Η Maria Dimitriou κοινοποίησε τη φωτογραφία του χρήστη Bυζαντινών Ιστορικά.
Ζαχαρίας Παπαντωνίου «Θεία τιμωρία»
Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου στο διήγημα του «Θεία τιμωρία», αναφέρεται στην εικόνα της Γέννησης θίγοντας ένα πολύ σοβαρό ζήτημα της Ορθόδοξης εικονογραφίας γενικότερα και της αναφερομένης στην παράσταση της Γέννησης του Χριστού ειδικότερα. Κάνει λόγο για ξενισμούς και νεωτερισμούς που ξεφεύγουν απο την Ορθόδοξη Παράδοση.
«Ο Αγιορείτης καλόγερος Ιωνάς είναι στο κελί του και ζωγραφίζει τη Γέννηση του Κυρίου. Τι ησυχία! Ακούγεται μόνο το κομπολόγι δύο άλλων καλόγερων που, καθισμένοι σε χαμηλά σκαμνιά, περνούν τις ατελείωτες ώρες των κοιτάζοντας το πινέλο του ζωγράφου ν’ ανασταίνει με υπομονή τη θεία ιστορία. Μα, μόλις ο Ιωνάς άρχισε να χρωματίζει έξω από τη σπηλιά της Βηθλεέμ τον μικρό βοσκό που κάθεται σε βράχο και παίζει φλογέρα στα πρόβατα του, έξαφνα θυμήθηκε τον εχθρό του… Το αίμα του ανέβηκε στο κεφάλι. Θυμήθηκε τον Καυσοκαλυβίτη αγιογράφο Αμβρόσιο, που ζωγραφίζει συχνά τη Γέννηση εντελώς αλλιώτικα, με αλλόκοτα πρόσωπα και ζώα πολλά, σαν τους Ευρωπαίους. Δεν τον υποφέρει αυτόν τον άνθρωπο… Τ ήταν τώρα δα, στην ησυχία της δουλειάς του, να τον θυμηθεί; Ερεθισμένος, άρχισε να μιλεί γι’ αυτόν ενώ ζωγράφιζε. »Τα πατροπαράδοτα, έλεγε στους άλλους, σκυμμένος στην εικόνα του, εμείς οι εικονογράφοι έχομε καθήκον να τα κρατούμε, επειδή από μας οι πιστοί βλέπουν τα μυστήρια της Ορθοδοξίας. Μολαταύτα επούλησε προχτές ο Αμβρόσιος δια την Τήνο μια Γέννηση με δυο τσοπάνους που παίζουν όργανα με ασκιά. Ακούτε; Με τρεις σκύλους εις το ποίμνιο! Και κοντά στ’ άλλα κ’ ένα μαύρο κατσίκι, που πηγαίνει και τρώγει κλαράκι απ’ το χέρι του Ιωσήφ. Αν γίνεται αυτό ποτέ! Κ’ έπειτα, προς τι το λουτρόν του βρέφους; Τι πράγματα είναι αυτά; Πώς βρέθηκεν εκεί η γυναίκα που το βυθίζει στο νερό; Ο Χριστός εγεννήθη εις τον αχερώνα και ως μόνη περιποίησιν έλαβε τα χνώτα των ζώων πού έσκυβαν και τον εζέσταναν. Τούτο πρέπει να παραστήσει ο άξιος ορθόδοξος ζωγράφος! Όχι τους ξενισμούς των Ιταλών και των Ρώσων…»
εικόνα : Η Γέννηση του Χριστού, τοιχογραφία από το ναό της Περιβλέπτου στο Μυστρά
Ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου στο διήγημα του «Θεία τιμωρία», αναφέρεται στην εικόνα της Γέννησης θίγοντας ένα πολύ σοβαρό ζήτημα της Ορθόδοξης εικονογραφίας γενικότερα και της αναφερομένης στην παράσταση της Γέννησης του Χριστού ειδικότερα. Κάνει λόγο για ξενισμούς και νεωτερισμούς που ξεφεύγουν απο την Ορθόδοξη Παράδοση.
«Ο Αγιορείτης καλόγερος Ιωνάς είναι στο κελί του και ζωγραφίζει τη Γέννηση του Κυρίου. Τι ησυχία! Ακούγεται μόνο το κομπολόγι δύο άλλων καλόγερων που, καθισμένοι σε χαμηλά σκαμνιά, περνούν τις ατελείωτες ώρες των κοιτάζοντας το πινέλο του ζωγράφου ν’ ανασταίνει με υπομονή τη θεία ιστορία. Μα, μόλις ο Ιωνάς άρχισε να χρωματίζει έξω από τη σπηλιά της Βηθλεέμ τον μικρό βοσκό που κάθεται σε βράχο και παίζει φλογέρα στα πρόβατα του, έξαφνα θυμήθηκε τον εχθρό του… Το αίμα του ανέβηκε στο κεφάλι. Θυμήθηκε τον Καυσοκαλυβίτη αγιογράφο Αμβρόσιο, που ζωγραφίζει συχνά τη Γέννηση εντελώς αλλιώτικα, με αλλόκοτα πρόσωπα και ζώα πολλά, σαν τους Ευρωπαίους. Δεν τον υποφέρει αυτόν τον άνθρωπο… Τ ήταν τώρα δα, στην ησυχία της δουλειάς του, να τον θυμηθεί; Ερεθισμένος, άρχισε να μιλεί γι’ αυτόν ενώ ζωγράφιζε. »Τα πατροπαράδοτα, έλεγε στους άλλους, σκυμμένος στην εικόνα του, εμείς οι εικονογράφοι έχομε καθήκον να τα κρατούμε, επειδή από μας οι πιστοί βλέπουν τα μυστήρια της Ορθοδοξίας. Μολαταύτα επούλησε προχτές ο Αμβρόσιος δια την Τήνο μια Γέννηση με δυο τσοπάνους που παίζουν όργανα με ασκιά. Ακούτε; Με τρεις σκύλους εις το ποίμνιο! Και κοντά στ’ άλλα κ’ ένα μαύρο κατσίκι, που πηγαίνει και τρώγει κλαράκι απ’ το χέρι του Ιωσήφ. Αν γίνεται αυτό ποτέ! Κ’ έπειτα, προς τι το λουτρόν του βρέφους; Τι πράγματα είναι αυτά; Πώς βρέθηκεν εκεί η γυναίκα που το βυθίζει στο νερό; Ο Χριστός εγεννήθη εις τον αχερώνα και ως μόνη περιποίησιν έλαβε τα χνώτα των ζώων πού έσκυβαν και τον εζέσταναν. Τούτο πρέπει να παραστήσει ο άξιος ορθόδοξος ζωγράφος! Όχι τους ξενισμούς των Ιταλών και των Ρώσων…»
εικόνα : Η Γέννηση του Χριστού, τοιχογραφία από το ναό της Περιβλέπτου στο Μυστρά
![Σαν σήμερα, μεταξὺ 461 καὶ 459 π.Χ., πεθαίνει ἤ αυτοκτονεί, ο Θεμιστοκλής ο Αθηναίος.
[Κείμενο: Θεμιστοκλής – Ο βίος του εν συντομία (http://www.e-istoria.com/00_ARXAIOTHTA_2012/arx_2012159.html)]
Ο διορατικός πολιτικός, στρατιωτικός άνδρας και μεγαλοφυής ηγέτης, το 490 π.Χ.,έλαβε μέρος στην μάχη του Μαραθώνος, ως στρατηγός της φυλής του, της Λεοντίδος, υπό τον Αρχιστράτηγο Μιλτιάδη, όπου παρά το νικηφόρο αποτέλεσμα, χάρη στην έμφυτη οξυδέρκειά του, ήταν από τους ελαχίστους που διέκριναν ότι ο Περσικός κίνδυνος δεν είχε εκλείψει.
[Κείμενο: Η μάχη του Μαραθώνα (http://www.e-istoria.com/00_ARXAIOTHTA_2012/arx_2012122.html)]
Γι’αυτό, όταν το 493 π.Χ. εκλέχθηκε άρχων των Αθηνών, πρότεινε την κατασκευή των Μακρών Τειχών [που ολοκληρώθησαν επί Περικλέους] και την ναυπήγηση ισχυρού στόλου· επέμεινε δε σ’αυτό, παρά την αντίθεση της αντιπάλου πολιτικής παρατάξεως.
[Κείμενο: Αι Αθήναι του Περικλέους (http://www.e-istoria.com/00_ARXAIOTHTA_2012/arx_20123.html)]
Χρησιμοποιώντας την Αίγινα [ναυτική αντίπαλο των Αθηνών] ως πρόφασι, έπεισε τους Αθηναίους να διαθέσουν τα έσοδα του αργυρορυχείου στην Μαρώνεια Λαυρίου, για την ναυπήγηση του νέου στόλου, ο οποίος θα καθιστούσε την πόλη των Αθηνών θαλασσοκράτειρα και θα έπαιζε καθοριστικό ρόλο στον πόλεμο με την Περσική αυτοκρατορία.
[Κείμενο: Η οργάνωση του Αθηναϊκού ναυτικού (http://www.e-istoria.com/00_ARXAIOTHTA_2012/arx_2012134.html)]
Χαρακτηριστική έχει μείνει η ρήσις του κατά την διαφωνία μετά του Ευρυβιάδου, πριν την ναυμαχία της Σαλαμίνος· «Πάταξον μὲν, ἄκουσον δὲ».
[Κείμενο: Η ναυμαχία της Σαλαμίνας (http://www.e-istoria.com/00_ARXAIOTHTA_2012/arx_2012129.html)]
Υπήρξαν και φορές που για να επιτύχει το σχέδιό του, έδρασε ριψοκίνδυνα και ερήμην των συμπολεμιστών του. Μετά την δημιουργία της Συμμαχίας της Δήλου και της επικρατήσεως των πολιτικών του αντιπάλων, υπέπεσε σε δυσμένια και κατηγορήθηκε ως κατάσκοπος των Περσών,με αποτέλεσμα αρχικώς τον εξοστρακισμό του και κατόπιν την αναγκαστική του διαφυγή και κατάληξι στην περσική Αυλή του Αρταρξέρξου Α’. Λέγεται ότι όταν διαπίστωσε την πρόθεσι του πέρσου να τον χρησιμοποιήσει κατά Ελληνικών πόλεων, επέλεξε την αυτοκτονία.
[Ελληνικό Ημερολόγιο http://ellinoistorin.gr/]](https://scontent-b-mxp.xx.fbcdn.net/hphotos-xfa1/v/t1.0-9/s526x395/10849777_697259750392429_399871547172891347_n.jpg?oh=7be3eb3854e9b9fab423c84d0a0dd1bc&oe=5541E96A)
