..
………………………………………………………………………………………..
Μια άλλη πλευρά του χαρακτήρα του ήτανε πολύ παράδοξη. Η φεουδαρχική, τολμώ να πω, αντίληψη της θεατρικής εργασίας. Όχι πως δυνάστευε ποτέ τους συναδέλφους του, όσοι είχαν την τύχη να δουλέψουν μαζί θα τον θυμούνται με αγάπη ως τα βαθιά τους γεράματα, δυσκολευότανε ωστόσο να αναγνωρίσει τους καινούριους όρους που διέπουν τις σχέσεις εργαζομένου και εργοδότου. Την αύξηση της αμοιβής δεν ήθελε να την αναγνωρίσει σαν δικαίωμα κερδισμένο με συνδικαλιστικούς αγώνες όλων, αλλά σαν επιβράβευση της επιδόσεως, του ταλέντου, του καταβαλλομένου μόχθου. Στα χρόνια που έκανε ο Λογοθετίδης τα πρώτα του βήματα στο θέατρο, δεν υπήρχαν συμβάσεις, άδειες, δώρα, ο ηθοποιός συμφωνούσε έναν ορισμένο μισθό, μπορούσε όμως να πάρει αύξηση ένα μήνα μετά την πρόσληψή του, και αύξηση σημαντική, αν έπαιζε με επιτυχία έναν ρόλο. Αυτό ίσχυε μόνο για τους ικανούς, δεν ήταν γενικό μέτρο που συμπεριελάμβανε και τους ατάλαντους.
………………………………………………………………..
Δεν υπήρξε ποτέ ωραίος, αλλά είναι κι αυτό ένα παράξενο χαρακτηριστικό των κωμικών, αρέσουν στις γυναίκες. Ο Λογοθετίδης είχε εξαιρετική επιτυχία. Σκυλιάζαμε οι νεότεροι του θιάσου, ο Μινωτής, εγώ, παριστάναμε τους καρδιοκατακτητές επί σκηνής, τις κατακτήσεις εκτός θεάτρου τις είχε εκείνος!
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΥΡΑΤ
εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, 28/4/1963

ΠΗΓΗ http://logomnimon.wordpress.com/

" Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά"

To εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης του δημοφιλέστρου ίσως σε παγκόσμιο επίπεδο έργου του Νίκου Καζαντζάκη " Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά" (1946, Αθήνα). Γυρίστηκε σε ταινία, έγινε τραγούδι κλπ και μέχρι σήμερα έχει μεταφραστεί σε πάνω από 40 γλώσσες όπως και άλλα από τα έργα του, καθιστώντας τον τον πιο πολυμεταφρασμένο Έλληνα συγγραφέα.

The first Greek edition of Zorba the Greek, Athens 1946, as exhibited in Nikos Kazantzakis Museum. Zorbas has been translated in more than 40 languages .To εξώφυλλο της πρώτης έκδοσης του δημοφιλέστρου ίσως σε παγκόσμιο επίπεδο έργου του Νίκου Καζαντζάκη " Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά" (1946, Αθήνα). Γυρίστηκε σε ταινία, έγινε τραγούδι κλπ και μέχρι σήμερα έχει μεταφραστεί σε πάνω από 40 γλώσσες όπως και άλλα από τα έργα του, καθιστώντας τον τον πιο πολυμεταφρασμένο Έλληνα συγγραφέα.
The first Greek edition of Zorba the Greek, Athens 1946, as exhibited in Nikos Kazantzakis Museum. Zorbas has been translated in more than 40 languages .

Το Μουσείο "Νίκου Καζαντζάκη"

 
 
Το Μουσείο "Νίκου Καζαντζάκη" στο χωριό του, την Μυρτιά ή Βαρβάρους, μόλις 15 λεπτά δρόμο από το Ηράκλειο. Περισσότερος Ν Καζαντζάκης στο www.fb.com/festivalaki.gr
ΥΓ Προβληματισμός μεγάλος και συνάμα θλίψη, δεν σας κρύβουμε, μας διακατέχει κάθε φορά που επισκεπτόμαστε το Μουσείο "εκτός εποχής", όντας οι μόνοι επισκέπτες ( και όχι μονο αυτό - αν σαν πρώτη δικαιολογία προβάλλει η απόσταση και τα οδοιπορικά, αλλα και εξίσου εξαιρετικα μουσεία όπως το Ιστορικό μουσείο της Κρήτης ή το μουσείο Φυσικής Ιστορίας). Άραγε να υποθέσουμε τα έχετε επισκεφθεί όλοι ή μόνον οι τουρίστες τα εκτιμούν? Τωρα ειδικα που μπαίνει άνοιξη, σας προτείνουμε μια εκδρομή μέσα από τους ανθισμένους κάμπους της Ηρακλειώτικης ενδοχώρας προς την Μυρτιά, μια αξέχαστη επίσκεψη στο μουσείο του ΝΚ και ρακομεζέδες στον παραδοσιακό καφενείο της πλατείας. Δοκιμάστε το και θα μας θυμηθείτε . Στην πλειονότητα τους τα μουσεία της Κρήτης ειναι εξαιρετικής αισθητικής και πολύ ουσιαστικου περιεχομένου και αξίζει να τα επισκεφτείτε όλα. Για πάμε λοιπόν... !!
The beautiful museum of Nikos Kazantzakis in the village of Myrtia or Varvaroi, 15m drive from Heraklion.

Ανακαλύφθηκε η υποβρύχια πόλη του Ηρακλείου

Αργυρω Θεοφανιδου Πάει καιρός που φύγαμε,

Πάει καιρός που φύγαμε,
καθένας γι'άλλα μέρη
Τώρα,στην άμμο χύνονται
ρυάκια θολά,οι λέξεις των ματιών μας
έτσι, καθώς στα πλήθη ανάμεσα
ζητάμε ο ένας τον άλλον,μάταια.
Έτσι καθώς πεθαίνουμε στιγμή στιγμή
στη πεζούρα της μέρας.
Και τώρα εγώ; ποιά θά'μαι τάχα εγώ δίχως εσένα; Κι εσύ;
Ποιός από μένα θα ζητάει να ξεδιψά;
Στα χέρια ποιού τα πρωινά θα ανατέλλω;
Κι εσύ πού δύεις άραγε;
Και ποιά 'κροδάχτυλα εγγίζουνε
τον πυρετό σου τρυφερά;
Ποιά μάτια τ'ολοφώτεινο σκοτάδι σου ανιχνεύουν;
Πίσω απ'τ'αγκάθια σου ποιός βλέπει την πληγή;
Μέσ'απ'το αίμα σου ποιός πίνει τη ζωή;
Πάει καιρός που φύγαμε.
Καθένας γι 'αλλα μέρη.

αθ
πίνακας:Christian Schloe

Η φόνισσα, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε φωτογραφία από Ekdoseis Metaixmio.

«Σήμερα, σε μια εποχή όπου η φύση, η τόσο εγκωμιασμένη από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, έχει εγκαταλείψει τον άνθρωπο στο έλεος της μοναξιάς και της αυτοκαταστροφικής του μανίας, όπου η ζωή δεν είναι πια μοναδική και αναντικατάστατη, ο δε θάνατος έχει ευτελιστεί, η Φόνισσα είναι μια κιβωτός, από τις ελάχιστες που έχουν απομείνει, για να μπορέσει ο άνθρωπος να παρηγορηθεί και να ξαναθυμηθεί την πραγματική αξία και τον αληθινό του προορισμό: την πραγμάτωση της αγάπης. 
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, όπως και ο ισοϋψής του Γεώργιος Βιζυηνός, δεν δίστασε να βάψει τα συγγραφικά του χέρια με τα πιο άνομα και ανόσια αίματα. Και πράττοντάς το, άνοιξε εσαεί τις πύλες του αναγνωστικού παραδείσου».

[Από το προλογικό σημείωμα του Κώστα Ακρίβου]

Η φόνισσα, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης | φωτογραφική ανατύπωση της πρώτης έκδοσης της Φόνισσας | προλογικό σημείωμα: Κώστας Ακρίβος«Σήμερα, σε μια εποχή όπου η φύση, η τόσο εγκωμιασμένη από τον Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη, έχει εγκαταλείψει τον άνθρωπο στο έλεος της μοναξιάς και της αυτοκαταστροφικής του μανίας, όπου η ζωή δεν είναι πια μοναδική και αναντικατάστατη, ο δε θάνατος έχει ευτελιστεί, η Φόνισσα είναι μια κιβωτός, από τις ελάχιστες που έχουν απομείνει, για να μπορέσει ο άνθρωπος να παρηγορηθεί και να ξαναθυμηθεί την πραγματική αξία και τον αληθινό του προορισμό: την πραγμάτωση της αγάπης.
Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, όπως και ο ισοϋψής του Γεώργιος Βιζυηνός, δεν δίστασε να βάψει τα συγγραφικά του χέρια με τα πιο άνομα και ανόσια αίματα. Και πράττοντάς το, άνοιξε εσαεί τις πύλες του αναγνωστικού παραδείσου».

[Από το προλογικό σημείωμα του Κώστα Ακρίβου]
Η φόνισσα, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης | φωτογραφική ανατύπωση της πρώτης έκδοσης της Φόνισσας | προλογικό σημείωμα: Κώστας Ακρίβος

Η πρώτη αυτοέκδοση της «Οδύσσειας»...

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε φωτογραφία από Bigbook.gr.


Η πρώτη αυτοέκδοση της «Οδύσσειας» έγινε στην Αθήνα τον Οκτώβρη του 1938 με χρήματα της Αμερικανίδας Joe MacLeod.
http://www.cretalive.gr/history/view/...-mia-astraph-h-zwh-mas-...ma-prolabainoume/143294
«…Μια μέρα οι τσουκνίδες ρώτησαν την τριανταφυλλιά :Κυρά τριανταφυλλιά, δε μας μαθαίνει κι εμάς το μυστικό; Πως φτιάχνεις το τριαντάφυλλο; Πολύ απλό ΄ναι το μυστικό μου αδελφές μου τσουκνίδες… Ολάκερο τον χειμώνα δουλεύω με υπομονή, μ΄ εμπιστοσύνη, με αγάπη το χώμα κι ένα μονάχα έχω στο νου μου, το τριαντάφυλλο. Με δέρνουν οι βροχές , με σουρομαδούν οι άνεμοι, με πλακώνουν τα χιόνια, μα εγώ ένα μονάχα έχω στο νου μου, το τριαντάφυλλο. Αυτό ΄ναι το μυστικό μου αδελφές μου τσουκνίδες… Εμείς οι άνθρωποι το λέμε παραμύθι … Η τριανταφυλλιά το λέει τριαντάφυλλο …» .Έτσι κι ο σπόρος της Οδύσσειας φυτρώνει στην ψυχή του Καζαντζάκη…