Παρασκευή 20 Απριλίου 2012

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ναι πάλι να πούμε ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! πρέπει να το λέμε 40 ημέρες σύμφωνα με τις επιταγές της θρησκείας μας. Επειδή είμαστε ακόμη στο κλίμα των ημερών θα σας παραθέσω κάτι σχετικό με το Πάσχα, από παλιά εφημερίδα.

πηγή: ΗΜΕΡΗΣΙΑ 8-11/4/04

ΔΙΗΓΗΜΑ "ΑΜΑΡΤΗΣΕ" του ΚΩΝ/ΝΟΥ ΘΕΟΤΟΚΗ
Εις άφεσιν αμαρτιών...τη μέρα της Ανάστασης

Ήτανε μια δροσερή απριλιάτικη αυγή : η αυγή της Λαμπρής . Ο ήλιος δεν είχε βγεί ακόμα κι οι καμπάνες της εκκλησιάς του χωριού εσημαίναν καλώντας τους πιστούς στη λειτουργία.
Κι εμπαίνανε απ'όλες τις πόρτες οι άνθρωποι, πολλοί τη φορά, καθαροί,χαρούμενοι, ντυμένοι με ρούχα καινούργια και κατόπι ο ένας στον άλλο, με τάξη και ευλάβεια, επροσκυνούσαν τις εικόνες και εσταμάταιναν απέκει στη μέση της εκκλησιάς και επαίρναν θέση στα στασίδια.Και οι γυναίκες ερχόνταν μπουλούκια-μπουλούκια με τις άσπρες μπόλιες τους στο κεφάλι με χρυσάφια στα στήθια, σεμνές, ευλαβητικές, στολισμένες,κι εμέναν όλες μαζί ξεχωριστά στο βάθος της εκκλησιάς, που δεν είχε γυναικίτη. Όλοι επροσμέναν τώρα να αρχίσει η ακολουθία.
Η θύρα του Ιερού άνοιξε, ακούστηκε ένας μικρός σάλαγος ανθρώπων που κινιόνταν, ο παπάς αποτέλειωσε τα μυστικά του , εθυμιάτισε, εκοντόβηξε, έμεινε μια στιγμή σιωπηλός και, κάνοντας το σταυρό του, αρχίνησε με ψηλή φωνή την ιεροπραξία ΄Ολα τα χέρια κάμαν του σταυρού το σημάδι.
Ήταν γέροντας ο χρυσοφορεμένος λειτουργός μικρός, με μεγάλα λευκά γένια, με μακριά μαλλιά, ασημένια κι εκείνα, λιγνός, με ζάρες στο γερασμένο μέτωπό του, με γαλανά μάτια που τα γέρα και οι νήστειες τα'χαν ξεθωριάσει. Όλο το χωριό τον εσεβόνταν.
Με την ψιλή του φωνή, που ολοένα εγινότουν σταθερότερη, ο γέροντας εδιάβαζε ψαλτά τις ευκές του, που τις ήξερε όλες απ' όξω και η ακολουθία επροχωρούσε καθώς πάντα, επίσημη, κατανυκτική, μεγαλόπρεπη, κι ο κόσμος, που κρατούσε αναμένες λαμπάδες στα σταυρωμένα του χέρια, αφοκραζόταν με πίστη, κι από καρδιάς εδεότουν, σαν να' δινε μαγαλύτερη αξία στην προσευχή η μεγάλη γιορτή εκείνης της ημέρας.
Μα ο παπάς ήταν ανήσυχος.
Την πρώτη φορά που επρόβαλε στη θύρα για να βλοήσει, το σβησμένο του βλέμμα αναζήτησε κάποιον μέσα στον κόσμο, και με χτυποκάρδι ξεταστικά εκοίταξε ένα γέροντα που εστεκότουν στην πρώτη γραμμή και που εφαινόταν συγχυσμέμος κι εκείνος γιατί δεν έμνεσκε όπως ο άλλος κόσμος ακίνητος και δεν προσευχόταν με ευλάβεια.
Κι είπε ο παπάς με το νού του: "Eδώ θα'ναι κι εκείνη" Μα το βλέμμα του δεν έλαβε καιρό να την εύρει ανάμεσα στις γυναίκες.
Κι εγιόμιζαν τώρα την εκκλησιά οι ύμνοι, που τους έψαλλαν καλόφωνοι ψάλτες και η ευωδία του λιβανιού και στην τρεμάμενη δέηση του ιερέα αποκρινότουν σα μ' ένα στόμα η βοή του λαού, που με πίστη και θέρμη εζητούσε απο τα υπερκόσμια το έλεος, κι ήθελε ν'ανεβάσει τη δέησή του ως στου Θεού το θρόνο, ποθώντας να υποτάξει τα στοιχεία και να λυγίσει τη θέληση της παντοδυναμίας.
Ο παπάς εδιάβαζε πάντα, πότε με χαμηλή φωνή ψιθυριστά, πότε μεγαλόφωνα και ψάλλοντας, μα από στιγμή σε στιγμή η στενοχώρια του άξαινε, και μηχανικά μόνο εδιάβαζε τ' άγια τα ρήματα της θυσίας άλλα εδεότουν η καρδιά του στον ουράνιον Πατέρα, άλλες έγνοιες του ανησυχούσαν τον νού.
Του ήταν μελλούμενο ν' αμαρτήσει;
Εκεί ήταν κι εκείνη. Την είχε ξαγναντήσει, όταν εθυμιάτισε το πλήθος, σαν κρυμμένην ανάμεσα στις γυναίκες. Η ταραχή της, ο φόβος της, η συγκίνησή της ήταν ζωγραφισμένη απάνω στ' όμορφο πρόσωπο της νέας.
Ω, η δύστυχη! ούτε αυτή δεν έφταιγε: το 'χε απαιτήσει ο πατέρας της, ο γέροντας που εστεκόταν ορθός στην πρώτη γραμμή και που δεν επροσευκότουν. Πώς είχε κλάψει προχτές στην ξομολόγησή της, όταν με συντριμμένη καρδιά του' χε μαρτυρήσει την άτυχη και απελπισμένη αγάπη της, το μεγάλο της φταίσμα σ'έναν άντρα παντρεμένον. Εκείνη ποτέ δε θα τολμούσε να ζητήσει τα θεία δώρα, μα ο πατέρας την υποχρέωσε, ο πατέρας ήθελε βεβαίωση, ήθελε ή να'ναι περήφανος για τη θυγατέρα του ή να ξεπλύνει τη ντροπή του στο αίμα!
Τι θα'κανε η δύστυχη; Και πόσο είχε συγχυστεί ο παπάς ακούοντάς την! Γιατί τον είχε αφήσει ο Θεός να ζήσει και, στα ύστερά του χρόνια, τον έριχνε σε μια τέτοια στενοχώρια;
Γιατί δεν σπλαχνιζόταν τον κόσμο Του, παρά τον άφηνε να αμαρταίνει, και δεν εδέσμευε ολότελα τη δύναμη του πειρασμού;
Και η λειτουγία επροχωρούσε με το Βασιλέα του κόσμου στα χέρια, ανάμεσα σε δυο λαμπάδες, εβγήκε στο πρεσβυτέριο και εστάθηκε μπρος στο πλήθος. Άκρα σιωπή εβασίλευε, γιατί κανένας δεν εσάλευε.
Ψηλόφωνα εδεήθηκε για τον κόσμο, μια ανατριχίλα εδιάβηκε απ'όλα τα κορμιά,και το "Κύριε ελέησον", που βγήκε απ'όλα τα χείλη, έβγαινε από τα βαθύτατά του Είναι, από φοβισμένες καρδιές που τις εταπείνωνε εκείνη τη στιγμή ο τρόμος της αδυναμίας τους.
Μα ο γέροντας δεν είχε σαν πάντα κατεβασμένο το βλέφαρο.
Το σβησμένο του βλέμμα εκοίταζε στο βάθος της εκκλησιάς, όπου ήταν οι γυναίκες, σα να'θελε ν'ανταμώσει τη ματιά της και να της συστήσει ό,τι της είχε παραγγείλει προχτέςστην ξεμολόηση.
Δεν ημπορούσε, της είχε ειπεί, νατην κοινωνήσει. Όχι, τέτοιαν αμαρτία δεν τη χωρούσε ο νούς του. Ας μην ερχότουν καλύτερα τη Λαμπρή στην εκκλησία ας εύρισκε μιαν πρόφαση, όποιαν ήθελε, ας έκανε την άρρωστη.
Μα αν πάλι δεν ημπορούσε να κάμει αλλιώς, κι αν έπρεπε να παρουσιαστεί για να κοινωνήσει, ας ερχότουν ανάμεσα στις άλλες γυναίκες, κι αυτός σκήμα μόνο θα'κανε πως τη μεταδίνει τη σάρκα και το αίμα του Σωτήρα. ΄Οχι δε θα την κοινωνούσε, αυτή την αμαρτία δεν την χωρούσε ο νούς του.
Και η λειτουργία επροχωρούσε. Είχε διαβάσει κιόλας το Βαγγέλιο και βιαστικά εψαλμούδιζε τώρα τους επίλοιπους ύμνους κι όλο η καρδιά του εστενοχωριότουν περσότερο. Θα΄θελε ο Θεός να κάμει την αμαρτία; ή θα΄φηνε να χυθεί εξ'αιτίας του αίμα στο χωριό του, να κλάψει κόσμος, και να χαίρεται ο πειρασμός στην άβυσσο; Ναι, εφοβότουν τώρα ο παπάς πως δε θα πετύχαινε εκείνο που'χε συμφωνήσε
Έβλεπε πως όσο η ώρα της κοινωνιάς εσήμωνε τόσο περσότερο ανησυχούσε ο πατέρας, που ίσως θα'θελε να ιδεί με τα μάτια του την κόρη του να κοινωνάει για να λάβει απόλυτη βεβαίωση. Κι η λειτουργία ήταν τώρα προς το τέλος. Είχαν ειπεί το"Πιστεύω" και το"Πάτερ Υμών", οι ψάλτες έψαλλαν το κοικωνικό, κι ο τιμημένος γέροντας, χρυσοφορεμένος, επρόβαλε στη μεσινή τη θύρα καλώντας τους πιστούς να μεταλάβουν. Τα χέρια του έτρεμαν σαν να ήταν πάρα βαρύ τ'ασημένιο ποτήρι.
Της έριξε μια ματιά κι άρχισε να κοινωνάει τον κόσμο που κατά το συνήθιο ήταν πολύς αυτή την μέρα.
Κι εκοινωνούσαν πρώτοι οι γέροντες, που έστρεφαν πρώτα προς το λαό ζητώντας συγχώρηση, και κατόπι οι επίλοιποι οι άντρες και τέλος οι γυναίκες.
Κι ανάμεσά τους ήταν κι εκείνη. Κάθε τόσο ο παπάς την εκοίταζε. Μα έβλεπε κιόλας πως κι ο γέροντας πατέρας όλο ανησυχούσε περσότερο, βλέποντας να'φήνει να διαβαίνουν άλλες μπροστά της.
Τον είδε να παρατηρεί προσεχτικός την κόρη του και να ζυγώνει σιμά της. Κι αυτή, ωχρή τότες, με δειλό βήμα και σαν αλαλιασμένη, έβαλε το πόδι της στο πρώτο σκαλί.
Ο πατέρας σιμά της εκοίταζε. Και μ'αναγάλλιασή του είδε τον άγιο γέροντα να της βάζει,ατάραχος τώρα, τη λαβίδα με την κοινωνιά στο στόμα, ενώ με την ψιλή του φωνή επρόφερνε τα τυπικά : "Εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωήν την αιώνιον".

Ηλιοβασιλέματα...



΄Ενα χειμωνιάτικο απόγευμα στο Ηράκλειο .











Πέμπτη 19 Απριλίου 2012

Σάο Πάολο (2)



Χρήσιμες πληροφορίες

Το νόμισμα είναι το Βραζιλιάνικο ρεάλ (1 ευρώ=2,5 ρεάλ περίπου) επίσης συναλλάσσονται σε δολάρια
Στα δημόσια κτίρια απαγορεύονται "ρητά" κάθε είδους διακρίσεις με βάση τη φυλή τη γλώσσα ή τη θρησκεία
Κάθε Απρίλιο γίνεται gay parade με πάνω από 20.0000 συμμετοχές Πολύ σημαντική είναι η συμμετοχή στο καρναβάλι γίνεται πρώτα διαγωνισμός σάμπας και οι νικητές πηγαίνουν στο Ρίο. Αξιοθέατα

Ο Μητροπολιτικός Ναός. Το στύλ του είναι νεογοτθικό και μια επίσκεψη στη μεγάλη κρύπτη εντυπωσιάζει εκείνους που τους ενδιαφέρει η θρησκευτική έκφραση της τέχνης

Τετάρτη 18 Απριλίου 2012

Σάο Πάολο (1) - Η επιχειρηματική καρδιά της Βραζιλίας

πηγή:  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  ένθετο  Ταξίδια - Κυριακή 2-9-2007
κείμενο και φωτο :  Χριστίνα Καλλιγιάννη  
 
Γκράφιτι στον τοίχο της πόλης με αναπαράσταση της ιδεώδους εικόνας της στα μάτια του καλλιτέχνη.                                                          

Το Σάο Πάολο είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη στον κόσμο μετά το Τόκιο και την πόλη του Μεξικού. ΄Εχει δυνατή παραγωγή καφέ ενώ είναι ακμάζουσα η αυτοκινητοβιομηχανία και η εξόρυξη πετρελαίου και πολύτιμων λίθων. Μη ξεχνάμε όμως  και την πλούσια παραγωγή φρούτων και λαχανικών. Έχει 22 εκατομμύρια κατοίκους μαζί με όσους κατοικούν στις περίφημες φαβέλες Τυπικά η πρωτεύουσα είναι η Μπραζίλια αλλά η ανάπτυξη και το κέντρο επιχειρήσεων και διαβουλεύσεων βρίσκεται εδώ στη βραχώδη άκρη του Ατλαντικού και σε υψόμετρο πάνω από 700μ...   Η πρώτη επαφή με την καρδιά της Βραζιλιάνικης οικονομίας είναι ένα ιδιαίτερα οικείο τρελλό μποτιλιάρισμα, σφήνες κόρνες, απόλυτη απουσία φλάς, παιδάκια και τύποι στα φανάρια να πουλούν γυαλιά, φορτιστές κινητών και διάφορα χρήσιμα-άχρηστα αντικείμενα. Και πάνω απο το κεφάλι σου ελικόπτερα μεγαλο - επιχειρηματιών να κινούνται απο ταράτσα σε ταράτσα για να μή μπλέκουν στην κίνηση και καθυστερούν . Με όλα αυτά ένα γίνεται γρήγορα σαφές : το Σάο Πάολο είναι μια τεράστια πόλη. Άν και δύσκολα τη φέρνεις βόλτα μπορείς να διακρίνεις το σκελετό της τις διαφορετικές περιοχές και τα χρώματά της. Παλιά πόλη , ιαπωνική συνοικία Λιμπερντάτζι για έντονο χρώμα, λεωφόρος Παουλίστα για τα ψώνια, σύνορο μεταξύ "λαού και Κολωνακίου", Βίλα Μανταλένα για τους καλλιτέχνες, πάρκο Ιμπιραπουέρα για αμιγώς "νεοϋορκέζικα" σαββατιάτικα πρωινά με τζόκινγκ και ποδήλατο δίπλα στις λίμνες, Πινιέιρος για μποέμ βραδυνά στέκια, Ιταϊμ Μπίμπι για τους ανερχόμενους αστούς και Ζαρντίνς, οι Κήποι της αριστοκρατίας και των " καλά κρατούντων " Παουλιστάνος και ξένων που εργάζονται ή απλώς βρίσκονται στην παλλόμενη επιχειρηματκή καρδιά της Βραζιλίας. Η παλιά πόλη διατηρεί εντυπωσιακά κτίρια όπως ο καθεδρικός και το Δημοτικό θέατρο , γύρω απο τα οποία κυκλοφορεί πλήθος κόσμου και με μια βόλτα ανάμεσα στους λογής λογής τύπους που αράζουν σου δίνει μια καλή αίσθηση αυτού που άλλοτε ήταν το κέντρο της πόλης και τώρα το φολκλόρ της. Χαμογελαστοί αλλά καημένοι, πωλούν ρίγανη και άλλων ειδών βότανα ,φασόλια καρπούς και φρούτα και αγοράζουν...χρυσό! Η ιστορία της τεράστιας πόλης μπερδεύεται με την ακόρεστη δίψα της για μέλλον. Παλιά κτίρια με μια γοτθική εσάνς δίπλα σε θηρία τζαμαριών και τσιμέντου, φτιάχνουν το     αλλόκοτο καρδιογράφημα -μεταφορικά και κυριολεκτικά- του λατινοαμερικάνικου αστικού κολοσσού. Στη Λιμπερντάτζι (σημαίνει ελευθερία) στη μεγαλύτερη εκτός Ιαπωνίας Ιαπωνική κοινότητα του κόσμου απολαμβάνεις ένα μίγμα ανατολικών γεύσεων και αρωμάτων μπλεγμένων με τη γοητεία της Λατινικής Αμερικής. Πολλά φαναράκια που το βράδυ δίνουν στην περιοχή ένα πρόσωπο γοητευτικό και χαρούμενο, και πολλά γκράφιτι στους δρόμους εκφράζουν όνειρα και φαντασίες πολύχρωμες αλλά σκληρές.Το πρόσωπο της τέχνης γίνεται πιο μαλακό, ευδιάθετο και μάλλον ενδιαφέρον στις μικρές γκαλερί και στα εργαστήρια τέχνης και χειροτεχνίας της Βίλα Μανταλένα την ανερχόμενη στυίστικά hip συνοικία της πόλης, κέντρο προσέλευσης των μποέμ τουριστών της. Παιχνίδια χρωμάτων και υλικών, αισθητική αποθέωση και γιορτή σ'αυτό το περιβόητο "χωνευτήρι φυλών και πολιτισμών" που είναι η χώρα. Κοσμήματα, διακοσμητικά αφηρημένης έμπνευσης, χρηστικά αντικείμενα με αναφορές στην πλούσια Φύση, τις μυστηριώδεις δοξασίες και σε μια σχεδόν σκανδαλιστική ελευθερία ψυχής και πνεύματος  Το άλλο πρόσωπο του κέντρου είναι στους «κήπους», τη συνοικία Jardins (Κήποι) που ανάλογα με την περιοχή χωρίζεται σε ευρωπαϊκούς και αμερικανικούς. Οπου οι δρόμοι έχουν ονόματα ευρωπαϊκών χωρών είναι οι ευρωπαϊκοί κήποι και όπου έχουν ονόματα χωρών της βόρειας και νότιας αμερικανικής ηπείρου είναι οι αντίστοιχοι αμερικανικοί. Οποιασδήποτε πάντως προελεύσεως, οι «Κήποι» του Σάο Πάολο συγκεντρώνουν την αφρόκρεμα της αρχιτεκτονικής και της διακόσμησής του. Φωτογραφικά άνευ σπουδαίου ενδιαφέροντος, μια και όλες οι κατοικίες αφ' ενός περιστοιχίζονται από φράχτες και μεγάλους κήπους, αφ' ετέρου τα οικήματα προσομοιάζουν είτε στις πολυκατοικίες πολυτελών διαμερισμάτων της περιώνυμης 5ης Λεωφόρου είτε έχουν ευρωπαϊκές επιρροές, ανακατεμένες ανάλογα με την αισθητική ή και την καταγωγή των ενοίκων. Από κίονα κορινθιακού ρυθμού μέχρι ελβετικό σαλέ! Ο καλός αέρας εξακολουθεί και στο Jardin Paulista, τον πλέον βέρο Κήπο της πόλης με πανάκριβα καταστήματα· παρέλαση όλων των γνωστών οίκων ρούχων και αξεσουάρ και καταιγισμός φίνων -τόσο σε αισθητική όσο και γκουρμέ προτάσεις- εστιατορίων.

Εικόνες από google





















Δημοφιλείς αναρτήσεις