ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΩΣΗ
Η απελπισμένη αναζήτηση ασφαλέστερων περιοχών από τους Ελληνικούς πληθυσμούς μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, και η υποδοχή τους από τους κατοίκους των νέων τόπων που εγκαταστάθηκαν, περιγράφεται ανάγλυφα από τον πρώτο μετά την άλωση Οικουμενικό Πατριάρχη, Γεννάδιο. Φυγάδες από την Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την παράδοση, έφτασαν στη Θάσο, στη Μυτιλήνη, στη Χίο και στην Ικαρία. Άλλοι πάλι κατέφυγαν στην Κύπρο, στη Ρόδο, στην Κρήτη, στην Εύβοια και στην Πελοπόννησο.
Γενικότερα τα φαινόμενα που παρατηρήθηκαν την περίοδο αυτή ήταν:
α) Πύκνωση των πληθυσμών των ορεινών περιοχών της Ελληνικής χερσονήσου (Ήπειρος, Μακεδονία, Δυτική Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησος).
β) Μετακίνηση πληθυσμών προς τις Λατινοκρατούμενες περιοχές (Βενετικές κτήσεις της Πελοποννήσου, Κρήτη, Κύπρο, νησιά Ιονίου, νησιά Αιγαίου).
γ) Μετανάστευση σε πόλεις της Βόρειας Βαλκανικής και του Εύξεινου Πόντου, την Ιβηρία, τη Γεωργία, τον Καύκασο και σε πόλεις της Ιταλίας, κυρίως στη Βενετία.
Συνεχίστε την ανάγνωση… http://vizantinaistorika.blogspot.gr/2014/06/blog-post_5.html
Η απελπισμένη αναζήτηση ασφαλέστερων περιοχών από τους Ελληνικούς πληθυσμούς μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης, και η υποδοχή τους από τους κατοίκους των νέων τόπων που εγκαταστάθηκαν, περιγράφεται ανάγλυφα από τον πρώτο μετά την άλωση Οικουμενικό Πατριάρχη, Γεννάδιο. Φυγάδες από την Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την παράδοση, έφτασαν στη Θάσο, στη Μυτιλήνη, στη Χίο και στην Ικαρία. Άλλοι πάλι κατέφυγαν στην Κύπρο, στη Ρόδο, στην Κρήτη, στην Εύβοια και στην Πελοπόννησο.
Γενικότερα τα φαινόμενα που παρατηρήθηκαν την περίοδο αυτή ήταν:
α) Πύκνωση των πληθυσμών των ορεινών περιοχών της Ελληνικής χερσονήσου (Ήπειρος, Μακεδονία, Δυτική Στερεά Ελλάδα, Πελοπόννησος).
β) Μετακίνηση πληθυσμών προς τις Λατινοκρατούμενες περιοχές (Βενετικές κτήσεις της Πελοποννήσου, Κρήτη, Κύπρο, νησιά Ιονίου, νησιά Αιγαίου).
γ) Μετανάστευση σε πόλεις της Βόρειας Βαλκανικής και του Εύξεινου Πόντου, την Ιβηρία, τη Γεωργία, τον Καύκασο και σε πόλεις της Ιταλίας, κυρίως στη Βενετία.
Συνεχίστε την ανάγνωση… http://vizantinaistorika.blogspot.gr/2014/06/blog-post_5.html
![ΣΜΑΡΟΥΛΑ ΓΙΟΥΛΗ ( 1934- 7 Μαρτίου 2012 )
Ελληνίδα ηθοποιός.Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη δραματική σχολή του Δημήτρη Ροντήρη. Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση, ως παιδί θαύμα, στην ταινία «Φωνή της καρδιάς», δίπλα στον Αιμίλιο Βεάκη, το 1943. Το 1948 συμμετείχε στην επιθεώρηση των Σακελλάριου -Γιαννακόπουλου «Ανθρωποι, άνθρωποι». Συνεργάστηκε με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη και το 1960 απέκτησε δική της θεατρική στέγη και μαζί με τον σύζυγό της, Βαγγέλη Λιβαδά, ανέβασε πολλά ελληνικά και ξένα έργα.
Τη δεκαετία του ΄80, σε συνεργασία πάντα με τον σύζυγό της, παρουσίασε και πρωταγωνίστησε σε πολλά μιούζικαλ.
Πέθανε στις 7 Μαρτίου του 2012, περίπου τρεις μήνες μετά τον θάνατο του συζύγου της, σε ηλικία 78 ετών.
Φιλμογραφία
Η φωνή της καρδιάς (1942)
Χαμένοι άγγελοι (1948)
Έλα στο θείο... (1950) [Ρούλα Γιορέ]
Εκείνες που δεν πρέπει ν' αγαπούν (1951)
Ο πύργος των ιπποτών (1952)
Το σωφεράκι (1953)
Άνεμος του μίσους (1954)΄
Το κορίτσι της γειτονιάς (1954)
Γλέντι - λεφτά κι αγάπη (1955)
Το οργανάκι του Αττίκ (1955)
Η καφετζού (1956)
Θυσία της μάνας (1956)
Ο γυναικάς (1957)
Ο πειρασμός (1957)
Ραντεβού με τον έρωτα (1957)
Της νύχτας τα καμώματα (1957)
4 νύφες 1 γαμπρός (1958)
Κάθ' εμπόδιο για καλό (1958)
Ο λεφτάς (1958)
Φτώχεια και αριστοκρατία / Στουρνάρα 288 (1959)
Νύχτες στο Μιραμάρε (1960)
Φτωχαδάκια και λεφτάδες (1961)
Ο Θόδωρος και το δίκανο (1962)
Μόνο για σένα (1965) ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ](https://scontent-a-ams.xx.fbcdn.net/hphotos-xfa1/t1.0-9/q71/s480x480/1798258_620210438052012_1161741655_n.jpg)
