ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ (1920 - 27 Οκτωβρίου 2009)

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ (1920 - 27 Οκτωβρίου 2009)

Η Έλλη Παππά ήταν Ελληνίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας, κόρη του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920 (η μικρότερη από πέντε παιδιά: Ηρώ, Δέσποινα, Διδώ, Έλλη και Γιώργος). Αδελφή της ήταν η συγγραφέας Διδώ Σωτηρίου. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή η οικογένεια εγκαταστάθηκε στον Πειραιά. Φοίτησε αρχικά στη Φιλοσοφικ

ή και στη συνέχεια στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, χωρίς όμως να ολοκληρώσει τις σπουδές της, λόγω της κατοχής, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του ΕΑΜ. Κατά την ίδια περίοδο έγινε και μέλος του ΚΚΕ. Εργάστηκε στην παράνομη έκδοση του Ριζοσπάστη μέχρι το 1949, οπότε άρχισε η συνεργασία της με τον Νίκο Πλουμπίδη και από τον Ιούνιο του 1950 με τον Νίκο Μπελογιάννη που έγινε σύντροφός της.
Η Έλλη Παππά και ο Νίκος Μπελογιάννης συνελήφθησαν τον Δεκέμβριος του 1950 και παρέμειναν σε απομόνωση έως την πρώτη δίκη τους (Νοέμβριος 1951). Στη φυλακή γεννήθηκε ο γιος τους, Νίκος (Αύγουστος 1951). Ακολούθησε δεύτερη δίκη (Φεβρουάριος 1952). Καταδικάστηκαν σε θάνατο, ο Μπελογιάννης εκτελέστηκε, αλλά η Έλλη όχι, λόγω του βρέφους, και τελικά αποφυλακίστηκε την πρωτοχρονιά του 1964. Εργάστηκε στην ΕΔΑ και από το 1965 ήταν αρθρογράφος και μέλος της συντακτικής επιτροπής της εφημερίδας Δημοκρατική Αλλαγή. Με το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο (αποφυλακίστηκε τον Ιούλιο του 1968, λόγω σοβαρής ασθένειας).
Ως δημοσιογράφος εργάστηκε στην Εγκυκλοπαίδεια Χάρη Πάτση, στην εφημερίδα Μακεδονία, στο περιοδικό Γυναίκα, στην εφημερίδα Εξπρές και στην εφημερίδα Έθνος. Δραστηριοποιήθηκε στη μεταπολιτευτική ΕΔΑ και στο ΚΚΕ. Λόγω των πολιτικών διώξεων της Έλλης Παππά κατά την περίοδο της κατοχής και του Εμφυλίου, μεγάλο μέρος του αρχείου της έχει χαθεί. Από την περίοδο της φυλάκισής της σώζεται αλληλογραφία, κείμενα και ενθυμήματα, πολλά από τα οποία φυλάχθηκαν από τον γιο της και την αδελφή της, Διδώ Σωτηρίου. Σε δεκατρία χρόνια φυλακής δεν έπαψε να δημιουργεί –κατάλληλα για την εκάστοτε ηλικία του– βιβλία για το παιδί που μεγάλωνε με τη φροντίδα της αδελφής της, Διδούς. Γραμμένα ή διασκευασμένα από την ίδια, ζωγραφισμένα και βιβλιοδετημένα στο χέρι με λεπτομέρεια, τα βιβλία που φιλοτέχνησε για τον γιο της η Έλλη Παππά αποτελούν ακραία μορφή αντίστασης στη βαρβαρότητα της φυλάκισης για πολιτικούς λόγους.
Το 2002 η Έλλη Παππά εμπιστεύθηκε στο Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο το σύνολο του αρχείου της, που, ταξινομημένο πλέον, προστίθεται στις διαθέσιμες πηγές της μεταπολεμικής ιστορίας.
Πέθανε στις 27 Οκτωβρίου του 2009.
Το έργο της
Το έργο της Έλλης Παππά "ΜΙΚΡΟΓΡΑΦΙΕΣ – Βιβλία από τη Φυλακή" (Εκδόσεις Καλειδοσκόπιο - Ελληνικό Λογοτεχνικό και Ιστορικό Αρχείο) παρουσιάστηκε την 1η Δεκεμβρίου 2006 στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα, με ομιλητές την Έλλη Παππά, τη συγγραφέα Άλκη Ζέη και το δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου. Μελέτες
Ο Πλάτωνας στην Εποχή μας (1981, 1998) Οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς στο Κεφάλαιο του Μαρξ (1983, 1984) Σπουδή στο θέμα της Ελευθερίας - Η έννοια της ελευθερίας στον προσωκρατικό υλισμό (1985) Μύθος και ιδεολογία στη Ρωσική Επανάσταση - Οδοιπορικό από τον ρωσικό αγροτικό λαϊκισμό στον λαϊκισμό του Στάλιν (1990) Ο Λένιν χωρίς λογοκρισία και εκτός μαυσωλείου (1991) Κομμούνα του 1871: Επανάσταση του 21ου αιώνα; (1992)
Λογοτεχνικά έργα
Το ημερολόγιο ενός φυλακισμένου (Μυθιστόρημα, Βουκουρέστι 1961) Δουλειά της φυλακής (Διηγήματα και ποιήματα, 1979)
Άλλα έργα
Βίος και έργα της γάτας της Σοφής (1984) Σελίδες από τον τύπο της Αντίστασης (1985) Νίκος Κιτσίκης - Ο επιστήμονας, ο άνθρωπος, ο πολιτικός (1986) ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Παγκόσμια Ημέρα των Τεχνών του Δρόμου 27 /10

Παγκόσμια Ημέρα των Τεχνών του Δρόμου και της Ελεύθερης Έκφρασης στο Δημόσιο Χώρο

Πρώτη καταχώρηση: Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012, 02:13

Ads by Google
Δια Βίου Μάθηση12 Προγράμματα Σπουδών. Θεωρία Online. Εργαστήρια Αθήνα και Θεσ/κη
www.MasterD.gr/StudyOnLine

Η Παγκόσμια Ημέρα των Τεχνών του Δρόμου και της Ελεύθερης Έκφρασης στο Δημόσιο Χώρο ξεκίνησε το 2007 στη Γαλλία, με πρωτοβουλία της Ομοσπονδίας Καλλιτεχνών των Τεχνών του Δρόμου (Federation des Arts de la Rue) και έκτοτε γιορτάζεται κάθε χρόνο το τελευταίο Σάββατο του Οκτωβρίου, που συμπίπτει με την αλλαγή της ώρας σε πολλές χώρες του κόσμου.  Στόχος των εκδηλώσεων είναι να εκφραστεί η αναγκαιότητα της ύπαρξης της Τέχνης στο δημόσιο χώρο και η επικοινωνία των καλλιτεχνών με το κοινό, μέσα σε ένα φυσικό πλαίσιο που διαφέρει από αυτό των παραδοσιακών καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.

Στην Ελλάδα η Παγκόσμια Ημέρα των Τεχνών του Δρόμου και της Ελεύθερης Έκφρασης στο Δημόσιο Χώρο γιορτάζεται από το 2008, με επίκεντρο την Αθήνα. Θέατρο, τσίρκο, μουσική, χορός, ποίηση, εικαστικά, μαριονέτες, ξυλοπόδαροι, Καραγκιόζης «κατεβαίνουν» στο δρόμο, γεμίζοντας για μία ολόκληρη ημέρα με χρώμα και ζωντάνια τους δρόμους της πόλης. Παραστάσεις και δρώμενα από εκατοντάδες ανεξάρτητους καλλιτέχνες σε απόσταση αναπνοής και χειραψίας από τους θεατές.

Το Μανιφέστο της Ημέρας
«Υπάρχουμε γιατί είναι ανάγκη,
γεννηθήκαμε πριν από 2500 χρόνια,
οι άνθρωποι μας συναντούν τις πιο πολλές φορές κατά τύχη,
κάποιες φορές χωρίς να το καταλαβαίνουν,
υπάρχουμε για όλα τα αυτιά και τα μάτια,
ζωντανεύουμε κάθε είδους τόπους: δρόμους, παρατημένους χώρους, δάση,
αγρούς, αυλές, πόλεις, χωριά…
Μας λένε του δρόμου,
είναι η σκηνή μας, το δικό μας ρινγκ, η επιλογή μας,
καλλιεργούμε το δρόμο…
Καλλιτέχνες, δημιουργοί, παραγωγοί, τεχνικοί…!
Σήμερα, που οι έμποροι πιάνουν όλο το χώρο,
που ο φόβος ανεμίζει για να μας κάνει να σκεφτόμαστε χαμηλόφωνα
και για να μας βάλει παρωπίδες,
που οι διαχωριστικές γραμμές, οι οδηγίες, οι φραγμοί πολλαπλασιάζονται,
που δεν επιτρέπεται να στεκόμαστε παρά μόνο να προχωράμε,
δηλώνουμε επίμονα και δυνατά πως υπάρχει κάτι για να δούμε,
να μοιραστούμε,
να συναντήσουμε,
εκατοντάδες γλέντια και συναντήσεις, χιλιάδες καλλιτέχνες,
εκατομμύρια θεατές,
αυτό το κάτι που εμείς,
καλλιτέχνες πολίτες ενεργά μέλη της κοινωνίας βαλθήκαμε να φτιάξουμε,
μέρα με την ημέρα!
Απαιτούμε το δικαίωμα να ζούμε από τη δουλειά μας,
Πιστεύουμε ότι η τέχνη μπορεί να σώσει τον κόσμο,
αλλά, αν γίνεται, αμέσως…
Κι ότι πρέπει να ξεδιπλωθεί…
Σε δρόμο ανοιχτό…».
Επιμέλεια: Μίτση Σκέντζου

Τελευταία ενημέρωση: Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012, 02:55

Αντώνιος Μπετεινάκης, Συντ/ρχης ( 7-6-1886 έως 27-10-1943)

Bigbook.gr

Αντώνιος Μπετεινάκης, Συντ/ρχης ( 7-6-1886 έως 27-10-1943)

"Να το θυμάσαι ...μoυ λεγε ..."

.....Μόλις χάραζε , ακόμα δεν μπορούσε κανείς να διακρίνει φιγούρες. Ψιλόβρεχε, το χώμα μύριζε έντονα, τα σκυλιά γαύγιζαν σαν να χαλούσε ό κόσμος…Βαρύ , πολύ βαρύ τούτο το ξημέρωμα …27 Οκτωβρίου 1943…ώρα 6.00…κι ύστερα απλώθηκε σιωπή παντού…κάτι πλανιόταν στον αέρα όμως τίποτα δεν κουνιόταν , ούτε ο νους τους ήθελε να το σκεφτεί.. Όλοι μαζί με μια φωνή άρχισαν να τραγουδούν …

« Σε γνωρίζω από την κόψη

του σπαθιού την τρομερή

σε γνωρίζω από την όψη

που με βία μετράει τη γη.»

κι ύστερα πάλι φωνές και γερμανικά παραγγέλματα για να σταματήσουν, όμως αυτοί συνέχιζαν ακόμη πιο δυνατά. Τίποτα δεν τους τρόμαζε πια , απολύτως τίποτα. …

Καμιά εικοσαριά στρατιώτες με ειδικό βηματισμό παρατάχθηκαν στον αύλιο χώρο της φυλακής . Η βροχή συνέχιζε να πέφτει κι αυτή ρυθμικά και τότε… ώ θεέ μου! έξι άνδρες με συνοδεία Γερμανών αξιωματικών βγήκαν έξω . Οι άνδρες φανερά κουρασμένοι όμως με το κεφάλι ψηλά συνέχιζαν να λένε τον εθνικό ύμνο. Τους έβαλαν να ακουμπήσουν στον τοίχο και τους έδεσαν τα χέρια. Τους έκλεισαν τα μάτια με ένα άσπρο πανί. Ο παππούς γύρισε το κεφάλι του στο πλάι. Δεν ήθελε να του δέσουν τα μάτια , ήθελε να βλέπει κατάματα το μεγαλύτερο θεριό , αυτό που κανένας δεν νίκησε ποτέ , ήθελε να χορτάσει και την τελευταία σταγόνα της ζωής , το αμυδρό φως της μέρας που μόλις είχε αρχίσει να ξυπνά. …κι ύστερα ακούστηκε μια πολύ δυνατή φωνή και ο αέρας γέμισε από τους πυροβολισμούς …Οι κρατούμενοι μέσα από τα μικρά τους παράθυρα έκλαιγαν σιωπηλά…δεν ακούστηκε τίποτα άλλο …απόλυτη σιωπή …όλα είχαν τελειώσει …

Αυτό το παραμύθι μου έλεγε ο πατέρας μου κάθε χρόνο τέτοια μέρα. .. «Να το θυμάσαι » μου λεγε, « να το λες και στα παιδιά σου κι αυτά να το λένε στα δικά τους…κάθε χρόνο στις 27 Οκτωβρίου …»

Ο συνταγματάρχης Αντώνιος Μπετεινάκης εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στις φυλακές της Αγυιάς Χανίων στις 27 Οκτωβρίου 1943 . Το γερμανικό στρατοδικείο συνεδρίασε μέσα σ΄ αυτές τις φυλακές και τον καταδίκασε σε θάνατο μαζί με άλλους πέντε . Οι υπόλοιποι δεκαέξι που είχαν συλληφθεί τότε αθωώθηκαν .

Στο κελί των φυλακών ( στην Αγυιά Χανίων ) ο Αντώνιος Μπετεινάκης είχε γράψει τα παρακάτω : « Προσφέρω τη ζωή μου με ευχαρίστηση για την Πατρίδα , εάν οι εχθροί μας μου την αφαιρέσουν. Θεωρώ τον εαυτόν μου ευτυχή γιατί πεθαίνω για να μην την βλέπω σκλάβα και τυρανούμενη ».

Επίσης σ΄ένα άλλο σημείωμα του έγραψε :

« Δεν το λυπούμαι το κορμί σάρκα είναι και θα λιώσει

μόνο λυπούμαι ταρφανά ποιος θα τα μεγαλώσει »

Από τότε έχουν περάσει 69 χρόνια …σαν σήμερα !!!

από Ελένη Μπετεινάκη

( δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο cretalive.gr την 26 -10-2011)

Πηγές :http://zhtunteanagnostes.blogspot.gr/2012/10/7-i-1886-27-1943.html

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BD%CF%84%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%93._%CE%9C%CF%80%CE%B5%CF%84%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82

— με Ελένη Μπετεινάκη

Εκκλησίες Αγίου Δημητρίου

πηγή http://www.explorers.gr

Θεσσαλονίκη: η χριστιανοκρατούμενη πόλη της Ελλάδας.
Η Θεσσαλονίκη είναι ασφυκτικά γεμάτη με εκκλησίες, σε πολύ μεγαλύτερη συχνότητα(αναλογικά) από ότι η Αθήνα. Αρκετές μάλιστα εξ αυτών κτίστηκαν αιώνες πριν. Ως εκ τούτου, είναι λογικό να περιμένουμε να βρούμε αρκετές παράξενες ανάμεσα τους..
Και όντως, δεν χρειάζεται καν να ψάξουμε σε μικρές και ξεχασμένες σε κάποια μικρή γειτονιά της πόλης, μιας και η πιο παράξενη ίσως εκκλησία της Θεσσαλονίκης είναι ο ναός του πολιούχου της.. η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Εξωτερική άποψη του ναού του Αγίου Δημητρίου, του πολιούχου 'Αγιου της Θεσσαλονίκης.

Κάθε επισκέπτης μπορεί να κατέβει στις κατακόμβες του και να περιηγηθεί σε μία περιορισμένη έκταση. Από εκεί και πέρα όμως, θα συναντήσει αρκετές σφραγισμένες διόδους που οδηγούν στο υπόλοιπο δίκτυο των στοών, το οποίο εκτείνεται κατά μήκος ολόκληρης της παλιάς πόλης. Μάλιστα, μία εξ αυτών οδηγεί στα κάστρα της πόλης, ενώ η άλλη στις κατακόμβες του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου, ακριβώς απέναντι από την Αγία Σοφία της Θεσσαλονίκης.

Μία από τις στοές στις κατακόμβες του ναού του Αγίου Δημητρίου.

Επίσης, με μία απλή περιπλάνηση στα όσα εκτίθενται στις κατακόμβες, θα συναντήσετε κάποια εξαιρετικά περίεργα σημεία, όπως αυτό της εικόνας. Αποτελεί κομμάτι από μαρμάρινο ιερό, ενώ το σύμβολο που φέρει είναι το ίδιο με αυτό που διακοσμεί το πίσω μέρος της μαρμάρινης Πύλης του Παραδείσου και της Κόλασης στην Αγία Σοφία της Κωνσταντινούπολης, και ίσως αποτελεί στοιχείο- σύνδεσμο μεταξύ του θρυλικού μύθου και της Θεσσαλονίκης!(βλ. σχετική συζήτηση στο φόρουμ του Μεταφυσικού, www.metafysiko.gr/forum, και σχετικό άρθρο στο περιοδικό mystery, τεύχος 17.)
Σύμβολα χαραγμένα πάνω σε πλάκες, εκτίθενται πλέον ως μουσειακά αντικείμενα, φέρουν όμως πάνω τους πρωτοχριστιανικούς συμβολισμούς που πλέον δεν συναντάμε σε εκκλησίες.


Τέλος, στο εσωτερικού του ναού αναζητήστε και το μέρος όπου φυλάσσονται τα οστά του Αγίου Δημητρίου, ενός εκ των 3 σημαντικότερων αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Μεταφέρθηκαν στο ναό πριν λίγα χρόνια, από το αβαείο του S. Lorenzo στη μικρή πόλη Campo της Ιταλίας.

Αναζητήστε επίσης την αινιγματική εικόνα όπου οι 'Αγιοι Πέτρος και Παύλος ανταλλάσουν το πολύκροτο φιλί. Σαφώς και η επίσημη θέση της Ορθόδοξης και Καθολικής εκκλησίας είναι ότι πρόκειται για φιλί συμφιλίωσης(για περισσότερα αναζητήστε στοιχεία για το παρελθόν των δύο αγίων και τις μεταξύ τους διαφωνίες). Βέβαια, έχουν αναπτυχθεί διάφορες θεωρίες, όπως ότι το φιλί αποτελεί "ανταλλαγή" κάποιας γνώσης ή ενός υλικού θρυλικού αντικειμένου, κλπ.

πηγή http://www.e-naousa.gr

Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου στη Νάουσα

Η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, βρίσκεται στην οδο Αγίου Δημητρίου, δίπλα από το ιστορικό και λαογραφικό μουσείο της Νάουσας. Το τηλέφωνο της εκκλησίας είναι 2332022705.

πηγή http://imd.gr

Ο ΙΕΡΟΣ  ΝΑΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΣΤΗ ΝΕΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΑ

Στη Χριστιανική Εκκλησία από νωρίς ο ναός  γίνεται το κέντρο της λατρείας αλλά και ο συμβολικός χώρος ο οποίος μυστικά ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό. Η Ορθόδοξος αρχιτεκτονική με το συμβολικό χαρακτήρα τον  οποίο προσδίδει στους Ιερούς Ναούς επιζητεί με την μορφολογία της την όλη ανάταση, την εξύψωση και τέλος την εξαΰλωση του χώρου.

Η Ορθοδοξία με τους σταυρόσχημους ναούς δημιούργησε και πέτυχε το κατόρθωμα της πνευματοποιήσεως του χώρου.

Την κατασκευή ενός τρισυπόστατου σταυροειδή μετα τρούλου ναού, η ευσέβεια των ανθρώπων της περιοχής της Νέας Δημητριάδος οικοδόμησε δίδοντάς του το όνομα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου του Μυροβλύτου και των Αγίων: στο βόρειο κλίτος  του Αγίου Φανουρίου και στο νότιο κλίτος του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού.

1. ΙΣΤΟΡΙΚΑ

Α. Μέχρι το έτος 1937 δεν υπήρχε στην περιοχή της Νέας Δημητριάδος κάποιος ναός η  ναήδριο έτσι οι πιστοί αναγκάζονταν να εκκλησιάζονται σε παρακείμενους Ι. Ναούς .Ο  Εξωραϊστικός Σύλλογος της περιοχής  παίρνει την πρωτοβουλία να αγοράσει το οικόπεδο για να χτιστεί  ναός .Μετά από έρανο στην πόλη του Βόλου και στην γύρω περιοχή συγκεντρώνεται το απαραίτητο ποσό για την αγορά του οικοπέδου και την  ανοικοδόμηση του ναού.

 Προς το τέλος του 1937 θεμελιώνεται και χτίζεται ο πρώτος Ιερός Ναός  σε τρίκλιτη Βασιλική. Τα μέλη του Εξωραϊστικού συλλόγου διαφώνησαν στο όνομα που θα έπρεπε να έχει ο ναός .Άλλοι  μεν υποστήριξαν ότι θα έπρεπε να φέρει το όνομα του Αγίου Φανουρίου, γιατί έλεγαν ότι τέτοια εκκλησία υπήρχε κάτω από την παλαιά ακρόπολη της Δημητριάδος, άλλοι  δε  πρότειναν να αφιερωθεί στον Άγιο Δημήτριο όπου και υπερίσχυσαν. Είχε εμβαδόν 100 τ. μ. και στο νάρθηκα  υπήρχε εντοιχισμένη πλάκα όπου έγραφε ότι ο Ναός θεμελιώθηκε επί Μητροπολίτου Δημητριάδος  Ιωακείμ.

Στις 9 Μαρτίου του έτους 1938 δημιουργείται   η πρώτη Εκκλησιαστική επιτροπή και στις 11 Δεκεμβρίου 1939 διορίζεται ο πρώτος εφημέριος π. Δημήτριος Ντότσιας. Στις 2 Μαρτίου του έτους 1940  όπου μέχρι τότε ο  Ναός του Αγίου Δημητρίου ήταν παρεκκλήσιο του Αγίου Κωνσταντίνου  αποστέλλεται το πρώτο έγγραφο προς την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος  με πρόταση για την  ίδρυση ενορίας. Το αίτημα γίνεται αποδεκτό και στις 13 Ιουλίου 1940 δημοσιεύεται το σχετικό Βασιλικό Διάταγμα στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Η ενορία έχοντας πλέον και νομική ισχύ συνεχίζει το δύσκολο έργο της ιδίως την περίοδο της κατοχής όπου και προσπαθεί να ανακουφίσει τους πεινασμένους και δυστυχείς αδελφούς μας. Μέσα από τα πρακτικά της εποχής διαβάζουμε την απόφαση του τότε Εκκλησιαστικού Συμβουλίου να ενισχύσει τους φτωχούς με το ποσό των πέντε χιλιάδων δραχμών. Από την απελευθέρωση και μετά η ενορία του Αγίου Δημητρίου συνεχίζει  κανονικά το έργο της έως το έτος 1957 όπου ο καταστροφικός σεισμός έπληξε την περιοχή. Ο Ναός κρίνεται ακατάλληλος και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο αποφασίζει να κατασκευάσει ξύλινο παράπηγμα για την εξυπηρέτηση των θρησκευτικών αναγκών των πιστών με απώτερο στόχο την αναζήτηση χώρου για την κατασκευή νέου Ναού. Στη θέση τοιυ πρώτου Ναού σήμερα υπάρχει μικρό ναίδριο που περιβάλει ότι απέμεινε απ'αυτόν δηλαδή την Αγία Τράπεζα αφιερωμένο στον συναθλητή του Αγίου Δημητρίου Άγιο Νέστορα.  

Β. Την 29 Σεπτεμβρίου του έτους 1960 με την υπ¨αρίθμ. 6^η  Πράξη  του εκκλησιαστικού συμβουλίου ολοκληρώνονται οι προσπάθειες για την συγκέντρωση των απαραίτητων τετραγωνικών μέτρων   του οικοπέδου, οι οποίες είχαν αρχίσει από το 1959, σε δύο τμήματα, αγορά του πρώτου και δωρεά του δεύτερου από τον κ. Παρίση  Κουτσογιώργη, όπως απαιτούνταν από το σχέδιο.

Οι εργασίες θεμελίωσης  πραγματώνονται   υπο την τεχνική επίβλεψη του κ. Δ. Καλαμάτα και του εργολάβου κ Ευαγγέλου Γκίκα φθάνοντας έτσι στην πιο σημαντική στιγμή της ενορίας την Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 1963 και  μετά την Θεία Λειτουργία που τελέσθηκε από τον Μακαριστό  Σεβασμιώτατο  Δημητριάδος Κυρό Δαμασκηνό και με την παρουσία όλων των αρχών της πόλεως του Βόλου τελείται ο Αγιασμός της θεμελίωσης του νέου  Ιερού Ναού.

Ύστερα  από δώδεκα χρόνια και μετά από πολλούς κόπους, στερήσεις και φιλότιμες προσπάθειες όλων των κατοίκων της περιοχής της Ν. Δημητριάδος με πρωτοστάτες τους εκάστοτε ιερείς του Ναού και τους Εκκλησιαστικούς Συμβούλους, το Σεπτέμβριο του ¨ετους 1975 μέσα σε επίσημη και φορτισμένη συναισθηματικά ατμόσφαιρα, παρουσία των πολιτικών και πολιτειακών αρχών του τόπου τελούνται τα Εγκαίνια του Ιερού Ναού του Αγίου Δημητρίου Βόλου από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος Κ.Κ. Χριστόδουλο σημερινό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος .Αυτή η ημερομηνία των Εγκαινίων σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας ιστορικής εποχής για την περιοχή που τώρα έχει ως κέντρο αναφοράς το νέο Ιερό Ναό με την δεσπόζουσα μεγαλόπρεπη θέση του και την καλαίσθητη διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου.

                                ---------------------------------------

πηγή http://www.magouliana.gr

Άγιος Δημήτριος

Διασχίζοντας τα πανέμορφα δρομάκια του χωριού μπορεί να φτάσει κανένας στην εκκλησία του Άγίου Δημητρίου η οποία βρίσκεται στην μέση του χωριού.
Η εκκλησία ξανακτίστηκε στα 1835 γιατί είχε καταστραφεί από πυρκαγιά. Εδώ μπορεί κανείς να θαυμάσει σπάνιες βυζαντινές τοιχογραφίες Αγίων αλλά και το καμπαναριό, που μαζί με αυτό της Κοίμησης της Θεοτόκου αποτελούν πραγματικά στολίδια για το χωριό και όχι μόνο.

-------------------------------------------------

πηγή http://www.evrytania.gr 

Άγιος Δημήτριος 

Το εκκλησάκι που βρίσκεται στον ομώνυμο λοφίσκο, απέναντι από την πόλη χτίστηκε το 1886 από το Δημήτριο Σαφρά και είναι ένα πραγματικό στολίδι για το Καρπενήσι. Δίπλα στο εκκλησάκι βρίσκεται και ο τάφος του κτήτορα.

Ο λόφος του Αγίου Δημητρίου είναι ίσως η ιδανικότερη τοποθεσία για να επισκεφτεί κανείς και να έχει μια συνολική εικόνα της πόλης του Καρπενησίου. 

 

Δεσπόζει στην αρχή της κοιλάδας της Ποταμιάς και από εκεί μπορεί να δει κανείς τα πάντα. Η ησυχία που επικρατεί, καθώς και η ομορφιά του τοπίου μπορούν να συνεπάρουν τον επισκέπτη και να τον φέρουν ακόμα πιο κοντά στην αίσθηση του Θείου και της Αρμονίας

Τόσο κοντά στην πόλη, αλλά συνάμα και τόσο απομακρυσμένη από την φασαρία της, μια βόλτα στον μικρό λόφο απομονώνει τη ζωή από την καθημερινότητα και της δίνει μιαν άλλη διάσταση. 

Σήμερα...

πηγή http://el.wikipedia.org

Άγιος Δημήτριος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

    Για άλλες χρήσεις, δείτε: Άγιος Δημήτριος (αποσαφήνιση).

O Άγιος Δημήτριος σε μωσαϊκό μοναστηριού του Κιέβου, το οποίο βρίσκεται τώρα σε μουσείο της Μόσχας

Ο Άγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί το 280-284 μ.Χ. και πέθανε το 303 ή το 305 μ.Χ. στη Θεσσαλονίκη και αποτελεί έναν από τους Μεγαλομάρτυρες της Χριστιανοσύνης. Ο Δημήτριος ήταν γόνος αριστοκρατικής οικογένειας στη Θεσσαλονίκη. Σύντομα ανελίχθηκε στις βαθμίδες του Ρωμαϊκού στρατού με αποτέλεσμα σε ηλικία 22 ετών να φέρει το βαθμό του χιλιάρχου. Ως αξιωματικός του ρωμαϊκού στρατού κάτω από τη διοίκηση του Τετράρχη (και έπειτα αυτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανού, όταν αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός, έγινε χριστιανός και φυλακίστηκε στην Θεσσαλονίκη το 303, διότι αγνόησε το διάταγμα του αυτοκράτορα Διοκλητιανού «περί αρνήσεως του χριστιανισμού». Μάλιστα λίγο νωρίτερα είχε ιδρύσει κύκλο νέων προς μελέτη της Αγίας Γραφής.

Σύμφωνα με την παράδοση, μέσα στη φυλακή ευλόγησε τον μαθητή του Νέστορα "κατασφραγίσας το μέτωπο αυτού δια του σταυρού", να νικήσει τον ειδωλολάτρη παλαιστή Λυαίο "μεγέθει σώματος και ρώμη τους κατ΄ αυτόν υπεβάλλων". Η νίκη του Νέστορα εξόργισε τον Αυτοκράτορα Μαξιμιανό που παρευρίσκετο στο στάδιο και έτσι ο μεν Νέστορας αποκεφαλίστηκε, ο δε Δημήτριος δολοφονήθηκε με λογχισμό στα πλευρά ("λόγχη τρωθείς την πλευράν").

Στη συνέχεια οι παρευρισκόμενοι χριστιανοί παρέλαβαν το μαρτυρικό λείψανο και το έθαψαν και πάνω στο τάφο το 412 ο έπαρχος του Ιλλυρικού Λεόντιος "την τε δόξαν λαμπρός, την τε προς τον Χριστόν πίστιν μάλα θερμός", έκτισε ναό "μέσον του σταδίου και του δημοσίου λουτρού κάλλιστα διηρημένου".

Οι συγγραφείς εγκωμίων του Αγίου Δημητρίου, Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ο Παλαμάς και Δημήτριος Χρυσολωράς, αναφέρουν ότι το σώμα του Αγίου ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου, ο δε τάφος μετεβλήθη σε βαθύ φρέαρ που ανέβλυζε μύρο, εξ ου και η προσωνυμία του Μυροβλήτου.

Στις βυζαντινές εικόνες αλλά και στη σύγχρονη αγιογραφία ο Άγιος Δημήτριος παρουσιάζεται αρκετές φορές ως καβαλάρης με κόκκινο άλογο, σε αντιδιαστολή του λευκού αλόγου του Αγίου Γεωργίου, να πατά τον άπιστο Λυαίο.

Είναι πολιούχος της Θεσσαλονίκης, όπου βρίσκεται ο ομώνυμος ναός πάνω από τον τάφο του. Εορτάζει στις 26 Οκτωβρίου. Στο Μηνιαίον της 26ης Οκτωβρίου αναγράφεται η μνήμη του μετά μικρής βιογραφίας και ιδίας ακολουθίας που περιέχει δύο κανόνες των οποίων ποιητές φέρονται ο Θεοφάνης ο Γραπτός και ο Πατριάρχης Φιλόθεος της Κωνσταντινούπολης.

Πίνακας περιεχομένων

• 1 Απολυτίκιο
• 2 Βιβλιογραφία
• 3 Δισκογραφία
• 4 Βλέπε επίσης

Θεατρίνοι, Μ. Α.

ΤΑ ΡΑΝΤΙΣΜΕΝΑ(Ομάδα καλλιτεχνικών, λογοτεχνικών, αναζητήσεων)

 

 

Θεατρίνοι, Μ. Α.
Στήνουμε θέατρα καὶ τὰ χαλνοῦμε
ὅπου σταθοῦμε κι ὅπου βρεθοῦμε
στήνουμε θέατρα καὶ σκηνικά,

ὅμως ἡ μοίρα μας πάντα νικᾶ.

Καὶ τὰ σαρώνει καὶ μᾶς σαρώνει
καὶ τοὺς θεατρίνους καὶ τὸ θεατρώνη
ὑποβολέα καὶ μουσικοὺς
στοὺς πέντε ἀνέμους τοὺς βιαστικούς.

Σάρκες, λινάτσες, ξύλα, φτιασίδια,
ρίμες αἰσθήματα, πέπλα στολίδια,
μάσκες, λιογέρματα, γόοι καὶ κραυγὲς
κι ἐπιφωνήματα καὶ χαραυγὲς

ριγμένα ἀνάκατα μαζὶ μ᾿ ἐμᾶς
(πές μου ποῦ πᾶμε; πές μου ποῦ πᾶς;)
Πάνω ἀπ᾿ τὸ δέρμα μας γυμνὰ τὰ νεῦρα
σὰν τὶς λουρίδες ὀνάγρου ἢ ζέβρα

γυμνὰ κι ἀνάερα, στεγνὰ στὴν κάψα
(πότε μᾶς γέννησαν; πότε μᾶς θάψαν!)
Καὶ τεντωμένα σὰν τὶς χορδὲς
μιᾶς λύρας ποὺ ὁλοένα βουίζει. Δὲς

καὶ τὴν καρδιά μας ἕνα σφουγγάρι,
στὸ δρόμο σέρνεται καὶ στὸ παζάρι
πίνοντας τὸ αἷμα καὶ τὴ χολὴ
καὶ τοῦ τετράρχη καὶ τοῦ ληστῆ.
Γ. Σεφέρης

Ριγανοκεφτέδες

Απλές λύσεις

 Ριγανοκεφτέδες

Οι ριγανοκεφτέδες είναι παραδοσιακές κροκέτες, αρωματισμένες με ρίγανη. Μπορούν να σερβιριστούν σαν μεζές για ούζο, κρασί ή μπύρα, σαν ορεκτικό ή σαν πρώτο πιάτο.

• Πατάτες: 3 μέτριες

• Ξερή ρίγανη: 3 κουταλιές
• Ψιλοκομμένο κρεμμύδι: 1 μικρό
• Ψιλοκομμένο μαϊντανό: 2 κουταλιές
• Αυγά: 2 μέτρια
• Τριμμένη φρυγανιά ή αλεύρι: όσο πάρει
• Αλεύρι: για αλεύρωμα
• Αλάτι, πιπέρι: όσο σας αρέσει
• Ελαιόλαδο: όσο πάρει στο τηγάνισμα

Πλένετε τις πατάτες και τις βράζετε με τη φλούδα. Τις στραγγίζετε και τις πλένετε με κρύο νερό. Τις ξεφλουδίζετε ζεστές και τις περνάτε από την πρέσα του πουρέ.

Αναμιγνύετε τον πουρέ με τα αυγά, τη ρίγανη, το μαϊντανό, το κρεμμύδι και αλατοπίπερο. Αν χρειαστεί, προσθέτετε τριμμένη φρυγανιά ή αλεύρι, ώστε να πλάθονται εύκολα.

Με αλευρωμένα χέρια, πλάθετε οβάλ ή στρόγγυλες κροκέτες και τις αλευρώνετε. Τις τηγανίζετε σε μπόλικο ελαιόλαδο, να ροδίσουν ολόγυρα και τις βγάζετε σε απορροφητικό χαρτί να στραγγίσουν. Τις σερβίρετε πολύ ζεστές.

radicio.com

Νίκος Εγγονόπουλος

Bigbook.gr

 
Ο Νίκος Εγγονόπουλος του Παναγιώτου (21 Οκτωβρίου 1907 - 31 Οκτωβρίου 1985) ήταν Έλληνας καθηγητής του Ε.Μ. Πολυτεχνείου, ζωγράφος, σκηνογράφος και ποιητής. Θεωρείται ένας από τους μείζονες εκπροσώπους της γενιάς του '30, ενώ αποτέλεσε και έναν από τους κύριους εκφραστές του υπερρεαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Το έργο του περιλαμβάνει ακόμα μεταφράσεις, κριτικές μελέτες και δοκίμια.

Γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1907 στην Αθήνα και πραγματοποίησε τις βασικές του σπουδές εσωτερικός σε Λύκειο του Παρισιού. Το 1927 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία και μετά την απόλυσή του εργάστηκε ως μεταφραστής σε τράπεζα και γραφέας στο Πανεπιστήμιο, ενώ το 1930 διορίστηκε στο Υπουργείο Δημοσίων Έργων ως σχεδιαστής στη Διεύθυνση Σχεδίων Πόλεων.

Το 1932 γράφτηκε στην Σχολή Καλών Τεχνών, όπου μαθήτευσε κοντά στον Κωνσταντίνο Παρθένη, ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα βυζαντινής τέχνης στο εργαστήριο των Φώτη Κόντογλου και Α. Ξυγγόπουλου, μαζί με το Γιάννη Τσαρούχη. Έκανε ελεύθερες σπουδές σε Παρίσι, Βιέννη, Μόναχο και Ιταλία. Δίδαξε στη Σχολή Αρχιτεκτόνων του Ε.Μ.Π., ζωγραφική, ιστορία της τέχνης και σκηνογραφία από το 1938, διαδοχικά ως επιμελητής, έκτακτος, μόνιμος και τακτικός καθηγητής. Την ίδια περίοδο γνωρίστηκε με άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων ο Ανδρέας Εμπειρίκος, ο Γιάννης Μόραλης και ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο. Σε όλο το διάστημα των σπουδών ζωγραφικής ο Εγγονόπουλος παρέμεινε στη θέση του στο Υπουργείο και το 1934 τοποθετήθηκε στην Τοπογραφική Υπηρεσία, όπου μετά από έξι χρόνια μονιμοποιήθηκε με το βαθμό του Σχεδιαστή Α΄ Τάξεως.

Τα πρώτα δείγματα της ζωγραφικής του παρουσιάστηκαν το 1938 στην Έκθεση Τέχνη της Νεοελληνικής Παραδόσεως και αποτελούσαν έργα που απεικόνιζαν παλαιά σπίτια της Δυτικής Μακεδονίας. Την ίδια χρονιά σημειώθηκε και η είσοδός του στα ελληνικά γράμματα, αρχικά με τη δημοσίευση μεταφράσεων σε ποιήματα του Τριστάν Τζαρά και λίγο αργότερα, τον Ιούνιο του 1938, με την κυκλοφορία της πρώτης του ποιητικής συλλογής με τον τίτλο Μην ομιλείτε εις τον οδηγό.

Το Σεπτέμβριο του 1939 εκδόθηκε η δεύτερη ποιητική του συλλογή, Τα Κλειδοκύμβαλα της Σιωπής, ενώ το Νοέμβριο πραγματοποιήθηκε η πρώτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του, στο σπίτι του Νίκου Καλαμάρη. Την ίδια περίοδο εργάστηκε για την παράσταση της Ηλέκτρας του Σοφοκλή στο Θέατρο Κοτοπούλη, σχεδιάζοντας τα κοστούμια των ηθοποιών και συμμετείχε σε ομαδική έκθεση Ελλήνων καλλιτεχνών στη Νέα Υόρκη.

Το 1945 αποσπάστηκε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ως βοηθός στην έδρα Διακοσμητικής και Ελευθέρου Σχεδίου, θέση που διατήρησε μέχρι το 1956. Το 1949 συμμετείχε στην ίδρυση του καλλιτεχνικού ομίλου Αρμός με σκοπό την προώθηση μιας σύγχρονης αισθητικής πρότασης στον ελληνικό χώρο, μαζί με άλλα μέλη στα οποία περιλαμβάνονταν οι ζωγράφοι Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Μόραλης και Τσαρούχης. Παράλληλα εργάστηκε στο Υπουργείο Οικισμού και Ανοικοδομήσεως και σε συνεργασία με την αρχιτεκτονική ομάδα του Δημήτρη Πικιώνη σχεδιάζε νέα κτίρια.

Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις, ενώ το 1954 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 27η Μπιενάλε της Βενετίας με συνολικά 72 έργα του. Την ίδια περίοδο εκλέχθηκε μόνιμος επιμελητής του Πολυτεχνείου και παραιτήθηκε οριστικά από το Υπουργείο Δημοσίων Έργων. Το 1958 του απονεμήθηκε το Πρώτο Κρατικό Βραβείο Ποίησης του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας για την ποιητική συλλογή Εν Ανθηρώ Έλληνι Λόγω, ενώ το 1966 τιμήθηκε για το ζωγραφικό του έργο από το βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄ με το παράσημο του Χρυσού Σταυρού του Γεωργίου Α΄. Το κρατικό βραβείο ποίησης θα του απονεμηθεί αργότερα για δεύτερη φορά το 1979, καθώς και το παράσημο του Ταξιάρχη του Φοίνικος. Υπήρξε μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου, της Ελληνικής Εταιρίας Αισθητικής, της Societe Europeennee de Culture κ.ά. Μιλούσε αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (οδού Αναγνωστοπούλου).

Πίνακές του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη, στις Δημοτικές Πινακοθήκες Αθηνών, Ρόδου, Θεσσαλονίκης, στο Μουσείο Θεάτρου στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και σε ιδιωτικές συλλογές.

Πέθανε το 1985 από ανακοπή καρδιάς και η κηδεία του πραγματοποιήθηκε δημοσία δαπάνη στο Α΄ Νεκροταφείο της Αθήνας.

Ποιήματα του Εγγονόπουλου έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά, δανικά, πολωνικά, ουγγρικά και τη βενετική διάλεκτο. Επιπλέον έχουν μελοποιηθεί από το Νίκο Μαμαγκάκη και τον Αργύρη Κουνάδη, ο οποίος έγραψε τη μουσική υπόκρουση στο ποίημα Μπολιβάρ για το δίσκο της εταιρίας Διόνυσος, σε απαγγελία του ίδιου του Εγγονόπουλου.

Το έτος 2007 ανακηρύχθηκε από τον καλλιτεχνικό κόσμο της χώρας ως "Έτος Ν. Εγγονόπουλου".

Εργογραφία
 
Eggonopoulos002kl.jpg
Ποίηση

Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν (1938, 1966, 1977)
Τα κλειδοκύμβαλα της σιωπής (1939, 1966, 1977)
7 Ποιήματα, εκδ. Ίκαρος, (1944, 1999, ISBN 960-7721-45-4
Στην κοιλάδα με τους ροδώνες, εκδ. Ίκαρος, 1978, ISBN 960-7233-03-4
Μπολιβάρ, ένα ελληνικό ποίημα, (1944, 1962, 1968, και 1978 εκδ. Ίκαρος, ISBN 960-7233-38-7
Ελευσίς (1948, 1977)
Η επιστροφή των πουλιών (1946, 1977)
Στη κοιλάδα με τους ροδώνες (1978)
Το μέτρον: ο άνθρωπος. Πέντε ποιήματα και δέκα πίνακες, εκδ. Ύψιλον (2005)
Μυθολογία = Mythology, μετάφραση David Connolly, Ύψιλον (2006)
Ωραίος σαν Έλληνας = The Beauty of a Greek: Poems : Ποιήματα, ανθολόγηση και μετάφραση David Connolly, εκδ. Ύψιλον (2007)

Πεζά

Ο Καραγκιόζης: Ένα ελληνικό θέατρο σκιών, Ύψιλον (1981
Ν. Εγγονόπουλος, Πεζά κείμενα, εκδ. Ύψιλον (1987)

Δισκογραφία

Ο Εγγονόπουλος διαβάζει Εγγονόπουλο, Διόνυσος
2010 "Η ύδρα των πουλιών" (φωνή Δημήτρης Πουλικάκος, μουσική Socos)

Οι Βιολέτες του Μάρτη

Bigbook.gr

 

Οι Βιολέτες του Μάρτη Βερολίνο, 1936. Λίγο πριν από τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Μια γκρίζα πόλη, με καταθλιπτικούς δρόμους κι ανέκφραστα πρόσωπα, παραδομένη στη βροχή και στα μεγαλεπήβολα σχέδια του Χίτλερ. Η τζαζ, τα καμπαρέ, η ευθυμία, η χαλαρότητα ανήκουν στο παρελθόν. Ο Μπέρνι Γκούντερ, πρώην αστυνομικός και νυν ιδιωτικός ντετέκτιβ, προσλαμβάνεται από τον εκατομμυριούχο Χέρμαν Σιξ προκειμένου να βρει ένα διαμαντένιο κολιέ που έχει κλαπεί. Το κόσμημα βρισκόταν στο χρηματοκιβώτιο της κόρης του Σιξ, η οποία μαζί με το σύζυγό της βρέθηκαν απανθρακωμένοι. Καθώς ο Μπέρνι ξεκινάει την έρευνά του, θα καταλάβει ότι η υπόθεση είναι πολύ πιο μπερδεμένη απ ό,τι φαίνεται... Ο χλομός εγκληματίας Βερολίνο, 1938. Η Γερμανία, υποταγμένη στη μεγαλομανία του Χίτλερ, φαίνεται έτοιμη να κατακτήσει τον κόσμο. Ο Μπέρνι Γκούντερ συνεργάζεται με την αστυνομία για την εξιχνίαση μιας σειράς αποτρόπαιων δολοφονιών με θύματα κορίτσια. Παράλληλα, αναλαμβάνει μια σημαντική υπόθεση εκβιασμού που αφορά στον ομοφυλόφιλο γιο της πάμπλουτης μεγαλοεκδότριας Λάνγκε. Με τον Χίτλερ στην εξουσία, η ομοφυλοφιλία του Ράινχαρντ Λάνγκε θα τον οδηγούσε σίγουρα σε κάποιο στρατόπεδο συγκέντρωσης... Γερμανικό ρέκβιεμ Βερολίνο, 1947. Η αυτοκρατορία του Χίτλερ έχει καταρρεύσει. Η Γερμανία θυμίζει πλέον ξεπεσμένη ντίβα, που μέσα στα ερείπια ενός ένδοξου παρελθόντος μετρά τις απώλειες του πολέμου: μισογκρεμισμένα κτίρια, κατεστραμμένοι δρόμοι, άνθρωποι-φαντάσματα του παλιού τους εαυτού με δελτίο τροφίμων στο χέρι. Ο Μπέρνι Γκούντερ ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του τον απατά μ έναν Αμερικανό αξιωματικό. Ταυτόχρονα, αναλαμβάνει να βοηθήσει τον παλιό του συνάδελφο Έμιλ Μπέκερ, ο οποίος βρίσκεται φυλακισμένος στη Βιένη, κατηγορούμενος για το φόνο ενός Αμερικανού λοχαγού· ο Μπέρνι είναι αποφασισμένος να φύγει μακριά από την πόλη που τον πληγώνει, και με την προοπτική μιας παχυλής αμοιβής... Με φόντο τη γερμανική πρωτεύουσα τη θυελλώδη εποχή του Β΄ Παγκόσμιου πολέμου, τρεις διαφορετικές σκοτεινές υποθέσεις συνθέτουν την "Τριλογία του Βερολίνου", ένα από τα αριστουργήματα της νουάρ λογοτεχνίας.