Τρίτη 31 Ιουλίου 2012

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ του Παναγιώτη Μποζιονέλου *

πηγή : http://www.onestory.gr/post/27898413567

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ

του Παναγιώτη Μποζιονέλου *
.
Είναι 4 και 32 π.μ. Όλα τα φώτα μέσα στο δωμάτιο είναι κλειστά. Ένα σώμα, μόνο, γυμνό και σκεπασμένο με διάφορα σεντόνια αφήνει απαλές ανάσες ανήσυχου ύπνου. Νιώθει κανείς την βαριά ατμόσφαιρα της νύχτας να παίρνει μέρος σε μία αέναη μάχη ενάντια στον χρόνο. Θα έλεγε κανείς βέβαια, πως δύσκολα κάποιος θα παραβίαζε την συμφωνία της σιγής του σκοταδιού. Όμως να, που ένα τηλέφωνο φαίνεται να δονείται πάνω στο τραπέζι του καθιστικού.
Ο Γιάννης πετάγεται από τον ύπνο του και σαν μαγεμένος τρέχει στο τηλέφωνο. Κοιτάζει την οθόνη, μήπως και αναγνωρίσει τον αριθμό, αλλά διαγράφεται μόνο μία λέξη μπροστά. Απόκρυψη. Πάνω σε εκείνο το δευτερόλεπτο αναποφάσιστης στιγμής, ο Γιάννης δεν ξέρει αν πρέπει να το σηκώσει, και δυστυχώς ο ύπνος του τώρα είχε διαταραχτεί αμετάκλητα. Οπότε, παίρνει το ρίσκο να κάνει το επόμενο βήμα επικοινωνίας.
«Λέγεται;» ακούγεται η βραχνή φωνή του Γιάννη μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο.
Στην αρχή σιωπή, στην συνεχεία μία τρεμάμενη, αντρική φωνή παίρνει το θάρρος της απάντησης.
«Γεια» καταφέρνει μόνο να ψελλίσει και αφήνει μετά την επόμενη κίνηση στον Γιάννη.
«Ποιος είναι;» ρωτάει ο Γιάννης, ανυπόμονα θυμωμένος.
«Δεν με ξέρεις, ούτε εγώ εσένα…» λέει ο άγνωστος άντρας.
«Συγγνώμη; Αν δεν σας ξέρω, τότε πώς βρήκατε τον αριθμό μου;» λέει ανήσυχα ο Γιάννης.
«Στην τύχη. Απλά είχα ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον άγνωστο.»
«Είσαι τρελός άνθρωπε μου, μέσα στη νύχτα θέλεις να κάνεις κοινωνικές σχέσεις; Καλή σου μέρα» λέει ο Γιάννης και ετοιμάζεται να το κλείσει.
«Μην το κλείσεις…σε παρακαλώ…» λέει ο άγνωστος νεαρός.
Ήταν κάτι σε αυτή τη φωνή, κάτι τόσο ανήθικα μελαγχολικό, που σχεδόν κράτησε το χέρι του Γιάννη από το να κλείσει το τηλέφωνο.
«Τι θες άνθρωπε μου τέτοια ώρα; Έχουμε και δουλειές αύριο.» λέει ο Γιάννης, αυτήν την φορά αγανακτισμένα.
«Θέλω να μιλήσουμε. Θέλω έναν άνθρωπο να με ακούσει.»
Τώρα η σιωπή ήρθε από τη μεριά του Γιάννη.
«Δεν έχεις φίλους να το κάνουν αυτό;»
«Όχι…έγινε κάτι σήμερα…και…όχι…»
Δεν μπορούσε να βρει το θάρρος να συνεχίσει την πρότασή του. Ο Γιάννης αποφάσισε να του μιλήσει, αφού τώρα πια είχε χάσει τον ύπνο του.
«Εντάξει, εντάξει. Δεν χρειάζεται να μου πεις. Αφού είναι έτσι λοιπόν, για πες μου. Τι θες τόσο απεγνωσμένα να βγάλεις από μέσα σου;»
Με το τηλέφωνο στο χέρι, ο Γιάννης τώρα μετακινείται στο κρεβάτι του και σκεπάζει το γυμνό σώμα του με τα λεπτά σεντόνια.
«Με λένε Νίκο. Είμαι 16 χρονών και φοβάμαι.»
«Τι φοβάσαι;»
«Ότι θα κάνω κακό στον εαυτό μου.»
Η φωνή του Νίκου ήταν παγωμένα καθαρή όταν ανέφερε αυτά τα λόγια. Ο Γιάννης από την άλλη, ανατρίχιασε ολόκληρος.
«Που είσαι παιδί μου; Οι γονείς σου που είναι; Τι είναι αυτά που λες;»
«Σου λέω την αλήθεια. Οι γονείς μου με έδιωξαν από το σπίτι και οι φίλοι μου δεν μου μιλάνε. Είμαι μόνος μου σε αυτή τη ζωή, και δεν αξίζει να ζω.»
Η ανατριχίλα του Γιάννη επέστρεψε πιο έντονη.
«Τι είναι αυτά που λες; Γιατί στο έκαναν αυτό οι γονείς σου;»
«Γιατί έμαθαν κάτι για εμένα…όπως και όλοι στο σχολείο.»
«Και που είσαι τώρα;»
«Τώρα είμαι σε ένα ξενοδοχείο. Είχα κάτι χρήματα στην άκρη και έκλεισα ένα δωμάτιο για μία νύχτα.»
Ο Γιάννης, ιδρωμένος τώρα, άρχισε να σκέφτεται πανικόβλητος τι μπορεί να κάνει για να τον βοηθήσει. Εκείνη τη στιγμή καταριόταν τη στιγμή που σήκωσε το τηλέφωνο.
«Μη κάνεις καμία χαζομάρα. Πες μου που είσαι να έρθω να σε βοηθήσω.»
«Όχι. Δεν είμαι χαζός. Θα καλέσεις και την αστυνομία και θα με πάνε πίσω σε εκείνους. Δεν θέλω να γυρίσω εκεί, να με κοιτάζουν σαν να είμαι τέρας.» έλεγε ο Νίκος και η φωνή του άρχιζε να σπάει στις τελευταίες δύο λέξεις.
Ο Γιάννης σκέφτηκε να πάει με τα νερά του για να μην τον ταράξει περισσότερο.
«Εντάξει. Για πες μου λοιπόν, τι ήταν αυτό μου έμαθαν οι γονείς σου και σε έδιωξαν;»
«Εεε…έμαθαν κάτι…δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι με έδιωξαν.»
«Και τι σκέφτεσαι να κάνεις τώρα;»
«Δεν ξέρω. Είμαι με ένα ψαλίδι στο χέρι και ετοιμάζομαι να κόψω τις φλέβες μου, αλλά κάτι με σταματάει. Δεν ξέρω τι να κάνω…σκέφτομαι τους φίλους μου και τους γονείς μου και δεν μπορώ να το κάνω. Αλλά από την άλλη σκέφτομαι το βλέμμα τους και το χέρι μου πιέζει όλο και περισσότερο το ψαλίδι πάνω στον καρπό μου. Φοβάμαι…αλλά δεν αντέχω άλλο. Γιατί έπρεπε να το μάθουν;»
Τα αναφιλητά του, δεν τον άφηναν να μιλήσει άλλο. Ο Γιάννης περίμενε να ηρεμήσει, αλλά όσο μιλούσε ο μικρός, τόσο και ο ίδιος έμπαινε μέσα στην ιστορία.
«Γιατί τίποτα δεν μπορεί να μείνει μυστικό για πάντα Νίκο. Όλα τα μεγάλα μυστικά είναι αυτά που κρύβουν και τις μεγαλύτερες πληγές. Όμως είναι πληγές, δεν είναι θάνατοι. Μην το κάνεις αυτό στον εαυτό σου.»
«Γιατί; Τι έχω να χάσω;»
«Τι ζωή σου, το μέλλον σου και όλα αυτά που σου φυλάει ο Θεός.»
«Ο Θεός μου φυλάει μόνο πόνο. Πρώτα με κάνει τέρας, μετά κάνει όλους τους φίλους μου να το μάθουν και να με πειράζουν και τώρα μου παίρνει τους γονείς μου και όσα αγαπούσα. Αυτό είναι Θεός;»
Ο Γιάννης είχε αρχίσει να τα βρίσκει σκούρα. Ο μικρός, μέσα στην καταχνιά της νύχτας έβρισκε πάτημα στον πόνο του. Δεν είχε και άδικο όμως.
«Δεν ξέρω φίλε μου. Η πίστη είναι το τελευταίο όπλο κατά της απελπισίας. Αν δεν θες να πιστέψεις στο Θεό, πίστεψε τουλάχιστον στον εαυτό σου. Δεν είσαι τέρας, ότι και να έγινε. Δεν σε ακούω να γρυλίζεις, δεν νιώθω φόβο απέναντι σου, μόνο συμπάθεια για τη ψυχή ενός παιδιού που κινδυνεύει.»
«Και πάλι όμως, δεν ξέρεις. Για αυτό το λες αυτό. Αν ήξερες, δεν θα τα έλεγες όλα αυτά.»
«Δεν ξέρω γιατί εσύ δεν μου το επιτρέπεις. Κρίνω με όσα ξέρω, και ένα είναι σίγουρο. Ξέρω ότι οι γονείς σου δεν εννοούσαν αυτά που είπαν και σε αγαπάνε πολύ. Αλλά ήταν μία δύσκολη στιγμή που δεν μπόρεσαν να ελέγξουν τα αισθήματά τους.»
«Λες βλακείες. Αυτός με χτύπησε και μετά μου είπε να μην ξαναπατήσω το πόδι μου στο σπίτι του, ότι δεν έχει πια γιο και ότι αν με ξαναδεί θα με σκοτώσει στο ξύλο.» Ο μικρός τώρα έκλαιγε με λυγμούς, αλλά δεν φαινόταν να έχει τελειώσει αυτά που ήθελε να πει. «Και έτσι, εγώ ήρθα εδώ, για να κάνω μόνος μου αυτό που θέλει να κάνει αυτός. Αν θέλει να πεθάνω, τότε θα πεθάνω επειδή το θέλω εγώ.»
Ο Γιάννης για ένα λεπτό τρόμαξε ότι ο μικρός είχε αφαιρέσει τη ζωή του αλλά αμέσως μετά άκουσε ένα αναφιλητό και ξεκίνησε να ανασαίνει πάλι.
«Μην με τρομάζεις έτσι μικρέ. Άκου να σου πω, οι γονείς σου είναι και αυτοί άνθρωποι. Ίσως να μην κατάλαβαν καλά και να χρειάζονται λίγο χρόνο. Ίσως το είπαν αυτό ασυναίσθητα και τώρα να σε ψάχνουν. Γιατί δεν τους δίνεις μία ευκαιρία; Γιατί δεν δίνεις στον κόσμο μία δεύτερη ευκαιρία;»
«Για τον ίδιο λόγο που και ο κόσμος μου έκλεψε την πρώτη ευκαιρία. Γιατί με μισούν και δεν θα με καταλάβουν πότε. Εγώ το μόνο που έκανα ήταν να αγαπήσω το λάθος άτομο και τώρα το πληρώνω έτσι; Μακάρι να μην αγαπούσα ποτέ!» λέει φωνάζοντας ο Νίκος.
Ο Γιάννης κατάλαβε. Τα μάτια του ήταν κατεβασμένα πάνω στα σεντόνια του, σε αυτά τα σεντόνια που κάθε βραδύ κοιμόταν και ηρεμούσε το πνεύμα του. Δεν μπορούσε να μιλήσει, δεν μπορούσε να δικαιολογήσει την αδιαφορία των γονιών του και το χειρότερο, ένιωθε τον εαυτό του να βυθίζεται και αυτός στην ιστορία του μικρού αγοριού. Όμως, δεν έπρεπε να τα παρατήσει.
«Άκου να δεις Νίκο, το να αγαπάς κάποιον δεν είναι ποτέ λάθος. Αυτό που είναι λάθος είναι να τα παρατάς. Θα σου έλεγα ζήσε μόνος σου, κατάφερε τα εκεί που κανείς δεν περιμένει πως θα, όμως δεν είναι η ζωή ένα μεγάλο παραμύθι Νίκο. Πάρε όσα περισσότερα μπορείς και προχώρα. Η εκδίκηση φέρνει εκδίκηση, ο πόνος περισσότερο πόνο και ο φόβος, φόβο. Θα πονέσεις πολύ ακόμα, θα αφήσεις πολλά σημάδια αίματος πάνω στην ψυχή σου πριν νιώσεις πάλι ολόκληρος, όμως απλά μην τα παρατάς. Δεν είσαι μόνος σου, έχεις ανθρώπους που σε αγαπάνε για αυτό που είσαι και θα βρεις ένα σωρό ακόμα που θα σε αγαπάνε περισσότερα ειδικά επειδή είσαι έτσι.» τώρα η φωνή του Γιάννη είχε αρχίσει να σπάει.
«Και μην φοβάσαι. Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει μία θαρραλέα ψυχή, πολλά όμως μπορούν να σταματήσουν μία φοβισμένη. Ζήσε για όλους αυτούς που είναι σαν και εσένα και δεν άντεξαν να ζήσουν σε αυτόν τον σκληρό κόσμο. Ζήσε για όλους αυτούς που δάκρυσαν όπως εσύ και άφησαν άδεια τα παιδικά τους κρεβάτια. Ζήσε για να δεις πως όποιος ζει δεν μπορεί παρά να πεθάνει αργότερα ευτυχισμένος. Και μην φοβάσαι, γιατί ο Θεός θα σε φροντίζει πάντα, όπως σε φρόντισε απόψε και δεν σε άφησε να πας κοντά του.»
Κανείς δεν μιλούσε για τα επόμενα δέκα λεπτά. Ακούγονταν διαδοχικές αναπνοές μέσα από τα μακρινά δωμάτια. Ο Γιάννης είχε δακρύσει και κρατούσε το κεφάλι του σκυμμένο, στηριγμένο στο ελεύθερο χέρι του. Όμως ένιωθε αλλιώτικα από ποτέ άλλοτε. Ένιωθε ζωντανός. Ένιωθε σημαντικός και ασήμαντος την ίδια στιγμή.
«Γιατί έκατσες και με άκουσες;» ρωτάει ένας κουρασμένος Νίκος.
«Δεν ξέρω. Μάλλον και εμένα ένας Θεός με οδήγησε να σε βοηθήσω.»
«Όχι, δεν το πιστεύω. Πιστεύω ότι η καρδιά σου με βοήθησε. Ο Θεός, αν υπάρχει, απλά σου έδωσε αυτή τη καρδιά για να με βοηθήσει. Οπότε, θα ευχαριστώ κάθε βράδυ αυτή την άγνωστη φωνή στο ακουστικό που με βοήθησε. Ο Θεός, θα πρέπει να περιμένει στην σειρά του» λέει ο νεαρός Νίκος και σχεδόν ακούγεται το χαμόγελο του που μαζεύει τα κομμάτια της ραγισμένης καρδιάς του.
«Και τι θα κάνεις τώρα;» λέει ο Γιάννης που νιώθει απίστευτα ανακουφισμένος.
«Θα κοιμηθώ. Έχω ανάγκη από ύπνο» λέει ο Νίκος.
«Εντάξει. Και κράτα αυτόν τον αριθμό. Θέλω να ξέρω ότι είσαι καλά.» λέει ο Γιάννης και χαμογελάει.
«Εντάξει. Είμαστε σύμφωνοι. Ευχαριστώ και πάλι…αλήθεια, πώς σε λένε;»
«Με λένε Γιάννη και είμαι 28.» απαντάει χαμογελώντας ο Γιάννης.
«Ευχαριστώ και πάλι Γιάννη. Να ξέρεις απόψε εσύ με έσωσες. Καληνύχτα» λέει μία απαλή φωνή και ακούγεται ο διακεκομμένος ήχος του ακουστικού.
Καλημέρα, μονολογεί ο Γιάννης και χαζεύει την αχτίδα του φωτός που μπαίνει ανάμεσα από τα παραθυρόφυλλα του και με ένα χαμόγελο σκεφτόταν πόσο τυχερός ήταν που σήκωσε το τηλέφωνο.
.
Ο Παναγιώτης Μποζιονέλος γεννήθηκε το 1992 στην Αθήνα, αν και μένει μόνιμα σε ένα χωριό μερικά λεπτά έξω από το Ναύπλιο. Είναι φοιτητής στο Τμήμα Εφαρμοσμένων Μαθηματικών του Πανεπιστημίου Κρήτης. Ελπίζει σε ανέλπιστα όνειρα, γράφει για όλα αυτά που δεν μπορεί να μιλήσει και εύχεται μέσα στα επόμενα χρόνια να κυκλοφορήσει το πρώτο του βιβλίο.
[ facebook ] [ e-mail ]

σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012

Ανάλαφρη μους με γλυκό καρυδάκι

Ανάλαφρη μους με γλυκό καρυδάκι
Bαθμολογία:
       
1 ψήφοι
Προστέθηκε από , 10.11.11

Περιγραφή

Αν θέλετε να φτιάξετε κάτι στα γρήγορα χωρίς πολλά υλικά το οποίο να είναι ελαφρύ και νόστιμο.

Photo

Τι χρειαζόμαστε:

  • 250 γρ. μυζήθρα ανάλατη
  • 125 ml κρέμα γάλακτος (με 35% λιπαρά)
  • 2 κ.σ. ζάχαρη άχνη
  • 2-3 καρυδάκια (κομμένα σε μικρά κομματάκια)
  • 50 γρ. χοντροκομμένα καρύδια (προαιρετικό)
Στα γρήγορα
Κατηγορία
Μέθοδος
Διατροφή

 

 

 

 

 

 

Πως το κάνουμε:


Διαβάστε περισότερο: Ανάλαφρη μους με γλυκό καρυδάκι http://www.sintagespareas.gr/sintages/analafri-mous-me-gliko-karidaki.html#ixzz21lSFohzH

σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Ο Ρόλος του Πνευματικού Ανθρώπου στην Εποχή μας

πηγή : http://gerasimos-politis.blogspot.com/2011/11/blog-post_30.html

Ο Ρόλος του Πνευματικού Ανθρώπου στην Εποχή μας

Γεράσιμος Πολίτης 2011-11-30T23:51:00+02:00

Ο Ρόλος του Πνευματικού Ανθρώπου στην Εποχή μας,κοινωνία,πολιτική
Αναμφισβήτητα, η ζωή του ανθρώπου δεν προσδιορίζεται μόνο από τις υλικές ανάγκες,  τη βιοτική μέριμνα,  τη φυσική ένδεια.  Αποκτά νόημα και σκοπό από την προσπάθεια για ικανοποίηση των συναισθηματικών,  ηθικών και πνευματικών αναγκών που απορρέουν από την συμβίωση με τους άλλους στην κοινωνία.   Η προσπάθεια για την καθυπόταξη των αντίξοων συνθηκών και την πλήρωση των πνευματικών αναγκών συνέβαλε στην δημιουργία πολιτισμού.  Και βέβαια,  καθοριστικό ρόλο στην καλλιέργεια του πνεύματος,  στην πνευματική ανέλιξη γενικότερα στην δημιουργία πνευματικού πολιτισμού διαδραματίζουν οι άνθρωποι του πνεύματος, οι διανοούμενοι. 

Ωστόσο στην εποχή των κοσμογονικών ανακατατάξεων η έννοια του πνευματικού ανθρώπου δε θα μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη,  στατική και αμετακίνητη. Προσαρμόζεται στα νέα κοινωνικά δεδομένα,  αφού άλλωστε ο  «σοφός»  με την αρχαιοελληνική σημασία του όρου δεν υπάρχει πια. Κάθε άνθρωπος που ασχολείται με πνευματικές δραστηριότητες δε δικαιούται πλέον να σηκώνει το βάρος του τίτλου. Πνευματικός άνθρωπος δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο οποιοσδήποτε επιστήμονας,  καλλιτέχνης ή πολιτικός.  Ο διανοούμενος,  με την ευρεία έννοια του όρου έχει ορισμένα χαρακτηριστικά.

Καταρχήν,  ο πνευματικός άνθρωπος έχει γνωρίσει την επαγγελματική καταξίωση ως απότοκο της δημιουργικής του προσφοράς στον επαγγελματικό του χώρο. Πρόκειται για άτομο που με τις επιστημονικές του εφευρέσεις, τα καλλιτεχνικά του δημιουργήματα ή τις πολιτικές του πεποιθήσεις άλλαξε το ρου της ανθρώπινης ιστορίας, συντέλεσε στην κατάκτηση ποιητικότερης ζωής. Διακρίνεται για την άρτια γνωστική κατάρτιση στο χώρο εργασίας του, αποτελεί αυθεντία και συνεπώς τυγχάνει ευρείας κοινωνικής αποδοχής. Η άπταιστη γνώση του αντικειμένου του, του επιτρέπει να εισάγει καινοτομίες,  να το τελειοποιεί,  να το βελτιώνει. Γενικά είναι άτομο που διαπρέπει στο χώρο των επιστημών, των γραμμάτων και των τεχνών.

Επιπρόσθετα,  ο πνευματικός ηγέτης διακρίνεται για την πολύπλευρη μόρφωση,  την πολυμάθεια,  την ευρύτητα του πνεύματος.  Έχει απαγκιστρωθεί από την αυστηρά εξειδικευμένη γνώση που οδηγεί στην κοινωνική και δημόσια καταξίωση ασχολείται και με  «μεταεπαγγελματικές»  δραστηριότητες.  Αναζητά τη βαθύτερη συνάφεια μεταξύ επιστήμης και πολιτικής και συγχρόνως    προσπαθεί να διεισδύσει στις συνθήκες που καθορίζουν τις κοινωνικές εξελίξεις και διαμορφώνουν τη μοίρα του ανθρώπου.  Επιδιώκει να διευρύνει τους πνευματικούς του ορίζοντες, επιδίδεται σε μια ακάματη προσπάθεια για την απόκτηση πνευματικής ανεκτικότητας και ευλυγισίας. Με άλλα λόγια,  πρόκειται για πολυπρισματικά μορφωμένο άνθρωπο,  απαλλαγμένο από τη στείρα εξειδίκευση,  με άποψη γα καταστάσεις, φαινόμενα και γεγονότα του κοινωνικού βίου που υπερβαίνουν το στενό επαγγελματικό του χώρο. Επίσης,  βασικό χαρακτηριστικό του πνευματικού ανθρώπου είναι η ηθική του καλλιέργεια κα η ψυχική του δύναμη. Πανανθρώπινες αξίες και ιδανικά διέπουν το βίο του και προσανατολίζουν τις πράξεις και τις ενέργειές του.  Ο αλτρουισμός,  η άμιλλα, η ειλικρίνεια η ανιδιοτέλεια αποτελούν γνωρίσματα του χαρακτήρα του. Τα ταπεινά ελατήρια της ανθρώπινης φύσης,  οι ορμές και οι κακές έξεις δεν τον αγγίζουν. Θαρραλέος και αγωνιστής, κρατά ηρωική  στάση απέναντι στη ζωή και δεν υποκύπτει σε κύκλους άνομων συμφερόντων. Υπηρετεί την αλήθεια, τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και τη δημοκρατία με οποιοδήποτε κόστος,  είναι πιστός και άξιος θεματοφύλακας κάθε υψηλού φρονήματος.

Τέλος,  μεταξύ των χαρακτηριστικών του πνευματικού ανθρώπου συγκαταλέγεται και η κοινωνική συνείδηση που εκδηλώνεται ως άμεσο ενδιαφέρον τόσο γα τα κοινωνικά δρώμενα όσο και για τους συνανθρώπους του. Ο ενσυνείδητος πνευματικός ηγέτης διακρίνεται για την ιδιαίτερη ευαισθησία του σε ότι αφορά τα κοινά. Ασκεί ενσυνείδητα και υπεύθυνα το δικαίωμα του εκλέγειν και εκλέγεσθαι και μεριμνά για την επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων.  Θεωρεί χρέος του να περιβάλλει με αγάπη και στοργή το συνάνθρωπό του, σέβεται τα δικαιώματά του και προσπαθεί να απελευθερώσει τη σκέψη του.  Στόχος του δεν είναι η ικανοποίηση μόνο προσωπικών συμφερόντων,  η χειραγώγηση των μαζών,  αλλά αντίθετα προσπαθεί με κάθε τρόπο να αφυπνίσει τους συμπολίτες του,  να τους καταστήσει ισάξιούς του. Το κύριο γνώρισμά του είναι ότι οραματίζεται μια ιδανική κοινωνία απαλλαγμένη από προβλήματα και εκφυλιστικά φαινόμενα και αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις για να την κάνει πραγματικότητα.

Ωστόσο οι απόψεις για την έννοια και το ρόλο του πνευματικού ηγέτη διαφέρουν στην εποχή μας. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η πνευματική ηγεσία είναι φαινόμενο των «κλειστών κοινωνιών» όπου η εξέλιξη καθορίζεται από ένα μόνο σύστημα ιδεών και αξιών. Το ιδανικό μιας τέτοιας κοινωνίας περιγράφει ο Πλάτων στην «Πολιτεία». Ακόμα όμως κι αν δεν υπάρχουν στις μέρες πνευματικοί άνθρωποι με την ευρεία σημασία του όρου, υπάρχουν σίγουρα πνευματικές φυσιογνωμίες,  καταξιωμένοι δημιουργοί  που με το έργο τους μπορούν να ανοίξουν νέους ορίζοντες στην ανθρωπότητα.  

Γιατί μέσα στην κοινωνική σφαίρα τα πνευματικά αγαθά είναι τόσο απαραίτητα όσο και τα υλικά. «Η ύλη χωρίς το πνεύμα είναι τυφλή, αλλά και το πνεύμα χωρίς την ύλη είναι κενό». Γι αυτό και ο ρόλος των προικισμένων αυτών ανθρώπων είναι ιδιαίτερα σημαντικός,  μάλιστα στην ταραγμένη εποχή μας που βρίθει προβλημάτων και νοσηρών φαινομένων. Καταρχήν,  η ευθύνη του πνευματικού ηγέτη αναφέρεται στο έργο του,  στον τομέα απασχόλησής του.  Επιβάλλεται να έχει συναίσθηση της ευθύνης που απορρέει από την εργασία του και να αγωνίζεται για την όσο το δυνατόν πληρέστερη ενημέρωση πάνω σε αυτή.   Σεμινάρια,  διαλέξεις ομιλίες και μελέτη συγγραμμάτων πρέπει να περιλαμβάνονται στο καθημερινό του πρόγραμμα,  ώστε να είναι γνώστης των εξελίξεων στον εργασιακό του χώρο. Επίσης, είναι αναγκαίο να προωθεί την έρευνα και να υιοθετεί το διάλογο ως μέσο επιτάχυνσης των προσπαθειών. Η συνεργασία και η άμιλλα πρέπει να διέπουν τις σχέσεις του με τους συναδέλφους του,  καθώς με αυτόν τον τρόπο θα επιτευχθεί το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ο ίδιος οφείλει να είναι εργατικός και να μην επαναπαύεται στη δόξα και τα χρήματα που του προσέφεραν τα μέχρι τώρα επιτεύγματά του. 

Επιπρόσθετα,  καθήκον των πνευματικών ανθρώπων είναι να διασφαλίζουν το δημοκρατικό πολίτευμα,  να το υπερασπίζονται και να το προστατεύουν.  Πρέπει να αποκαλύπτουν τη φενάκη που κρύβεται πίσω από τα φιλολαϊκά συνθήματα των δημαγωγών και να ασκούν αυστηρή κριτική στους πολιτικούς ηγέτες. Με αυτόν τον τρόπο μπορούν να συνδράμουν αποφασιστικά στην αφύπνιση των μαζών και συγχρόνως να τις παρωθήσουν στη δημιουργική συμμετοχή στα κοινά. Εάν μάλιστα με την πειθώ τους καταστήσουν κατανοητή την αξία της δημοκρατίας στις μάζες είναι πολύ πιθανό να εξασφαλίσουν την ευρωστία και την ακεραιότητά της. Ο λαός θα συνειδητοποιήσει την αξία της, θα την υπερασπίζεται, θα την καταστήσει τρόπο ζωής και συνεπώς θα την παγιώσει και ως πολίτευμα.  Παράλληλα, οι άνθρωποι του πνεύματος έχουν χρέος να οικοδομήσουν ένα υγιές και στέρεο σύστημα ηθικών αξιών στην κοινωνία.  Πρέπει ως πρότυπα ιδανικής βίωσης της ζωής να εμφυσήσουν στους ανθρώπους το πνεύμα της άμιλλας, του αλτρουισμού της δικαιοσύνης και της ισότητας.  Οφείλουν να σταθούν αρωγοί στην προσπάθεια του ατόμου να  υπερβεί τον ατομικισμό του,  να το στρέψουν στη συνεργασία, να το βοηθήσουν να δει τη ζωή μέσα από το πρίσμα της συλλογικότητας. Με το έργο τους και τη στάση τους να παρωθούν τους ανθρώπους σε ενδοσκόπηση και αυτοπαρατηρησία ώστε να καταπολεμηθούν τα ταπεινά ελατήρια της ανθρώπινης φύσης, οι εξάρσεις του θυμικού που υποβιβάζουν ηθικά τον άνθρωπο στο επίπεδο της αγριότητας. 

Τέλος, καθήκον των πνευματικών ηγετών είναι να συμβάλουν στη μόρφωση των ανθρώπων,  στην πνευματική τους ολοκλήρωση,  γενικότερα στη δημιουργία πνευματικής ζωής. Με τα δημιουργήματά τους πρέπει να παρωθούν τις μάζες,   να θέτουν ερωτήματα που καταργούν τον πνευματικό εφησυχασμό.  Είναι αναγκαίο να επιδιώκουν την παρουσία τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης,  ώστε να μεταλαμπαδεύουν αποτελεσματικότερα τις γνώσεις τους στους δέκτες. Στο έργο τους πρέπει να προβάλλουν την αλήθεια,  την κριτική θεώρηση των πραγμάτων ώστε να διευρύνονται οι πνευματικοί ορίζοντες των ανθρώπων. Με κάθε ευκαιρία, κυρίως με ανεπιτήδευτο διάλογο, οφείλουν να προβληματίζουν τις μάζες και να τις θέτουν προ των ευθυνών τους. Ο πνευματικός ηγέτης λοιπόν,  οφείλει,  να είναι πρωτοπόρος στην προσπάθεια ανύψωσης του βίου του ανθρώπου. Η ανεξάντλητη πνευματική του δύναμη πρέπει να αξιοποιηθεί σωστά από τον ίδιο ώστε να αποτελέσει εφαλτήριο για την κοινωνική αναβάθμιση και δεν υπάρχει αμφιβολία πως ένας τέτοιος αγώνας θα είναι δύσκολος και επίπονος. Από αυτόν όμως εξαρτάται η επιβίωση του ανθρώπου ως ελεύθερου,  πνευματικού και υπεύθυνου όντος.  

Πηγή: Τσανακτσίδης Ελευθέριος, Φοιτητής Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών Δ.Π.Θ. 

Αναρτήθηκε από:
Τρέλα είναι απλά μια άλλη μορφή της συνείδησης 

σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Γ. Σαχτούρης

πηγή : http://www.eleysis-ellinwn.gr/2012/07/12000-30-1824.html?utm_source=twitterfeed&utm_medium=facebook

Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

12.000 Τούρκοι νεκροί!!! 30 Ιουλίου 1824 ο Σαχτούρης τινάζει τα πέταλα στον Τούρκικο στόλο έξω από τη Σάμο!!!


1824 - Ο Γ. Σαχτούρης καταναυμαχεί τον Τουρκικό Στόλο στη Σάμο, με αποτέλεσμα να κυριευθούν 3 τουρκικά πλοία, να βυθισθούν πολλά και να φονευθούν ή να πνιγούν 12.000 Τούρκοι.

Διακεκριμένος ναυμάχος του Αγώνα του 1821, ο Γεώργιος Σαχτούρης γεννήθηκε στην Ύδρα στις 13 Μαΐου 1783, γιος του Δημητρίου Πολύγκαιρου και της Μαρίας Νικολάου Γκίτζα. Η περιπετειώδης νεανική του ηλικία συμπίπτει με την περίοδο της θεαματικής εξέλιξης του νησιού του στον τομέα της ναυτιλίας και του εμπορίου και με τα τεράστια κέρδη που, λόγω του γεγονότος αυτού, συσσωρεύτηκαν στα χέρια των Υδραίων ναυτεμπόρων. Ο πατέρας του, Δημήτρης, εξαίρετος καραβομαραγκός της εποχής, λέγεται ότι έλαβε το προσωνύμιο Σαχτούρης, το οποίο επικράτησε τελικά και ως οικογενειακό επίθετο, από ένα μεγάλο δίστηλο σκαρί 8 τόνων που κατασκεύασε πρώτος στην Ύδρα, μιμούμενος παρόμοια ιστιοφόρα που χρησιμοποιούσαν οι Ιταλοί και που ονόμαζαν σαχτούρια.

Ο Γεώργιος Σαχτούρης από μικρή ηλικία υπηρέτησε σαν τζόβενο (νεαρός μούτσος), για να εξελιχθεί αργότερα σε πλοίαρχος. Πολύ νέος παντρεύτηκε την επίσης Υδραία Πανούργια Δημ. Γκιώνη, με την οποία απέκτησε εφτά παιδιά: Μαρία, Δημήτριο, Σταμάτιο, Νικόλαο, Μιλτιάδη, Κωνσταντίνο και Θεμιστοκλή.

Το 1819 ο Σαχτούρης είναι ήδη πλοιοκτήτης και καπετάνιος ενός ολοκαίνουργιου βριγαντίνου, της περίφημης «Αθηνάς», που κατασκευάστηκε στο Μαντράκι της Ύδρας. Με το πλοίο του αυτό μεγαλούργησε στον Αγώνα. Λίγες μόνο ημέρες μετά την κήρυξη της Επανάστασης στην Ύδρα, στις 22 Απριλίου 1821, ο Σαχτούρης ακολουθεί τον Γιακουμάκη Τομπάζη, αρχηγό της υδραίικης ναυτικής μοίρας, που μαζί με την ψαριανή και τη Σπετσιώτικη εκπλέουν για την απελευθέρωση της Χίου και της Σάμου.

Η ατυχούς έκβασης ελληνική αυτή αποστολή αμαυρώθηκε από το τραγικό γεγονός της σύλληψης και λαφυραγωγίας από τα πλοία των Υδραίων Γ. Σαχτούρη και Λ. Πινότση διερχόμενου τουρκικού βρικιού, γεμάτου προσκυνητές και Τούρκους αξιωματούχους, οι οποίοι κατεσφάγησαν με εντολή των δύο πλοιάρχων. Αργότερα η βέβηλη αυτή, διεθνώς κατακριτέα, πράξη θα αποδοθεί από τους υπευθύνους σε κίνηση αντεκδίκησης για τον απαγχονισμό του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε’ και τη σφαγή των Ελλήνων ναυτών του οθωμανικού στόλου στο Μούρτο, οι περισσότεροι από τους οποίους ήσαν Υδραίοι.

Το Φεβρουάριο του 1822 ο Σαχτούρης έλαβε μέρος στη ναυμαχία των Πατρών υπό τις εντολές του Ανδρέα Μιαούλη και λίγο αργότερα συνετέλεσε με τη δράση του στη λύση του αποκλεισμού του Μεσολογγίου από τουρκική μοίρα η οποία αναγκάστηκε να καταφύγει στα Δαρδανέλια.

Η δράση της υδραίικης ναυτικής μοίρας την οποία διηύθυνε συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του 1823, με ουσιαστικότερη παρουσία του Σαχτούρη από το 1824 και εξής, όπως πλήρως τεκμηριώνεται μέσω του ημερολογίου του πλοίου του «Αθηνά», στο οποίο αναγράφονται και σχολιάζονται από τον ίδιο τα ναυτικά γεγονότα και οι ναυμαχίες εκείνων των χρόνων.

Ο Γ. Σαχτούρης συμμετείχε στην εκστρατεία της Κάσου (Ιούνιος 1824), ενώ τον ίδιο μήνα, αμέσως μετά την καταστροφή των Ψαρών (21 Ιουνίου 1824), πήρε μέρος στην αναποτελεσματική επιχείρηση για την ανακατάληψη τους.

Αποφασιστική υπήρξε και η συμβολή του στη ναυμαχία της Μυκάλης (5 Αυγούστου 1824), ενώ οι πολεμικές του ικανότητες αναδείχθηκαν ιδιαίτερα στην περίφημη ναυμαχία του Γέροντα (29 Αυγούστου 1824). Ο Σαχτούρης μαζί με τους Ν. Αποστόλη και Γ. Ανδρούτσο καταναυμαχεί στις 23 Μαΐου 1825 τον τουρκικό στόλο στη ναυμαχία του Καφηρέα και αργότερα συμμετέχει στην εκστρατεία υπέρ του Μεσολογγίου.

Η νικηφόρα δράση του συνεχίζεται το 1826 με τη συμμετοχή του στη ναυμαχία της Σάμου και της Μυτιλήνης, καθώς και στις άκαρπες προσπάθειες ανεφοδιασμού των αποκλεισμένων του Μεσολογγίου. Το 1827 συμμετέχει στην τολμηρή επιχείρηση των ελληνικών ναυτικών δυνάμεων υπό τον Κόχραν στην Αλεξάνδρεια για την πυρπόληση του αιγυπτιακού στόλου, ενώ στη συνέχεια δρα, και πάλι υπό τον Κόχραν, στις επιχειρήσεις του Βασιλαδίου, έξω από το Μεσολόγγι.

Η νικηφόρα ολοκλήρωση του ελληνικού ναυτικού Αγώνα και η έλευση του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια σήμαναν τη διοικητική αναδιοργάνωση των ναυτικών πραγμάτων. Στο πλαίσιο αυτό ο κυβερνήτης αναθέτει στον Σαχτούρη την αρχηγία της ναυτικής μοίρας των μεσσηνιακών παραλίων με στόχο την παρεμπόδιση ανεφοδιασμού των φρουρίων Μεθώνης, Κορώνης και Νεοκάστρου και αργότερα τον αποκλεισμό της θαλάσσιας περιοχής από τον Αμβρακικό έως την Κρήτη.

Πιστός θεματοφύλακας της πολιτικής Καποδίστρια, ο «…ήπιος Σαχτούρης» – κατά τον Σπετσιώτη ιστορικό Α. Χατζή-Αναργύρου στα «Σπετσιωτικά» του – συγκρούστηκε επανειλημμένα με τους αντιπάλους του Κυβερνήτη. Παρ’ όλ’ αυτά, αναγκασμένος εκ των πραγμάτων, έλαβε μέρος υπό τις εντολές του Α. Μιαούλη στην καταστροφή του ελληνικού στόλου στον Πόρο, τον Ιούλιο του 1831.

Ο Γ. Σαχτούρης διετέλεσε μέλος της Ναυτικής Υπηρεσίας (1830) και της Επιτροπής Ναυτικών Καταλόγων (1833), μαζί με τους Γ. Ανδρούτσο και Α. Ν. Αποστόλη. Στα χρόνια της βασιλείας του Όθωνα πήρε το βαθμό του αντιναυάρχου και τοποθετήθηκε ως διευθυντής του Ναυστάθμου στον Πόρο, όπου υπηρέτησε μέχρι το θάνατό του. Πέθανε στην Ύδρα στις 30 Ιανουαρίου 1841 και ενταφιάσθηκε στο ναό της Υπαπαντής.

stoxos.gr

σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Καββούσι Ιεράπετρας Λασιθίου


Όπως τα έχω ζήσει εγώ! Λείπω κάποια χρόνια και δεν ξέρω αν έχει αλλάξει κάτι. Αλλά κι έτσι, σίγουρα θα είναι ακόμη πολύ όμορφα αφού τότε ήταν περίσσιας ομορφιάς!

Το Καββούσι είναι ένα χωριό στο νομό Λασιθίου στην επαρχία Ιεράπετρας. Επί του βόρειου οδικού άξονα  μετά τον Άγιο Νικόλαο και μόλις περάσουμε το χωριό Παχεία Άμμος υπάρχει μια μεγάλη διασταύρωση. Στο σημείο αυτό αν φύγουμε από την παραλιακή πορεία και στρίψουμε δεξιά οδηγούμεθα προς Ιεράπετρα. Άν όμως συνεχίσουμε, πολύ σύντομα συναντάμε το Καββούσι. 

Ο βόρειος οδικός άξονας περνά μέσα από το χωριό μοιράζοντάς το στα δύο προσδίδοντάς του μια ατμόσφαιρα ...πασαρέλας. Τα περισσότερα  σπίτια και τα καφενεία έχουν μόνιμα το προνόμιο της θέασης όποιου οχήματος περνά κατευθυνόμενο ανατολικά . Ένας μικρός δρόμος 5 λεπτά διαδρομή δίνει πρόσβαση στη θάλασσα στην περίφημη παραλία  "θόλος" . Κυριολεκτικά θόλος αφού έχεις το βουνό θόλο από πάνω σου ενώ κολυμπάς . Αυτό το συναίσθημα δεν εκφράζεται με λόγια και αυτή η εικόνα δεν μεταφέρεται μέσω κάμερας πρέπει να τη ζήσεις. Επίσης είναι πολύ ρηχά μέχρι αρκετά μακρυά από τη στεριά.
Μετά το Καββούσι, σε 10 λεπτά περίπου ανηφορίζοντας  και στο τελικό ύψος αυτού του ανήφορου, βρίσκεται ένας δημοφιλής σταθμός για τους ταξιδιώτες ντόπιους ή ξένους. Είναι το σημείο που βλέπεις από ψηλά όλο τον κόλπο του Μεραμπέλλου . Στο βάθος προς τη δύση φαίνεται η πόλη του  Αγίου Νικολάου και κάτω το απέραντο γαλάζιο με τα νησάκια Ψείρα και Κόνιδα. Φυσικά βλέπεις και το χάος που βρίσκεται κάτω από τα πόδια σου μέχρι τη θάλασσα. Η φωτ. είναι από την Μαλαύρα .

Ηλιοβασίλεμα στη Μαλαύρα
πηγή:http://photoleke.ning.com/photo/3325868:Photo:415365/next?context=user#!/photo/3325868:Photo:415365?context=user

Εκεί πάντα λειτουργεί κάποιο εξοχικό κέντρο καφετέρια, ταβέρνα κ.λ.π  που είναι σαν μπαλκόνι αυτής της καταπληκτικής θέας. Επίσης εκεί βρίσκεται και ένα παλιό εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου και κάθε χρόνο γίνεται πανηγύρι στη γιορτή του. Το σημείο αυτό λέγεται Μαλαύρα ή Πλάτανος από έναν αιωνόβιο πλάτανο που υπάρχει εκεί. Επίσης υπάρχει και νερό από πηγή που κατεβαίνει σε βρύση δίπλα στην εκκλησία και δροσίζονται οι περαστικοί. Στο μέρος υπάρχουν πολλές πηγές και πρόσφατα έχει δρομολογηθεί η διαδικασία κατασκευής φράγματος προς εκμετάλλευση του νερού.
   
Ο απώτερος προορισμός αυτής της διαδρομής είναι η πόλη της Σητείας και εκεί κοντά βρίσκεται και το Βάι το γνωστό φοινικόδασος .   Ωστόσο η διαδρομή είναι φανταστική , με μια ύπαιθρο απείρου κάλλους που περικλείει μικρά χωριά κοντά ή μακρυά από τον οδικό άξονα, τα οποία είτε ορεινά  είτε ψαροχώρια, σας υπόσχονται ιδιαίτερες εμπειρίες και συγκινήσεις.
                                  
μεγέθυνση φωτογραφίας



 















                                                          




                                         





                                                                                           -------------------------------------------------

 

Καβούσι

Καβούσι-Νομός Λασιθίου
Ανάμεσα σε άγρια και δύσβατα βουνά, σε τρεχάμενα νερά και πυκνή βλάστηση, το Καβούσι, φαίνεται να είναι πνιγμένο κυριολεκτικά στην απερίγραπτη ομορφιά της φύσης, ενώ αποτελεί ευχάριστο σταθμό για εκείνους που κατευθύνονται προς τη Σητεία ή επιστρέφουν από ‘κει.
Βρίσκεται ακριβώς στους πρόποδες του όρους της Θριφτής (1476μ), πάνω στην έξοδο του φαραγγιού του Άβγου, στα νοτιοανατολικά του κόλπου του Μεραμπέλλου.
Μια βόλτα στο χωριό θα σας ταξιδέψει σίγουρα σε άλλες εποχές, αφού σε κάθε γωνία η παράδοση και η ομορφιά παραμονεύουν πρόθυμες να μυήσουν τον επισκέπτη στο μυστήριο του χρόνου.
Δείτε επίσης:
                       --------------------------------------------------------------------

Σε κοντινή απόσταση απο το Καβούσι, στα νότια του χωριού αλλά ψηλότερα στη πλαγιά, εκεί που έχουν βρεθεί οι παλιολιθικοί οικισμοί - Βρόκαστρο - υπάρχει και μια αρχαία ελιά.


Η ελιά εχει χρονολογηθεί και υπολογίζεται σε ηλικία 2500 ετών.

Μπορείτε και σείς να πάτε να τη δείτε. Φανταστείτε οτι η ελιά έχει τόση ηλικία όση και ο Παρθενώνας στην Ακρόπολη της Αθήνας αλλά κάθε χρόνο κάνει ελιές και δίνε ι λάδι.

Είναι μια απο τις δυό μεγαλύτερες ελιές στη Κρήτη. Η άλλη είναι στα Χανιά.

Απ αυτή την ελιά δώσανε κλωνάρια να φτιάξουνε στεφάνια για τους νικητές του Μαραθωνίου στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004.

Ο Νίκος πήγε να την αγκαλιάσει την ελιά αλλα έπρεπε να φέρωμε κι άλλους δεκα τουλάχιστον για να την αγκαλιάσουνε όλοι μαζί.

Πιστεύετε εσείς πως το λάδι της ελιάς έχει παράδοση στη Κρήτη;

 

σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Ξιφασκία, Λονδίνο 2012

Ρένα Βλαχοπούλου


 Ρένα Βλαχοπούλου
 

Ρένα Βλαχοπούλου (1923[ στην Κέρκυρα, πέθανε στις 29 Ιουλίου 2004 στην Αθήνα) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου και τραγουδίστρια.
Γεννήθηκε το 1923 στην Κέρκυρα. [σύμφωνα όμως με το βιβλίο του Κώστα Παπασπήλιου " Πινακοθήκη γέλιου ", αναφέρεται πως η Βλαχοπούλου εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο Μακέδου στην Αθήνα, στα 18 της χρόνια (το 1940 δηλαδή, όπως αναφέρεται σχεδόν σε όλα τα βιογραφικά της), άρα γεννήθηκε το 1922 αν δεχτούμε την προαναφερθείσα πηγή] ή το 1917 όπως ανέφερε ο Τύπος κατά την διάρκεια της νοσηλείας της στο νοσοκομείο. Ο πατέρας της, Γιάννης Βλαχόπουλος, ανήκε στην αριστοκρατία του νησιού ενώ η μητέρα της, Καλλιόπη, ήταν κόρη κάποιας υπηρέτριας που εργαζόταν στο σπίτι των Βλαχόπουλων. Οι γονείς της αγαπήθηκαν και, παρά τις αντιδράσεις της οικογένειας του νέου που τον αποκλήρωσε, παντρεύτηκαν κι έκαναν εννιά παιδιά. Τα έβγαζαν πέρα με δυσκολία. Η Ρένα ήταν το πέμπτο τους παιδί. Με τον πατέρα της πήγαινε συχνά επίσκεψη στον αρχοντικό του κόντε Θεοτόκη όπου υπήρχε πιάνο αλλά και μια δισκοθήκη με δίσκους των 78 στροφών. Εκεί θα έχει την πρώτη της επαφή με τη μουσική και το τραγούδι.

Σε ηλικία 16 χρονών, τραγούδησε για πρώτη φορά σε κάποιο ζαχαροπλαστείο της Σπιανάδας, όπου το 1938 γνώρισε και ερωτεύτηκε τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ Κώστα Βασιλείου. Μαζί μετακόμισαν στην Αθήνα όπου παντρεύτηκαν το καλοκαίρι του επόμενου έτους. Τότε, στο βαριετέ "Όασις", στο Ζάππειο, όπου ο Μίμης Τραϊφόρος παρουσίαζε νέους καλλιτέχνες, η Ρένα δοκίμασε τις ικανότητές της στο τραγούδι. Εντυπωσίασε τον Τραϊφόρο, που της ζήτησε να τραγουδά εκεί μονίμως. Πράγματι, την άλλη μέρα πήγε να τραγουδήσει στο βαριετέ φορώντας δανεική τουαλέτα, που την πάτησε και έπεσε κάτω.

Σημείωσε επιτυχία τραγουδώντας τη "Μικρή Χωριατοπούλα", δηλαδή το ιταλικό τραγούδι Reginella Campagnola του Έλντο ντι Λατζάρο που διασκεύασε στα ελληνικά ο Πωλ Μενεστρέλ. Λίγους μήνες αργότερα, κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο, το τραγούδι διασκευάζεται και πάλι από τον Γιώργο Οικονομίδη και γνωρίζει ακόμα πιο μεγάλη επιτυχία ως Κορόιδο Μουσολίνι. Εμφανίζεται για πρώτη φορά ως τραγουδίστρια στο θέατρο Μοντιάλ του Μακέδου, στην οδό Πανεπιστημίου σε επιθεώρηση με τη Σοφία Βέμπο, τις αδελφές Καλουτά, τον Μάνο Φιλιππίδη, την Ηρώ Χαντά, τον Μίμη Κοκκίνη και τη Γεωργία Βασιλειάδου. Παράλληλα ξεκινά να ηχογραφεί δίσκους γραμμοφώνου στην Οντεόν.

Το 1940, λίγες μέρες μετά την κήρυξη του πολέμου, οι Ιταλοί βομβάρδισαν την Κέρκυρα. Τότε σκοτώθηκαν και οι δύο γονείς της. Με τον Βασιλείου χώρισε και το 1942 παντρεύτηκε τον τραπεζίτη Γιάννη Κωστόπουλο.

Τότε ξεκίνησε συνεργασία με τον συνθέτη Γιάννη Σπάρτακο στο "Πάνθεον" που της έγραψε τραγούδια τζαζ, τα οποία είχαν μεγάλη επιτυχία. Εξ αιτίας αυτού ο Τύπος την αποκάλεσε «βασίλισσα της τζαζ». Το τραγούδι Θα σε πάρω να φύγουμε, που τραγούδησε για πρώτη φορά στο Σινέ Νιους της οδού Σταδίου και αργότερα, το φθινόπωρο του 1944, στην επιθεώρηση Welcome των Αλέκου Σακελλάριου - Δημήτρη Ευαγγελίδη στο θέατρο Κυβέλη, ξεπέρασε τα ελληνικά σύνορα. Με τον Σπάρτακο συνεργάστηκαν για αρκετά χρόνια. Το 1946 χώρισε με τον Κωστόπουλο.

Στο διάστημα 1946-51 περιόδευσε με τον Σπάρτακο στο εξωτερικό ξεκινώντας από τη Μέση Ανατολή (Λίβανος, Περσία) και καταλήγοντας στις ΗΠΑ). Κατά τη διάρκεια της περιοδείας δέχτηκε την πρόσκληση του Σάχη της Περσίας για να τραγουδήσει στα ανάκτορα: η πριγκίπισσα Σοράγια, γοητευμένη από τη φωνή της Ρένας, θα της χαρίσει και ένα μενταγιόν. Τη βοηθά ιδιαίτερα το γεγονός ότι μιλά πολλές ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, ιταλικά) και με εξαιρετική προφορά. Εμφανίζεται και πάλι στην Αθήνα στο θέατρο Σαμαρτζή, στις 24 Αυγούστου 1951, στην παράσταση «Φεστιβάλ στην Αθήνα», μαζί με τους Ορέστη Μακρή, Κούλη Στολίγκα, Νίκο Σταυρίδη, αδελφές Καλουτά.

Η μυστική συνταγή τυρόπιτας της θείας

Η μυστική συνταγή τυρόπιτας της θείας
Bαθμολογία:
       
145 ψήφοι
Προστέθηκε από , 25.06.09

Περιγραφή

Σε αυτή τη συνταγή ανακατεύουμε όλα τα υλικά μαζί εκτός της φρυγανιάς.

photo: Aleksandra
Photo

Τι χρειαζόμαστε:

  • 1 κούπα του τσαγιού αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
  • 1 κεσεδάκι βούτυρο μαλακό
  • 2 κεσεδάκια γιαούρτι στραγγιστό
  • 3-4 αυγά
  • 1/2 kg. φέτα
  • φρυγανιά
  • σουσάμι
Στα γρήγορα
Κατηγορία
Μέθοδος
Σερβίρει
10 άτομα

 

 

 

 

 

 

Πως το κάνουμε:


Διαβάστε περισότερο: Η μυστική συνταγή τυρόπιτας της θείας http://www.sintagespareas.gr/sintages/i-mistiki-sintagi-tiropitas-tis-theias.html#ixzz21lVdKRmf
σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Vincent Willem van Gogh



 Βίνσεντ βαν Γκογκ

Vincent van Gogh - Self-portrait with grey felt hat - Google Art Project.jpg
(30 Μαρτίου 1853 – 29 Ιουλίου 1890)
Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ (Vincent Willem van Gogh, προφορά στα ολλανδικά: Βίνσεντ φαν Χοχ) ήταν Ολλανδός ζωγράφος. Εν ζωή, το έργο του δεν σημείωσε επιτυχία ούτε ο ίδιος αναγνωρίστηκε ως σημαντικός καλλιτέχνης. Ωστόσο, μετά το θάνατό του, η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα και σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους όλων των εποχών.

Η επίδραση του στα μεταγενέστερα κινήματα του εξπρεσιονισμού, του φωβισμού αλλά και εν γένει της αφηρημένης τέχνης, θεωρείται καταλυτική.
Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ (Vincent Willem van Gogh, προφορά στα ολλανδικά: Βίνσεντ φαν Χοχ) (30 Μαρτίου 1853 – 29 Ιουλίου 1890) ήταν Ολλανδός ζωγράφος. Εν ζωή, το έργο του δεν σημείωσε επιτυχία ούτε ο ίδιος αναγνωρίστηκε ως σημαντικός καλλιτέχνης. Ωστόσο, μετά το θάνατό του, η φήμη του εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα και σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους όλων των εποχών.

Η επίδραση του στα μεταγενέστερα κινήματα του εξπρεσιονισμού, του φωβισμού αλλά και εν γένει της αφηρημένης τέχνης, θεωρείται καταλυτική.

Ο Βίνσεντ βαν Γκογκ γεννήθηκε στο ολλανδικό χωριό Ζούντερτ (Zundert) και ήταν ο μεγαλύτερος από τα συνολικά οκτώ παιδιά της οικογένειάς του, γιος του πάστορα Θεόδωρου βαν Γκογκ. Στον Βίνσεντ δόθηκε το όνομα του παππού του, το οποίο είχε δοθεί και στο πρωτότοκο παιδί της οικογένειας, το οποίο είχε πεθάνει σε βρεφική ηλικία. Ήδη από τα πολύ νεανικά του χρόνια παρουσίασε τάσεις μελαγχολίας και πρώιμα ψυχολογικά προβλήματα.

Σε ηλικία 16 ετών και αφού είχε ήδη καταπιαστεί χωρίς επιτυχία με αρκετά επαγγέλματα, ασχολήθηκε για ένα διάστημα με το εμπόριο έργων τέχνης, στην εταιρεία Goupilator & Company, όπου τον επόμενο χρόνο προσελήφθη και ο αδελφός του Τεό βαν Γκογκ (Theo van Gogh). Το 1873, η εταιρεία τον μεταθέτει στο Λονδίνο και αργότερα στο Παρίσι. Την περίοδο αυτή, εντείνεται το ενδιαφέρον του για τη θρησκεία, επηρεασμένος εμφανώς και από την ιδιότητα του πατέρα του. Αφού απολύεται από την εργασία του το 1876, επιστρέφει στο Άμστερνταμ για να σπουδάσει θεολογία. Οι σπουδές του διαρκούν για περίπου ένα έτος και το 1878 του ανατίθεται μία θέση ιεροκήρυκα στο Βέλγιο και συγκεκριμένα στην υποβαθμισμένη περιοχή Μπορινάζ, όπου λειτουργεί ορυχείο. Ο βαν Γκογκ κηρύτει για περίπου έξι μήνες επιδεικνύοντας ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ένδεια των ανθρώπων της περιοχής. Αυτή είναι και η περίοδος κατά την οποία ξεκινά να σχεδιάζει μικρά έργα και πιθανόν αποφασίζει να ασχοληθεί με την τέχνη.
Οι πατατοφάγοι (1885)

Το 1880, σε ηλικία 27 ετών, ξεικινά να παρακολουθεί τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής, ωστόσο σύντομα έρχεται σε ρήξη με τον δάσκαλό του, Αντόν Μωβ (Anton Mauve), γύρω από καλλιτεχνικά ζητήματα. Τα επόμενα χρόνια δημιουργεί έργα κυρίως επηρεασμένα από τη ζωγραφική του Ζαν Φρανσουά Μιλλέ (Jean-François Millet), ενώ ταξιδεύει στην ολλανδική επαρχία ζωγραφίζοντας θέματα που εμπνέεται από αυτή. Το χειμώνα του 1885, παρακολουθεί μαθήματα στην Ακαδημία της Αντβέρπης, τα οποία όμως διακόπτονται πολύ σύντομα αφού αποβάλλεται από τον καθηγητή της ακαδημίας Ευγένιο Σιμπέρ (Eugene Siberdt). Παρά το γεγονός αυτό, ο βαν Γκογκ προλαβαίνει να έρθει σε επαφή με την ιαπωνική τέχνη από την οποία και δανείζεται στοιχεία ή πολλές φορές μιμείται την τεχνοτροπία της. Αρκετές από τις προσωπογραφίες του, περιλαμβάνουν επίσης σε δεύτερο πλάνο κάποιο έργο ιαπωνικής τέχνης.

Την άνοιξη του 1886 επισκέπτεται το Παρίσι όπου ζεί με τον αδελφό του — επιτυχημένο πλέον έμπορο τέχνης — στην περιοχή της Μονμάρτης, κέντρο της καλλιτεχνικής δραστηριότητας. Κατά την παραμονή του, έρχεται σε επαφή με τους ιμπρεσιονιστές Έντγκαρ Ντεγκά, Καμίλ Πισάρο, Πωλ Γκωγκέν και Τουλούζ Λωτρέκ. Επηρεάζεται σημαντικά από το κίνημα του ιμπρεσιονισμού και ειδικότερα σε ότι αφορά τη χρήση του χρώματος. Ο ίδιος ο βαν Γκογκ κατατάσσεται περισσότερο στους μετα-ιμπρεσιονιστές ζωγράφους. Χρησιμοποίησε συχνά τεχνικές των ιμπρεσιονιστών αλλά διαμόρφωσε παράλληλα και ένα προσωπικό ύφος, το οποίο διακρίνεται από την χρήση συμπληρωματικών χρωμάτων που οι ιμπρεσιονιστές αποφεύγουν.
Βάζο με 12 ηλιοτρόπια (1889)

Δύο χρόνια αργότερα, το 1888, ο βαν Γκογκ εγκαταλείπει τη γαλλική πρωτεύουσα και επισκέπτεται τη νότια Γαλλία και την περιοχή της Προβηγκίας. Υπάρχουν αναφορές πως εκεί εμπνέεται από το τοπίο καθώς και την αγροτική ζωή των κατοίκων, θέματα τα οποία προσπαθεί να αποδόσει και στη ζωγραφική του. Την περίοδο αυτή, επινοεί και μία ιδιαίτερη τεχνική των στροβιλισμάτων με το πινέλο ενώ στους πίνακές του κυριαρχούν έντονα χρώματα, όπως κίτρινο, πράσινο και μπλε, με χαρακτηριστικά δείγματα τα έργα Έναστρος ουρανός και μία σειρά πινάκων που απεικονίζουν ηλιοτρόπια. Το έργο Κόκκινο αμπέλι αυτής της περιόδου είναι επίσης το μοναδικό έργο που κατάφερε να πουλήσει ο βαν Γκογκ εν ζωή. Κατά το διάστημα της παραμονής του στην Αρλ, δέχεται και την επίσκεψη του ζωγράφου Γκωγκέν. Ωστόσο, μετά από λίγους μήνες, οι δυό τους διαφωνούν έντονα και λόγω της ασταθούς ψυχικής του υγείας, ο βαν Γκογκ κόβει μέρος του αριστερού του αυτιού καταλήγοντας στο νοσοκομείο της περιοχής. Υπάρχουν ισχυρισμοί πως ο βαν Γκογκ είχε απειλήσει να σκοτώσει τον Γκωγκέν και προέβη στο κόψιμο του αυτιού του αναζητώντας ένα είδος κάθαρσης από τις τύψεις του.
Έναστρη νύχτα (1889)
Στο έργο του αυτό ο Βαν Γκογκ έχει απεικονίσει χαοτικές δίνες που ακολουθούν την κλιμάκωση Κολμογκόροφ, όπως προκύπτει από μαθηματική ανάλυση της εικόνας. Ο Βαν Γκογκ αναπαράγει σε πίνακές του, επακριβώς, νόμους της φύσης.[1]

Το 1889 εισάγεται στο ψυχιατρικό κέντρο του μοναστηριού του Αγίου Παύλου στον Σαιν Ρεμύ, όπου και παραμένει συνολικά για ένα περίπου χρόνο πάσχοντας από κατάθλιψη. Κατά την παραμονή του εκεί, συνεχίζει να ζωγραφίζει. Τον Μάιο του 1890 εγκαταλείπει την ψυχιατρική κλινική και ζει για ένα διάστημα σε μία περιοχή κοντά στο Παρίσι, όπου παρακολουθείται από τον γιατρό Πωλ Γκασέ, στον οποίο είχε συστήσει τον βαν Γκογκ ο ζωγράφος Καμίλ Πισαρό. Στο διάστημα που παρακολουθείται ιατρικά, ο βαν Γκογκ παράγει ένα μόνο έργο, που αποτελεί προσωπογραφία του Γκασέ.

Τον Ιούλιο του 1890, ο βαν Γκογκ εμφανίζει συμπτώματα έντονης κατάθλιψης και τελικά αυτοπυροβολείται στο στήθος στις 27 Ιουλίου ενώ πεθαίνει δύο ημέρες αργότερα. Δεν είναι απολύτως βέβαιο ποιο ήταν το τελευταίο του έργο, αλλά πρόκειται πιθανά για το έργο με τον τίτλο Ο κήπος του Ντωμπινύ ή για τον πίνακα Σιτοχώραφο με κοράκια.

Μετά το θάνατο του βαν Γκογκ, η φήμη του εξαπλώθηκε ραγδαία, με αποκορύφωμα μεγάλες εκθέσεις έργων του που πραγματοποιήθηκαν στο Παρίσι (1901), το Άμστερνταμ (1905), την Κολονία (1912), τη Νέα Υόρκη (1913) και το Βερολίνο (1914).

Συνολικά δημιούργησε σε διάστημα περίπου δέκα ετών περισσότερα από 800 πίνακες και 1000 μικρότερα σχέδια. Σώζεται ακόμα εκτενής αλληλογραφία του με τον αδελφό του, που περιλαμβάνει περισσότερα από 700 γράμματα. Επίσης ο βαν γκογκ είναι διάσημος για τις πινελιές του οι οποίες πολλές φορές παρουσιάζουν μια κίνηση.
Επιλεγμένα έργα
(1885) Οι πατατοφάγοι
(1888) Το δωμάτιο του βαν Γκογκ στην Αρλ (ή Το δωμάτιο του καλλιτέχνη με το κρεβάτι του)
(1888) Εξώστης καφενείου την νύχτα στην Αρλ (ή Εξωτερικό καφενείου την νύχτα)
(1888) Το κόκκινο αμπέλι
(1889) Έναστρη νύχτα
(1889) Ίριδες
(1889) Βάζο με δώδεκα ηλιοτρόπια
(1889) Αυτοπροσωπογραφία (ή Άνδρας με πίπα)
(1890) Πορτραίτο του γιατρού Γκασέ

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%AF%CE%BD%CF%83%CE%B5%CE%BD%CF%84_%CE%B2%CE%B1%CE%BD_%CE%93%CE%BA%CE%BF%CE%B3%CE%BA


Δημοφιλείς αναρτήσεις