Κυριακή 9 Σεπτεμβρίου 2012

Ὁ σύγχρονος ναρκισσισμός

πηγή: http://www.antifono.gr/portal/%CE%9A%CE%B1%CF%84%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B5%CF%82/%CE%A6%CE%B9%CE%BB%CE%BF%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1-%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1/%CE%86%CF%81%CE%B8%CF%81%CE%B1/3845-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%82-%CE%BD%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82.html

Ὁ σύγχρονος ναρκισσισμός

E-mailΕκτύπωσηPDF

Σχοινᾶς Φώτιος
Ὁ Ζίλ Λιποτβεσκί στό βιβλίο του Ἡ ἐποχή τοῦ κενοῦ. Δοκίμια γιά τόν σύγχρονο ἀτομικισμό γράφει πώς κάθε ἐποχή ἔχει ἕνα κυρίαρχο μυθολογικό τύπο (Οἰδίποδα, Ἀχιλλέα, Ἀντιγόνη, Προμηθέα, Ἄμλετ κ. ἄ.) πού ἐκφράζει τό ἐπικρατοῦν πνεῦμα της. Ὁ  μυθολογικός τύπος πού ἐκφράζει καί ἀποτυπώνει τό κυρίαρχο πνεῦμα τῆς σύγχρονης ἐποχῆς τῆς μετανεωτερικότητας εἶναι ὁ Νάρκισσος. Ὁ μετανεωτερικός ναρκισσισμός ἀποτελεῖ τήν ἀκραία ἀπόληξη τοῦ νεωτερικοῦ ἀτομικισμοῦ.

Ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος δέν ἔχει νά ἐπενδύσει σέ τίποτα ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό του. Ἡ πολιτική καί ἡ θρησκεία δέν ἀποτελοῦν πλέον γι’αὐτόν σημεῖα ἀναφορᾶς, στά ὁποῖα θά μποροῦσε νά ἀφιερωθεῖ μέ πάθος καί νά νοηματοδοτήσει τήν ὕπαρξή του. Ἰδέες, ὅπως τό Ἔθνος, ἡ Παιδεία, ἡ Δημοκρατία, ἡ Κοινωνική Δικαιοσύνη, δέν τόν συγκινοῦν πλέον καί ἀδυνατοῦν νά κινητοποιήσουν τόν συναισθηματικό του κόσμο καί τήν ἐνεργητικότητά του. Τί ἀπομένει; Ἡ ὑπερεπένδυση στό Ἐγώ, ἡ αὐτολατρεία, ἡ αὐτοπραγμάτωση.  Ἐξ οὗ καί ἡ λατρεία τῆς νεότητος καί ὁ τρόμος καί ἡ ἀποστροφή στό γῆρας. Ἐξ οὗ καί ἡ ὑπερβολική φροντίδα τοῦ σώματος, ἡ προσπάθεια νά διατηρηθεῖ νέο καί ἀκμαῖο παρά τήν φυσιολογική φθορά τοῦ χρόνου.Ἡ ὑγιεινή διατροφή, ἡ γυμναστική, τά σπᾶ, τό μασσάζ, ἡ γιόγκα, τό βιάγκρα κ. ἄ. ἐντάσσονται στήν ἀγωνιώδη, ἀλλά καί ἄπελπι μέριμνα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου νά ὑπερβεῖ τήν ἀναπόφευκτη φθορά τοῦ χρόνου καί νά διατηρηθεῖ αἰώνια νέος καί σφριγηλός. Φαίνεται πώς ὁ σύγχρονος νάρκισσος ἄνθρωπος ἀρνεῖται νά παραδεχθεῖ τή θνητότητά του, τό βέβαιο καί ἀναπόφευκτο τοῦ θανάτου, τό γεγονός ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη εἶναι ὑποταγμένη σέ ἀμετακίνητα ὅρια πού δέν μπορεῖ νά ξεπεράσει. Ὁ περιβάλλων κόσμος, εἴτε ὁ φυσικός εἴτε ὁ ἀνθρώπινος, δέν ἀποσκοπεῖ σέ τίποτε ἄλλο παρά νά ἱκανοποιεῖ ἤ νά ματαιώνει τίς δίχως ὅρια ἐπιθυμίες του.

Συνεπείᾳ τοῦ νεωτερικοῦ ἀτομικισμοῦ καί τοῦ μετανεωτερικοῦ ναρκισσισμοῦ ὁ  homo psychologicus τείνει νά καταστεῖ ὁ κυρίαρχος ἀνθρωπολογικός τύπος. Ὁ homo politicus  (“πολιτικόν ζῷον” κατά τόν Ἀριστοτέλη ὁ ἄνθρωπος) καί ὁ homo theologicus  (“ζῷον θεούμενον” κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο ὁ ἄνθρωπος) ἐκτοπίζονται καί τή θέση τους καταλαμβάνει ὁ homo psychologicus  μέ τίς ἀκόρεστες ἐπιθυμίες, συμπλέγματα, ἐνοχές καί πρό παντός μέ τήν πρό οὐδενός ὀρρωδοῦσα τάση  του πρός  αὐτοπραγμάτωση.
Ἡ σύγχρονη μετανεωτερική κοινωνία ἀδυνατεῖ νά προσφέρει στό σημερινό ἄνθρωπο νόημα ζωῆς καί νόημα θανάτου. Ἀδυνατεῖ νά τοῦ ὑποδείξει Κάτι (μία Ἰδεολογία, ἕνα ὑπερβατικό, ἤ ἔστω ἐμμενές, ἐγκοσμιοκρατικό Πρότυπο, Θεσμό καί Ἀξία) γιά τό ὁποῖο ἀξίζει νά ζήσει καί νά πεθάνει. Ἔτσι ὁ σύγρονος ἄνθρωπος στρέφει ὅλη τή συναισθηματικότητα, ἐνεργητικότητά καί δραστηριότητά του στἠν αὐτοπραγμάτωση καί ἀνάπτυξη τοῦ Ἑαυτοῦ του, τοῦ Ἐγώ του. Τίποτα ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό του δέν τόν συγκινεῖ, δέν τόν διεγείρει καί δέν τόν ἐνεργοποιεῖ.

Ὁ σύγχρονος νάρκισσος ἄνθρωπος ζεῖ σ’ἕνα ἀδιάστατο παρόν ἀποκομμένος ἀπό τίς ἱστορικές του ρίζες καί δίχως προοπτική καί μέριμνα γιά τό μέλλον. Ἀδιαφορεῖ γιά ὁτιδήποτε τοῦ κληροδότησε τό παρελθόν καί γιά ὁτιδήποτε θά κληρονομήσει αὐτός στίς ἐπερχόμενες γενεές. Αὐτή ἡ ἔλλειψη ἱστορικῆς συνέχειας, ἡ ἐξάλειψη τῆς αἴσθησης ὅτι ἀνήκουμε σέ μία «διαδοχή γενεῶν πού εἶναι ριζωμένες στό παρελθόν καί ἐπεκτείνονται στο μέλλον» χαρακτηρίζει καί γεννᾶ τήν ναρκισσιστική κοινωνία, ὅπως γράφει ὁ Κρίστοφερ Λάς στό βιβλίο του Ἡ κουλτούρα τοῦ ναρκισσισμοῦ. Νά ζοῦμε στο παρόν, μόνο στο παρόν καί νά καρπούμεθα ἄπληστα ὁτιδήποτε αὐτό μας προσφέρει ἀδιαφορώντας γιά τούς προγενέστερους καί τούς μεταγενέστερους εἶναι τό σλόγκαν τῆς σύγχρονης ναρκισσιστικῆς κοινωνίας. Ὁ μετανεωτερικός νάρκισσος ἄνθρωπος ἔχει μειωμένη ἕως παντελῶς μηδενισμένη ἱστορική, ἐθνική, πολιτική καί θρησκευτική συνείδηση, ἐνῶ παρουσιάζει ὑπερτροφικά ἀνεπτυγμένη καταναλωτική συνείδηση.

Ἡ σύγχρονη ναρκισσιστική συνείδηση εἶναι ἡ «δυστυχισμένη συνείδηση» τοῦ Hegel ἤ μᾶλλον ἡ «δυστυχισμένη συνείδηση» εἶναι προανάκρουσμα τῆς σύγχρονης ναρκισσιστικῆς συνείδησης.Ἡ Ἑγελιανή «δυστυχισμένη συνείδηση» εἶναι ἡ ἀποτραβηγμένη, ἡ ἀποσυρμένη συνείδηση.Περιεχόμενο τῆς «δυστυχισμένης συνείδησης» εἶναι ἡ ἀπουσία περιεχομένου. Ἡ «δυστυχισμένη συνείδηση» δέν ἀναφέρεται σέ τίποτα ἔξω ἀπό αὐτή τήν ἴδια. Ζεῖ μέσα στό κράτος, ἀλλά εἶναι ἀποξενωμένη ἀπό αὐτό. Εἶναι διπλή ἡ ἀπώλεια τῆς «δυστυχισμένης συνείδησης»: ἀπώλεια τοῦ κόσμου καί τοῦ ἑαυτοῦ της. Ἡ μή σχέση τῆς συνείδησης ἐπιφέρει τή σχάση, τό διχασμό, τή δυστυχία τῆς συνείδησης.

Ὁ Edmund Husserl, ὁ θεμελιωτής τῆς φαινομενολογικῆς φιλοσοφίας, ὑποστηρίζει ὅτι ἡ συνείδηση εἶναι πάντοτε συνείδηση κατινός, κατινός ἑτερογενοῦς, κατινός ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό της. Ὅπως γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Γεωργούλης, ἀναφερόμενος στή Φαινομενολογία, «ἡ ἀνθρώπινη συνείδηση εἶναι κάτι τό ἐλλειπτικό πού παραπέμπει σέ δεδομένα πού στέκονται ἔξω ἀπό αὐτήν. Ἡ ἰδέα τῆς ἀναφορᾶς τῆς συνειδήσεως σέ ἕνα ἑτερογενές δεδομένο θά ὑψωθῆ ἀργότερα σέ οὐσιαστικό γνώρισμά της, τήν περίφημη ἀναφορικότητά της (intentionalitas)». Μάλιστα τό Ἐγώ δέν μπορεῖ νά συγκροτηθεῖ παρά μόνο σέ ἀναφορά καί διαλεκτική σχέση πρός τό Ἐσύ. Μέ τά λόγια τοῦ Κ. Γεωργούλη «κατά τήν ὑπερβατική φαινομενολογία δέν τίθεται πρῶτα τό ἐγώ καί ἔπειτα τό σύ. Εὐθύς ἅμα τεθῆ τό ἐγώ, τίθεται ταυτόχρονα καί τό σύ. Δέν ἠμπορεῖ νά συγκροτηθῆ τό ἐγώ χωρίς διαρκῆ ἀναφορά πρός τό σύ καί τό οὐκ ἐγώ». Ἄλλωστε καί κατά τόν  M. Heidegger ἡ “οὐσία” τῆς ἀνθρώπινης ὑπάρξεως ἔγκειται στόν ἐκ-στατικό χαρακτῆρα της, στή δυνατότητά της νά ἐξίσταται, νά ἐξέρχεται τοῦ ἑαυτοῦ της καί νά ἀναμετρᾶται μέ τήν ἄβυσσο τοῦ Μηδενός ἤ τήν φανέρωση τοῦ Ὄντος.

Ἀλλά καί ἡ Πατερική φιλοσοφία τονίζει ὅτι τό Πρόσωπο, εἴτε θεῖο εἴτε ἀνθρώπινο, συγκροτεῖται σέ ἀναφορά  καί σχέση πρός τά ἄλλα Πρόσωπα.  Κατά τόν Μ. Ἀθανάσιο “τό θεός τήν φύσιν δηλοῖ∙ τό δέ πατήρ τήν σχέσιν τήν πρός τόν υἱόν”. Κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο  “οὔτε οὐσίας ὄνομα ὁ πατήρ…οὔτε ἐνεργείας, σχέσεως δέ”. Ὡσαύτως κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης “ἡ τοῦ πατρός κλῆσις οὐκ οὐσίας ἐστί παραστατική, ἀλλά τήν πρός τόν υἱόν σχέσιν ἀποσημαίνει”. Θεμέλιο τῆς Πατερικῆς ἐννοίας τοῦ Προσώπου ἀπετέλεσαν οἱ ἐνδοτριαδικές σχέσεις τῶν θείων  ὑποστάσεων. Ὁ Πατήρ εἶναι Πατήρ ἐπειδή γεννᾶ προαιωνίως τόν Υἱό καί ὁ Υἱός εἶναι Υἱός ἐπειδή γεννᾶται προαιωνίως ἀπό τόν Πατέρα. Ἐάν ὁ Πατήρ δέν εἶχε συναΐδιο Υἱό, τίνος θά ἦταν Πατήρ; Τό Ἅγιον Πνεῦμα προέρχεται ἐκπορευτῶς ἐκ μόνου τοῦ Πατρός καί ὁ Πατήρ εἶναι ὁ προαιώνιος προβολεύς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ὁμοίως καί τά ἀνθρώπινα πρόσωπα συγκροτοῦνται ἀναφορικῶς πρός τά ἄλλα ἀνθρώπινα - ἤ καί θεῖα- πρόσωπα. Ἕνα πρόσωπο, ἀποκομμένο καί ἀποσυνδεδεμένο ἀπό τά ἄλλα πρόσωπα, ἴσον κανένα πρόσωπο κατά τήν Πατερική θεολογία. Unus Christianus, nullus Christianus.

Ἑκ τῶν ἀνωτέρω ἐπισημάνσεων τῆς Ἑγελιανῆς, Φαινομενολογικῆς καί Χριστιανικῆς φιλοσοφίας συνάγεται ὅτι ἡ πλήρωση, ἀνάπτυξη καί ὁλοκλήρωση τῆς ἀνθρωπίνης συνειδήσεως προκύπτει ἀπό τήν ἀναφορά καί συσχέτιση αὐτῆς μέ κάτι (Πρόσωπο, Κράτος, Ἰδεολογία) ἔξω ἀπό αὐτήν. Ἡ ναρκισσιστική αὐτοστροφή καί αὐτοαναφορά τῆς συνειδήσεως συνεπάγεται τήν ἀποδόμηση, ἀλλοτρίωση καί ἐκμηδένισή της.Τό ἐγώ, γιά νά δομηθεῖ, ὁλοκληρωθεῖ, ἀλλά καί νά ἱκανοποιηθεῖ χρειάζεται τό οὐκ ἐγώ. Αὐτοπεριχαράκωση τοῦ ἐγώ στόν ἑαυτό του σημαίνει αὐτοκαταστροφή τοῦ ἐγώ. Ἔτσι δέν πρέπει νά μᾶς ἐκπλήσσει τό σύγχρονο γενικευμένο αἴσθημα τοῦ ἀνικανοποίητου καί τοῦ ἐσωτερικοῦ κενοῦ. Οἱ πρωτοφανεῖς ἀνέσεις καί τά καταναλωτικά ἀγαθά τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ δέν μποροῦν νά ἀντισταθμίσουν τήν ἀπουσία νοήματος καί νά ἄρουν τό γενικευμένο αἴσθημα τῆς ψυχικῆς δυσφορίας καί δυσανεξίας πού διακατέχουν τόν σύγχρονο ἄνθρωπο.

Ἀλλ’ οὔτε καί ἡ καταφυγή στίς ἀνθρώπινες καί ἐρωτικές σχέσεις καί ἡ ὑπερεπένδυση σ’αὐτές τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, ἀκριβῶς λόγῳ τῆς ἀλλοτρίωσης καί τῆς φθορᾶς πού ἔχουν ὑποστεῖ συνεπείᾳ τοῦ ναρκισσιστικοῦ ἐγωκεντρισμοῦ, μποροῦν νά τοῦ προσφέρουν καταφύγιο καί θεραπεία. Τοὐναντίον στίς συντριπτικά πλεῖστες περιπτώσεις αὐξάνουν τό ἄγχος, τήν ἀπογοήτευση καί τό ἐσωτερικό κενό του. Εἶναι χαρακτηριστικά ἐπί τοῦ προκειμένου αὐτά πού γράφει ὁ Κρίστοφερ Λάς στό ἀνωτέρω μνημονευθέν βιβλίο του Ἡ κουλτούρα τοῦ ναρκισσισμοῦ: «ἡ λατρεία τῶν προσωπικῶν σχέσεων, πού γίνεται ὁλοένα καί πιό ἔντονη ὅσο ὑποχωρεῖ ἡ ἐλπίδα τῶν πολιτικῶν λύσεων, κρύβει τήν πλήρη ἀπογοήτευση ἀπό τίς προσωπικές σχέσεις, ὅπως ἀκριβῶς ἡ λατρεία τῆς αἰσθησιακότητας συνεπάγεται τήν ἀπάρνηση τῆς αἰσθησιακότητας σέ ὅλες ἐκτός ἀπό τίς πιό πρωτόγονες μορφές της.Ἡ ἰδεολογία τοῦ προσωπικοῦ μεγαλώματος, ἐπιφανειακά αἰσιόδοξη, ἀκτινοβολεῖ βαθιά ἀπελπισία καί παραίτηση. Εἶναι ἡ πίστη τῶν ἀνθρώπων χωρίς πίστη».

Τό διάχυτο πνεῦμα τοῦ ναρκισσισμοῦ ἐπηρεάζει ἀρνητικά προπάντων τό πιό εὐπαθές καί εὐάλωτο τμῆμα τῆς κοινωνίας μας: τά παιδιά καί τούς ἐφήβους. Ἡ παγερή καί ἀδιαπέραστη ἀδιαφορία τῶν μαθητῶν πρός τά προσφερόμενα μορφωτικά ἀγαθά ἀπό τό σύγχρονο σχολεῖο ὀφείλεται ἐν πολλοῖς στήν ἀδυναμία τοῦ ἐξωτερικοῦ κόσμου νά προσελκύσει τό ἐνδιαφέρον καί τήν προσοχή τοῦ σύγρονου παιδιοῦ. Τό σύγχρονο παιδί, ἀδυνατώντας νά βρεῖ στηρίγματα στήν οἰκογένεια, τό σχολεῖο, τήν πολιτική καί στήν κοινωνία, ἀποτραβιέται στόν ἑαυτό του, κλείνεται ἑρμητικά ἀπέναντι στόν ἐξωτερικό κόσμο καί κόβει τούς διαύλους ἐπικοινωνίας μ’αὐτόν. Νομίζω ὅτι ἡ εὐρυτάτη διάδοση τῶν ναρκωτικῶν στή σύγχρονη νεολαία ὀφείλεται στήν ἀνάγκη τοῦ παιδιοῦ νά ἐξέλθει τοῦ ἑαυτοῦ του καί νά συναντήσει κάτι πού θά τοῦ φέρει χαρά καί ἱκανοποίηση − ἀσχέτως ἐάν τό τίμημα τοῦ πρόσκαιρου τεχνητοῦ παραδείσου εἶναι καταστροφικό. Εἶναι χαρακτηριστικό αὐτό πού λέγει ἕνας Ἀμερικανός ἔφηβος γιά τή σαγήνη τῶν ναρκωτικῶν: «κυκλοφορεῖς μέ καταπιεσμένα συναισθήματα καί πρέπει κάπου νά τά βγάλεις. Αὐτή εἶναι ἡ γοητεία τῶν ναρκωτικῶν, σέ βγάζουν ἀπό τόν ἑαυτό σου (βλ. π. Βασιλείου Θερμοῦ, Ταραγμένη ἄνοιξη. Γιά μια κατανήση τῆς ἐφηβείας, Ἀθήνα 2008, σελ.75).

Ὅ ναρκισσισμός βρίσκεται στούς ἀντίποδες τῆς ὀρθόδοξης πνευματικότητας. Ἡ φιλαυτία εἶναι ἡ μητέρα καί ἡ ρίζα ὅλων τῶν ψεκτῶν παθῶν. Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής ὁρίζει τήν φιλαυτία ὡς τήν ἄλογον φιλίαν τοῦ σώματος, ὄχι βέβαια διότι τό σῶμα εἶναι κακό καθ’ἑαυτό, ἀλλά διότι ἀποτελεῖ τό ἔσχατο ὀχυρό τῆς αὐτονομημένης ἔναντι τοῦ Θεοῦ ἀτομικότητας.Ἡ φιλαυτία ἀποτελεῖ τό πρωτογενές πάθος, τήν νοσογόνο πηγή ὅλων τῶν ἄλλων μεμπτῶν παθῶν πού ἀποξενώνουν ἀπό τόν Θεό καί τούς συνανθρώπους. Γι’ αὐτό καί πρέπει σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη ἀσκητική ἀγωγή νά μεταμορφωθεῖ σέ φιλοθεΐα καί φιλανθρωπία-φιλαδελφΐα.

Εἶναι ἄκρως σημαντικό νά τονισθεῖ ὅτι ἡ ὀρθόδοξη πνευματικότητα εἶναι ἥκιστα ἐνδοστρεφής καί ἐσωτεριστική. Εἶναι δυναμικά στραμμένη ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό μας πρός τόν Θεό καί τούς συνανθρώπους. Ὁ Σεβασμιώτατος π. Ἰωάννης Ζηζιούλας ὑπογραμμίζει ἐπί τοῦ προκειμένου τά ἑξῆς ἀξιοσημείωτα: «Ἐκεῖνο πού θά σχολιάσω τώρα εἶναι τό ἐρώτημα τό σχετικό μέ τή συνείδηση (ἄν ἡ ἔννοια ὑπάρχει στο Μάξιμο)…Ἄν κατάλαβα καλά τό Μάξιμο καί τούς Πατέρες τῆς Ἀνατολῆς, σέ ἀντιδιαστολή μέ τόν Αὐγουστίνο καί τούς Πατέρες τῆς Δύσεως, ἡ κάθε μορφή ἐνδοστρέφειας καί αὐτοσυνειδησίας θεωρεῖται κακό. Ὄχι μόνο δέν θεραπεύει, ἀλλά ἐνισχύει τήν φιλαυτία, ἐνισχύει τήν ἀπασχόληση μέ τόν ἑαυτό μας. Εἶναι ἡ ἑρμηνεία πού δίνω ἐγώ στήν ἀντίληψη καί τή στάση αὐτή τῶν Ἑλλήνων Πατέρων.Γενικά στόν Μάξιμο, δέν βλέπω πουθενά καμιά ἄσκηση αὐτοεξετάσεως καθώς καί σέ ὅλους τούς Πατέρες τῆς Ἀνατολῆς, ἐνῶ στή Δύση ἀρχίζει μέ τίς Ἐξομολογήσεις τοῦ Αὐγουστίνου, οἱ ὁποῖες εἶναι ἕνα φαινόμενο πού δέν τό βλέπουμε στήν Ἀνατολή, νά ἀναπτύσσεται αὐτή ἡ ἐνδοστρέφεια, νά συνειδητοποιῶ δηλαδή τί εἶμαι, τί κάνω κλπ.Ἡ δική μου ἑρμηνεία τῆς ἀπουσίας αὐτῆς, ἡ ὁποία μπορεῖ νά εἶναι λανθασμένη, εἶναι ὅτι εἶναι ἐπικίνδυνο πράγμα γιά τή θεραπεία, ἡ ἐνασχόληση μέ τόν ἑαυτό μας καί μέ τά βάθη τῆς συνειδήσεώς μας. Ἄλλο πράγμα εἶναι βέβαια ἡ ἐγρήγορση, στήν ὁποία πρέπει νά βρίσκεται διαρκῶς ἡ συνείδησή μας ὡς πρός τήν ἁμαρτωλότητά μας. Ἡ πάλη κατά τῶν παθῶν μᾶς ὁδηγεῖ στή συνείδηση ὅτι εἴμαστε ἁμαρτωλοί καί ἔχουμε ἀνάγκη τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ. Αὐτό μᾶς στρέφει τελικά ἔξω ἀπό τόν ἑαυτό μας, πρός τό Θεό. Ἀντίθετα, μιά ναρκισσιστική ἐνδοστρέφεια μπορεῖ νά μᾶς ὁδηγήσει τελικά ἀκόμα καί στήν ἀπελπισία».

Ὁ ὀρθόδοξος ἀσκητής, ἀκόμα καί ὁ ἡσυχαστής πού ἀπεκλείθη εἰρωνικά ἀπό τόν Λατινόφρονα Βαρλαάμ ὀμφαλοσκόπος, δέν ἔχει ὡς ἀντικείμενο προσοχῆς καί ἐνασχολήσεως τόν ἑαυτό του, ἀλλά τόν Χριστό, παρέχοντας ὡς τροφή τοῦ νοῦ του τή μονολόγιστη προσευχή «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με».
πηγή: Αντίφωνο, πρώτη δημοσίευση περιοδικό «Ευθύνη», Φεβρουάριος 2009

σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Τέλειωσε ὁ θέρος..

ΤΑ ΡΑΝΤΙΣΜΕΝΑ(Ομάδα καλλιτεχνικών, λογοτεχνικών, αναζητήσεων).

ΑΠΟ Ρούλα Μπακετέα

"— Τέλειωσε ὁ θέρος, ἀποκρίθηκε ὁ Μανολιός, δόξα σοι ὁ Θεός, καλή ’ταν ἡ χρονιά. Μεθαύριο τελειώνει κι ὁ τρύγος, σὲ λίγο θ’ ἀρχίσουμε καὶ τὸ λιομάζωμα, ἀκοῦστε τὸ λοιπὸν τὴ φωνὴ τοῦ Χριστοῦ ποὺ τὴ γρικῶ νὰ σκίζει τὴν καρδιά μου: Ἒ χωριανοὶ Λυκοβρυσιῶτες, ἐδῶ στὴν αὐλή μας ἔφτασαν ἀδέρφια κατατρεμένα, ὁ χειμώνας ζυγώνει, θὰ πεθάνουν ἀπὸ τὴν πείνα, ἀπὸ τὸ κρύο, ἀπὸ τὸ παράπονο..
. Ἀνοίγει τὰ κατάστιχά του ὁ Θεός, κοιτάζει τοὺς Λυκοβρυσιῶτες, γράφει τ’ ὄνομα τοῦ καθενός, τὴν ἡμερομηνία, τὸ πόσα εἶχε καὶ πόσα ἔδωκε στοὺς φτωχούς. Ἂς ποῦμε, γράφει: Ἀναστάσιος Λαδᾶς τοῦ Μιχαήλ, τὴν τάδε τοῦ μηνὸς εἶχε τόσα, ἔδωκε τόσα, νὰ πλερωθεῖ μὲ τόσο τόκο στὴ Δευτέρα Παρουσία."

(Ο Χριστός ξανασταυρώνεται - Νίκος Καζαντζάκης)

 

Ενοχής… συνέχεια…

πηγή: http://www.facebook.com/photo.php?fbid=518111554869516&set=a.197669460247062.59663.193914440622564&type=1&theater

... ενοχής συνέχεια


Είναι το εγώ που προτείνει ότι επειδή υπάρχουν άνθρωποι που πονούν στον κόσμο πρέπει να αισθανόμαστε ένοχοι αν έχουμε περισσότερα από όσα χρειαζόμαστε, λες και η ενοχή μας θα γεμίσει κάπως αυτά τα πεινασμένα στόματα. 
Είναι το εγώ που μας οδηγεί και μας κάνει να είμαστε υπάκουοι και να εκπληρώνουμε λάθος υποχρεώσεις. Είναι το εγώ που μας κάνει να πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε διαρκώς ανήσυχοι για την οικογένεια και το μέλλον μας, για την περίπτωση που ο Θεός θα αποφασίσει να εκσφενδονίσει στη ζωή μας ένα μάτσο αστραπές. Το εγώ νιώθει εμπάθεια και αυξάνει τα βάσανα στον κόσμο προσθέτοντας και τα δικά μας. ("Γιατί πρέπει να είμαι ευτυχισμένος όταν οι άλλοι είναι αξιοθρήνητοι");

Τις περισσότερες φορές η ενοχή μπορεί να ερμηνευτεί σαν κρυμμένη πίκρα ή μνησικακία. Η ενοχή δεν είναι το πραγματικό συναίσθημα. Είναι η συγκάλυψη άλλων συναισθημάτων τα οποία πιστεύουμε ότι δεν πρέπει να τα νιώθουμε. Όποτε αισθανόμαστε ένοχοι αξίζει να ρωτήσουμε τον εαυτό μας γιατί νιώθουμε θυμωμένοι και μνησίκακοι. Η μνησικακία μας δε χρειάζεται να είναι κατανοητή ή να έχει "λογική", απλά χρειάζεται να εκφραστεί και να απελευθερωθεί.

Η ενοχή είναι επίσης ένα είδος αυτοτιμωρίας, ένα είδος θυμού ενάντια στον εαυτό μας όταν υπάρχει έλλειψη αυτοαγάπης και αυτοσυγχώρεσης. Πολύ συχνά γίνεται και είδος εκμετάλλευσης, ένας τρόπος να πληγώνεις ή να τιμωρείς τους άλλους, να τους πείθεις να κάνουν ό,τι θέλεις με έλλειψη τιμιότητας και ακεραιότητας. Η ενοχή δεν κάνει άλλο από κακό.

σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Το γέλιο δίνει ζωή!


 
                                             
                          18 αλήθειες για το γέλιο


Ανεβάζει με φυσικό τρόπο τη διάθεση, ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, βελτιώνει το καρδιαγγειακό σύστημα και αυξάνει τη ...μακροζωία. Όλες αυτές οι ιδιότητες δεν συγκεντρώνονται σε κάποιο μαγικό φίλτρο, αλλά στην ικανότητά μας να γελάμε.

Δείτε τι αποκαλύπτουν οι έρευνες.

1. Τα μωρά δεν γελούν παρά μόνο αφού συμπληρώσουν 3 μήνες ζωής.

2. Όταν γελάμε, ο αέρας που εκπνέουμε, φεύγει από τους πνεύμονες με ταχύτητα 96 χλμ/ώρα.

3. Χρησιμοποιούμε 17 μυς του προσώπου μας για να γελάσουμε και 47 για να κατσουφιάσουμε.

4. Οι χαρούμενοι άνθρωποι έχουν 40% μειωμένο κίνδυνο για καρδιοπάθεια συγκριτικά με τους απαισιόδοξους.

5. 17 λεπτά γέλιου την ημέρα, αυξάνουν το προσδόκιμο ζωής σας κατά μία ημέρα.

6. Ένα 6χρονο παιδί γελά κατά μέσο όρο 300 φορές την ημέρα. Ένας ενήλικος γελά μόλις 15 φορές την ημέρα.

7. Οι χαμογελαστοί σερβιτόροι παίρνουν 50% περισσότερα φιλοδωρήματα από τους αγέλαστους συναδέλφους τους.

8. Ένα καλό γέλιο μπορεί να διαρκέσει μία ώρα.

9. Οι περισσότεροι γελαστοί άνθρωποι ζουν στην Κούβα και τη Βραζιλία. Στον αντίποδα βρίσκονται οι κάτοικοι των σκανδιναβικών χωρών.

10. Οι επιστήμονες έχουν καταγράψει 18 είδη χαμόγελου.

11. Πρέπει να χαμογελάσετε περίπου 250.000 φορές για να κάνετε μία ρυτίδα.

12. Το να γελάσετε 100 φορές ισοδυναμεί με το να κάνετε 10-15 λεπτά ποδήλατο.

13. 15 λεπτά γέλιου έχουν τα ίδια οφέλη με 2 ώρες ύπνου.

14. Σύμφωνα με έρευνα του Γερμανού ψυχολόγου, Dr. Michael Titze, τη δεκαετία του '50, οι άνθρωποι γελούσαν κατά μέσο όρο 18 λεπτά την ημέρα. Σήμερα, είναι 4-6 λεπτά την ημέρα.

15. Έρευνα του Πανεπιστημίου Vanderbilt διαπίστωσε ότι με το γέλιο καίμε λίγο παραπάνω από μία θερμίδα ανά λεπτό.

16. Το γέλιο ακούγεται το ίδιο σε όλους τους πολιτισμούς και όλες τις κουλτούρες. Oι επιστήμονες, μάλιστα, πιστεύουν ότι το γέλιο συνέβαλε στην ενίσχυση των δεσμών μεταξύ των προγόνων μας. Ο ήχος του γέλιου είναι τόσο κοινός και οικείος που είναι αναγνωρίσιμος ακόμη και αν παιχτεί ανάποδα στο μαγνητόφωνο.

17. Με το γέλιο ο εγκέφαλος απελευθερώνει τις βήτα-ενδορφίνες, τις φυσικές οπιούχες ουσίες με αναλγητική δράση.

18. Το γέλιο ρίχνει τα επίπεδα της κορτιζόλης, ενισχύοντας με αυτόν τον τρόπο το ανοσοποιητικό σύστημα και αποτρέποντας την εμφάνιση ασθενειών.


 σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Κρουασάν σφολιάτας με γέμιση

Κρουασάν σφολιάτας με γέμιση
Bαθμολογία:
       
18 ψήφοι
Προστέθηκε από , 02.06.09

Περιγραφή

Εύκολος τρόπος για να φτιάξετε κρουασάν... Όσο για την γέμιση, οι συνδυασμοί είναι πολλοί!!
Κρουασάν σφολιάτας με γέμιση

Τι χρειαζόμαστε:

  • 1 φύλλο σφολιάτας
  • λίγο γάλα
Για την γέμιση:
  • κουβερτούρα και λίγη ζάχαρη ή
  • μαρμελάδα ή
  • ζαμπόν και τυρί ή
  • τυρί κρέμα και γαλοπούλα
Στα γρήγορα







 

Φτιάχνει
8 κρουασαν

Πως το κάνουμε:


 σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Γ ΣΕΦΕΡΗΣ «ΜΝΗΜΗ Α´»



Γ ΣΕΦΕΡΗΣ «ΜΝΗΜΗ Α´»

καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι

Κι ἐγὼ στὰ χέρια μου μόνο μ᾿ ἕνα καλάμι
εἴταν ἔρημη ἡ νύχτα τὸ φεγγάρι στὴ χάση
καὶ μύριζε τὸ χῶμα ἀπὸ τὴν τελευταία βροχή.
Ψιθύρισα ἡ μνήμη ὅπου καὶ νὰ τὴν ἀγγίξεις πονεῖ.
ὁ οὐρανὸς εἶναι λίγος, θάλασσα δὲν ὑπάρχει,
ὅ, τι σκοτώνουν τὴν μέρα τ᾿ ἀδειάζουν μὲ κάρα πίσω ἀπ᾿ τὴ ράχη.

Τὰ δάχτυλά μου παίζανε ξεχασμένα μ᾿ αὐτὴ τὴ φλογέρα
ποὺ μοῦ χάρισε ἕνας γέροντας βοσκὸς ἐπειδὴ τοῦ εἶπα καλησπέρα
οἱ ἄλλοι ξέγραψαν κάθε χαιρετισμὸ
ξυπνοῦν, ξυρίζουνται κι ἀρχίζουν μεροκάματο τὸ σκοτωμό,
ὅπως κλαδεύεις ἢ χειρουργεῖς, μεθοδικά, χωρὶς πάθος
ὁ πόνος νεκρὸς σὰν τὸν Πάτροκλο καὶ κανεὶς δὲν κάνει λάθος.

Συλλογίστηκα νὰ φυσήξω ἕνα σκοπὸ κι ἔπειτα ντράπηκα τὸν ἄλλο κόσμο
αὐτὸν ποὺ μὲ βλέπει πέρ᾿ ἀπ᾿ τὴ νύχτα μὲς ἀπ᾿ τὸ φῶς μου
ποὺ ὑφαίνουν τὰ κορμιὰ ζωντανά, οἱ καρδιὲς γυμνὲς
κι ἡ ἀγάπη ποὺ ἀνήκει καὶ στὶς Σεμνὲς
καθὼς καὶ στὸν ἄνθρωπο καὶ στὴν πέτρα καὶ στὸ νερὸ καὶ στὸ χορτάρι
καὶ στὸ ζῶο ποὺ κοιτάει κατάματα τὸ θάνατο ποὺ ἔρχεται νὰ τὸ πάρει.

Ἔτσι προχώρησα στὸ σκοτεινὸ μονοπάτι
κι ἔστριψα στὸ περβόλι μου κι ἔσκαψα κι ἔθαψα τὸ καλάμι
καὶ πάλι ψιθύρισα θὰ γίνει ἀνάσταση μίαν αὐγή,
πὼς λάμπουν τὴν ἄνοιξη τὰ δέντρα θὰ ροδαμίσει τοῦ ὄρθρου ἡ μαρμαρυγή,
θὰ ξαναγίνει πέλαγο καὶ πάλι τὸ κύμα θὰ τινάξει τὴν Ἀφροδίτη
εἴμαστε ὁ σπόρος ποὺ πεθαίνει.
Καὶ μπῆκα στ᾿ ἀδειανό μου τὸ σπίτι.
 σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Μαθησιακές δυσκολίες



 Ειδικό τεστ ανιχνεύει μαθησιακές δυσκολίες

Ένα ψυχοπαιδαγωγικό διαγνωστικό τεστ, το οποίο κατασκευάστηκε, για να το χρησιμοποιούν δάσκαλοι και νηπιαγωγοί με τους μαθητές της τάξης τους, μετά από ειδική εκπαίδευση κατασκευάστηκε και σταθμίστηκε στη χώρα μας, το 1999, στο Ψυχομετρικό εργαστήριο του Τομέα Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, από τους καθηγητές ψυχολογίας κ.Ιωάννη Παρασκευόπουλο, την κ.Αναστασία Καλαντζή-Αζίζι και τον κ.Νικόλαο Γιαννίτσα.

Σύμφωνα με τους κατασκευαστές του αυτό βοηθά στο να εντοπίζονται παιδιά που παρουσιάζουν δυσκολίες να ανταποκριθούν στις μαθησιακές απαιτήσεις του σχολείου.

Το Αθηνά Τεστ είναι ένα πολυθεματικό τεστ ενδοατομικής αξιολόγησης, δίνει μια αναλυτική εικόνα της παρούσας κατάστασης του παιδιού σε καίριους τομείς της ανάπτυξης και εντοπίζει συγκεκριμένες περιοχές που είναι ελλειμματικές.
 
Το Αθηνά Τεστ επειδή αποσκοπεί στην έγκαιρη διάγνωση έχει κατασκευαστεί για να χρησιμοποιείται σε παιδιά που βρίσκονται στα πρώτα στάδια- χρόνια της φοίτησής τους στο σχολείο.

Καλύπτει πρωτίστως παιδιά ηλικίας 5 έως και 9 ετών (δηλαδή Νηπιαγωγείου, Α΄, Β΄, Γ΄ & Δ΄ Δημοτικού), αλλά μπορεί να χορηγηθεί και σε μεγαλύτερα παιδιά, τα οποία παρουσιάζουν σοβαρές μαθησιακές ανεπάρκειες, ενώ ορισμένες κλίμακες μπορούν να χρησιμοποιηθούν με παιδιά όλων των ηλικιών.

Το Αθηνά τεστ μπορεί να χορηγηθεί με τρεις τρόπους ανάλογα με τον επιδιωκόμενο σκοπό: την πλήρη, τη βραχεία και την επιλεκτική χορήγηση. Σε κάθε περίπτωση ο εξεταστής θα πρέπει να αξιοποιήσει όλες τις δυνατότητες που του παρέχει αυτό το τεστ (και όχι μόνο αυτές) ώστε κάθε περαιτέρω ενέργειά του (π.χ. παραπομπή σε άλλη υπηρεσία για συστηματικότερη διερεύνηση ή προγραμματισμός κατάλληλης διδακτικοθεραπευτικής παρέμβασης) να στηρίζεται σε μια ευρύτερη βάση ψυχοπαιδαγωγικών διαγνωστικών δεδομένων.
protothema.gr

Δηλώσεις Συμμετοχής:
ΔΙΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΗΠΕΙΡΟΥ
Κερκύρας 5 Ιωάννινα
Τηλ: 6986.180630 
σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Τὸ Βυζαντινὸ κάστρο τῆς Ζίχνας.


«Ὁ Ζίχνε -ὁ βασιλιὰς τῶν Σερρῶν- ἒχτισε τὸ κάστρο στὰ ἀρχαῖα χρόνια καὶ τοῦ ἒδωσε τὸ ὂνομά του. […] Τὸ φρούριο βρίσκεται στὰ νότια καὶ περιβάλλεται ἀπὸ φυσικὴ τάφρο, ποὺ μοιάζει νὰ εἶναι σκαμμένη πάνω στὸ βράχο. Εἶναι χτισμένο στὸ πρανὲς χαμηλοῦ λόφου κι ἒχει ὡραία τοιχοποιία. 

Πρόκειται γιὰ πέτρινο οἰκοδόμημα, μόνο ποὺ εἶναι ἐρειπωμένο γι΄αὐτὸ δὲν ἒχει ντισντάτη (φρούραρχο), οὒτε φρουρά. Τὸ προάστιο ἒχει χτιστεῖ πάνω σ΄ἓνα κάθετο, κατακόκκινο βράχο, ποὺ κάνει πιὸ κοπιαστικὴ καὶ ἐπικίνδυνη τὴν ἀνάβασή του. Ἀλλὰ ἒχει ὑπέροχη θέα.

Τὰ διακόσια πέτρινα σπίτια, σκεπασμένα ὃλα μὲ κεραμίδια, χωρίζονται σὲ δύο μαχαλᾶδες. Πρόκειται γιὰ μικρὰ σπιτάκια, χτισμένα κατὰ βαθμίδες, μὲ πολὺ μικρὲς αὐλές. […] Οἱ δρόμοι εἶναι ἀνηφορικοὶ καὶ τόσο στενοί, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τοὺς περάσῃ ἂμαξα. […] Ὃλοι καλοπερνοῦν σ΄αὐτὴν τὴν πόλη διότι ἡ πεδιάδα της εἶναι τεράστια καὶ εὒφορη, ἐνῶ καὶ πάνω στὰ βουνὰ ἀκόμη καλλιεργοῦνται ἀμπέλια. […] Στὴν περιοχὴ παράγουν ποτήρια καὶ κεσέδες, ποὺ εἶναι περίφημα, διότι οἱ κατασκευαστὲς καταφέρνουν καὶ πετυχαίνουν τὸ χρῶμα τῆς πορσελάνης ποὺ βγαίνει στὸ Ἐλμενί. Θεωροῦνται ἐφάμιλλες μὲ τὶς κινέζικες πορσελάνες καὶ στέλνονται πεσκέσια σὲ ὃλα τὰ βιλαέτια. […] Οἱ κάτοικοι εἶναι περίεργοι τύποι ἀλλὰ κοινωνικοὶ καὶ φιλόφρονες. Ὁ Θεὸς ἂς τοὺς εὐλογεῖ καὶ ἂς τοὺς
σώζει!»

Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ περιέγραψε ὁ Τοῦρκος περιηγητὴς Ἐβλιᾶ Τσελεμπὶ τὸν ὀχυρὸ οἰκισμὸ τῆς Ζίχνας στὸ πέρασμά του ἀπὸ ἐκεῖ, τὸ 1665 μ.Χ.

Βορειοδυτικὰ τῆς σημερινῆς κωμόπολης Ζίχνας βρίσκονται τὰ ἐρείπια τοῦ βυζαντινοῦ ὁμώνυμου κάστρου. Τὶς τύχες αὐτοῦ τοῦ κάστρου προσπάθησε νὰ ἀνιχνεύσῃ μὲ βάση τὶς πηγὲς καὶ τὰ ἀρχαιολογικὰ δεδομένα ὁ Ν. Κ. Μουτσόπουλος στὴν μελέτη του «Τὸ βυζαντινὸ κάστρο τῆς Ζίχνας, Συμβολὴ στὴ μελέτη ἑνὸς βυζαντινοῦ ὀχυροῦ οἰκισμοῦ στὴν περιοχὴ τοῦ Στρυμῶνα».  Οἱ πληροφορίες γιὰ τὸν βυζαντινὸ αὐτὸν οἰκισμὸ εἶναι ἀνύπαρκτες μέχρι τὸν 12οαἰῶνα. Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς ὃμως τοῦ 13ου αἰῶνα φαίνεται ὃτι ἡ Ζίχνα μπαίνει προοδευτικὰ στὸ ἱστορικὸ σκηνικό, καθῶς βρίσκεται στὸ δρόμο τόσο τῶν Φράγκων ὃσο καὶ τῶν ἡγεμόνων τῆς αὐτοκρατορίας τῆς Νίκαιας πρὸς τὴ Θεσσαλονίκη. 
Ἡ πρώτη ἐπιβεβαιωμένη ἀναφορὰ στὶς γραπτὲς πηγὲς γιὰ τὴ Ζίχνα χρονολογεῖται στὸν 12ο αἰῶνα. Ὁ Ἂραβας γεωγράφος Idrisi, ποὺ ἐπισκέφτηκε τὴν περιοχή, περιγράφει τὴν Ζίχνα σὰν μία πόλη εὒφορη καὶ εὐτυχισμένη, μὲ ἀμπέλια, καρποφόρα δέντρα, καλλιεργήσιμες πεδιάδες καὶ ὀργώματα. 




Στὶς ἀπογραφὲς ποὺ ἒγιναν στὰ χρόνια τοῦ Μεχμέτ Β’ ( 1464/65 καὶ 1478/79 μ.Χ.) ἀναφέρεται ὃτι στὴ Ζίχνα ὑπῆρχαν 393 χριστιανικὰ σπίτια, 32 μουσουλμανικὰ καὶ συνολικὸ πληθυσμὸ 2.668 κατοίκους. Οἱ μαχαλᾶδες της ἦταν 14. Ἐπίσης ὑπῆρχαν οἱ ἐξῆς ἐκκλησίες: Ἃϊ Δημήτρης (Ayo Dimitri), Ἁγία Μαρίνα ( Ayo Marina), Ἃϊ Γιώργης (Ayo Korki), Ἃγιος Κωνσταντῖνος (AyoQostantin), Ἃγία Τριάδα (Ayo Tre), (;) Lasqo (τοῦ Λυζικοῦ) καὶ ὁ μητροπολιτικὸς ναὸς τῶν Ἀρχαγγέλων ἢ Ταξιαρχῶν ποὺ ἐξακολουθοῦσε νὰ ὑπάρχῃ καὶ τὸν 16ο αἰῶνα καὶ μάλλον ἀνῆκε στὴ μονὴ τοῦ Ταξιάρχη Μιχαῆλ (ἢ Ἀσωμάτου) τῆς Ζελιάχοβας (σημερ. Νέα Ζίχνη). Ὁ μεγάλος ἀριθμὸς τῶν ἐνοριῶν μαρτυρεῖ ὃτι στὰ χρόνια αὐτὰ τὰ σπίτια τῆς Ζίχνας θὰ ἀπλώνονταν πέρα ἀπὸ τὰ ὃρια τοῦ κάστρου, μάλλον πρὸς τὰ ΒΑ, ὃπου τὸ ἒδαφος εἶναι πιὸ ὁμαλό καὶ ἡ παρουσία λιθοσωρῶν σήμερα ἐπιβεβαιώνει μιὰ τέτοια ὑπόθεση. Ἂλλωστε ὃπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει ὁ Ἐβλιὰ Τσελεμπί, «τὸ φρούριο βρίσκεται στὸ νότιο κάτω μέρος τῆς πόλεως». Ἀλλὰ καὶ στὰ τελευταῖα χρόνια τῆς τουρκοκρατίας, ἡ ἀνέγερση ἑνὸς ναοῦ, τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου, δείχνει ὃτι στὴ Ζίχνα ὑπῆρχε ἀκόμη μία δραστήρια ρθόδοξη ἑλληνικὴ κοινότητα.

Ἡ μετέπειτα δραματικὴ μείωση τοῦ πληθυσμοῦ βρίσκει τὴν ἐξήγησὴ της στὸ χρονικὸ τοῦ Παπασυνοδινοῦ ἀπὸ τὸν ὁποῖο μαθαίνουμε ὃτι τὸ 1641 μ.Χ. μία φοβερὴ ἐπιδημία πανώλης ἐξολόθρευσε μεγάλο μέρος τοῦ πληθυσμοῦ τῆς περιοχῆς καὶ, ὃπως χαρακτηριστικὰ ἀναφέρει, «τὸ θανατικὸν δὲν ἂφηκεν οὒτε κάστρη οὒτε χῶραις ἂβλαβαις οὒτε ὀσπίτι» ( Γ. Καφταντζῆς, «Ἡ Σερραϊκὴ χρονογραφία τοῦ Παπασυνοδινοῦ, Σέρρες 1989, σελ. 92).

Τὸ κάστρο ὑπέστη πολλὲς ἀλλοιώσεις. Πολλὰ τμήματά του, ἰδίως στὴν ἀνατολικὴ πλευρὰ ἒχουν καταρρεύσει λόγω τῆς συνεχοῦς διάβρωσης τοῦ ἐδάφους. Ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς Νέας Ζίχνης μαρτυρεῖται ὃτι συχνὰ χρησιμοποιοῦσαν ἒτοιμο οἰκοδομικὸ ὑλικὸ ἀπὸ τὸ κάστρο τῆς Ζίχνας γιὰ νὰ χτίσουν τὰ σπίτια τους. Ἀπὸ τὸν νεότερο οἰκισμὸ τῆς Ζίχνας, ποὺ ἐγκαταλείφθηκε ὀριστικὰ τὸ 1960, σώζονται λίγα ἐρειπωμένα σπίτια καθῶς καὶ ἡ ἀνακατασκευασμένη ἐκκλησία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου.
 Ἡ χρονολόγηση κατασκευῆς τοῦ κάστρου στηρίζεται σὲ ὑποθέσεις. Οἱ γραπτὲς πηγὲς δὲν βοηθοῦν. Στὸ ΒΔ τμῆμα τοῦ κάστρου ὑπάρχει καὶ ἡ μοναδικὴ πλήρως σωζόμενη πύλη. Πολλοὶ Ζιχνιῶτες θυμοῦνται ὃτι στὸ ὑπέρθυρο ὑπῆρχε ἐνεπίγραφη πλάκα μὲ ἑλληνικὰ γράμματα, τὴν ὁποία ἒκλεψαν οἱ Βούλγαροι κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πιθανὸν σὲ αὐτὴν νὰ ἀναφερόταν τὸ ἓτος ἲδρυσης τοῦ κάστρου. Μόνο ὁ ἐντοπισμὸς στὴ Βουλγαρία τῆς ἐπιγραφῆς εἶναι πιθανὸ νὰ δώσῃ ἀσφαλὴ ἀπάντηση.

Τὸ κάστρο τῆς Ζίχνας, παρέμενε ἀπόρθητο ἀπὸ τοὺς Τούρκους οἱ ὁποῖοι, ὃπως λένε οἱ ντόπιοι, «σαράντα μέρες καὶ σαράντα νύχτες» τὸ πολιορκοῦσαν. Σύμφωνα μὲ τὴν ἲδια παράδοση οἱ Τοῦρκοι κατὀρθωσαν νὰ πάρουν τὴ Ζίχνα διακόπτοντας τὴν παροχὴ νεροῦ. Τὸν τρόπο ὑπέδειξε ἡ Μπάμπω, μιὰ κακιὰ γριὰ ποὺ ζοῦσε στὴν περιοχὴ καὶ ἡ ὁποία τοὺς συμβούλεψε νὰ ἀφήσουν γιὰ πολλὲς μέρες διψασμένο ἓνα μουλάρι καὶ στὴ συνέχεια νὰ τὸ ἀφήσουν ἐλεύθερο. Ἒτσι καὶ ἒγινε. Τὸ μουλάρι ὑπέδειξε τὸ σημεῖο ἀπ΄ὃπου περνοῦσε ὁ ἀγωγὸς ὓδρευσης σκάβοντας μὲ τὸ πόδι του. Τότε ἡ Ζίχνα «ἒπεσε» ἀπὸ δίψα. Σύμφωνα μὲ τὰ ἐπίσημα ἱστορικὰ στοιχεῖα αὐτὸ συνέβη τὸ 1375 μ.Χ. κατὰ τὴν ἐκστρατεία ποὺ ἒκανε ὁ Ἐβρενὸς μπέης μετὰ τὴν ἐντολὴ τοῦ σουλτάνου Μουρᾶτ Α’.



ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΖΙΧΝΑΣ ΚΑΤΑΡΡΕΕΙ
Του Τάκη Χατζόπουλου ,σκηνοθέτη.   ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ, 18-03-2010

Η αρχαία πόλη της Ζίχνας, αι «Ίχναι πόλις της Μακεδονίας», του Βυζαντίου, των οθωμανικών χρόνων, ένα μνημείο του πολιτισμού μας καταρρέει. Δίχως φροντίδα, αφημένη στη φθορά, την παραδίδουμε - αμνήμονες, ανιστόρητοι - στη λήθη του χρόνου.

Κτισμένη σε έναν περίβλεπτο χώρο που αγναντεύει την πεδιάδα του Στρυμώνα , με μεγάλο ιστορικό και περιβαλλοντικό ενδιαφέρον, θα μπορούσε να είναι πόλος έλξης επιστημόνων και επισκεπτών. Θα μπορούσε ο αρχαιολογικός χώρος να συμβάλει στη δημιουργία συνθηκών ήπιας ανάπτυξης της ευρύτερης περιοχής.

Στις 11 Οκτωβρίου 2004, ο τότε βουλευτής κ. Μάρκος Μπόλαρης, απηύθυνε ερώτηση προς τον τότε Πρωθυπουργό και υπουργό Πολιτισμού κ.Κωνσταντίνο Καραμανλή με θέμα την «Ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου της Ζίχνης. Αναστήλωση, στερέωση, αποκατάσταση του βυζαντινού κάστρου και των βυζαντινών εκκλησιών. Σωστικές και συστηματικές ανασκαφές στον αρχαιολογικώ χώρο».

Στη ερώτησή του μεταξύ άλλων ανέφερε: «… Επειδή για τον αρχαιολογικό χώρο της Ζίχνης δεν χρειάζονται δαπάνες απαλλοτριώσεων και όλος ο λόφος της εγκαταληφθείσης πόλεως προσφέρεται άμεσα για εργασίες αναστύλωσης, στερέωσης και αποκατάστασης του βυζαντινού κάστρου, των ναών και οικημάτων, και βέβαια σε συστηματικές σωστικές ανασκαφές. Επειδή ο σπουδαίος αυτός αρχαιολογικός χώρος έχει άμεση ανάγκη παρέμβασης από την Αρχαιολογική Υπηρεσία για τη διάσωση τμημάτων που κινδυνεύουν από κατάρρευση και ανεπανόρθωτες βλάβες, ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. Πρωθυπουργός και Υπουργός Πολιτισμού:

1) Σε ποιες ενέργειες προτίθεται να προβεί για την ανάδειξη του σημαντικού αρχαιολογικού χώρου της Ζίχνης.
α) με αναστύλωση, στερέωση και αποκατάσταση του βυζαντινού κάστρου, των ναών και οικημάτων και
β) με σωστικές και συστηματικές ανασκαφές.
2) Εάν προτίθεται να εντάξει την ανάδειξη του αρχαιολογικού χώρου Ζίχνης σε συγκεκριμένο πρόγραμμα και ποιο;».

Του απάντησε, στις 4 Νοεμβρίου 2004, ο τότε υφυπουργός Πολιτισμού κ. Πέτρος Τατούλης: « Το Υπουργείο Πολιτισμού έχει ήδη προβεί στην τοπογράφηση του αρχαιολογικού χώρου του βυζαντινού κάστρου και των εντός αυτού μνημείων και από το επόμενο έτος (2005) θα προβεί στην εκπόνηση – σύνταξη μελέτης στερέωσης και συντήρησης του ανατολικού τμήματος της βυζαντινής οχύρωσης. Οι εργασίες καθαρισμού και ευπρεπισμού του χώρου γενικότερα θα συμπεριληφθούν στο Επιχειρησιακό Σχέδιο 2005. Αναφορικά με την διενέργεια ανασκαφών, αυτές θα γίνουν λίγο μετά τη διενέργεια των ως άνω εργασιών εφόσον επί του παρόντος η προτεραιότητα δίνεται στη συντήρηση και διάσωση των ορατών μνημείων του εν λόγω αρχαιολογικού χώρου της Ζίχνης Σερρών».

Αναστύλωση, στερέωση, αποκατάσταση, ανάδειξη αρχαιολογικών χώρων. Λέξεις γεμάτες υποσχέσεις, που υποδηλώνουν σεβασμό στην Ιστορία .
Για την περίπτωση, όμως, του αρχαιολογικού χώρου της Ζίχνας, όσες φορές ακουστήκαν ήταν κενές περιεχομένου. Εξαγγελίες, λόγια και ύστερα απραξία και λήθη.
Τα ευρωπαϊκά κοινοτικά προγράμματα διαδέχθηκαν το ένα το άλλο αλλά η αρχαία Ζίχνα δεν εντάχθηκε σε κανένα από αυτά.
Η τελευταία σοβαρή εργασία που αφορούσε την Ζίχνα είναι η μελέτη του καθηγητή Α.Π.Θ. κ. Ν.Κ.Μουτσόπουλου με τον τίτλο «Το βυζαντινό κάστρο της Ζίχνας» η οποία εκπονήθηκε το 1982.


Βιβλιογραφία
Σοφία Κοτζάμπαση, «Μία ἂγνωστη σημείωση γιὰ τὸ κάστρο τῆς Ζίχνας», Μακεδονικὰ Σύμμικτα, ΕΜΣ media.ems.gr
ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΤΩΝ ΣΕΡΡΩΝ e-simerini.com
Περισσότερες πληροφορίεςγιὰ τὸ κάστρο καὶ τὴν περιοχή, «Ὁδοιπορικὸ στὸ βυζαντινὸ κάστρο τῆς Ζίχνας», Κωνσταντῖνος Δ. Κετάνης, Ἀρχαιολόγος. independent.academia.edu
Φωτογραφίες
Yiorgos Koutkos, panoramio.com , panoramio.com
protostrator, Θέματα Μεσαιωνικῆς Ἱστορίας protostrator.blogspot.gr

Απο τους "Aνιχνευτές"


σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Αγίων Ιωακείμ και Άννας



Εκκλησία των Αγίων Ιωακείμ και Άννας. Κτίσμα του 12ο αιώνα μ.Χ. , Καλλιάνα,
Φωτογραφία Αυγούστα Στυλιανού, ζωγράφος 




Εκκλησία των Αγίων Ιωακείμ και Άννας. Κτίσμα του 12ο αιώνα μ.Χ. , Καλλιάνα,
, Φωτογραφία Αυγούστα Στυλιανού, ζωγράφος 

---------------------------------------------- 





Προσκυνηματικός Ιερός Ναός των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ & Άννης και Αγίου Στυλιανού, Άγιος Τύχωνας, Φωτογραφία : Αυγούστα Στυλιανού, ζωγράφος

σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Σήμερα...


 

Χρόνια Πολλά!
Ιωακείμ





Μνήμη των Δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης
Ημερομηνία εορτής: 09/09/2012Μνήμη των Δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης
Τύπος εορτής: Σταθερή.
Εορτάζει στις 9 Σεπτεμβρίου εκάστου έτους.

Ἰωακεὶμ τέρφθητι σὺν τῇ Συζυγῳ,
Τεκόντες ἄμφω ψυχικὴν τέρψιν κτίσει.
Ἡ δ᾿ ἐννάτη τοκέων Θεομήτορος εὗρε σύναξιν.

Βιογραφία
Η σύναξη των δικαίων γονέων της Υπεραγίας Θεοτόκου, σύμφωνα με την αρχαία εκκλησιαστική , παράδοση, ορίστηκε την επομένη του γενεσίου της Θεοτόκου, για τον λόγο ότι αυτοί έγιναν πρόξενοι της παγκόσμιας σωτηρίας με την γέννηση της αγίας θυγατέρας τους. «Τελεῖται δὲ ἡ σύναξις αὐτῶν ἐν τῷ ἑξαέρῳ οἴκῳ τῆς Θεοτόκου, πλησίον τῆς μεγάλης ἐκκλησίας ἐν τοῖς Χαλκοπρατείοις».

Να αναφέρουμε, λοιπόν, ότι ο Ιωακείμ ήταν γιος του Ελιακείμ από τη φυλή του Ιούδα και απόγονος του Δαβίδ. Έκπτωτος του θρόνου, ιδιώτευε στην Ιουδαία και το περισσότερο χρονικό διάστημα στην Ιερουσαλήμ, όπου είχε μέγαρο με βασιλικό κήπο. Παντρεύτηκε την Άννα, θυγατέρα του Ματθάν Ιερέως από τη φυλή του Λευΐ και της Μαρίας, γυναικός αυτού, από τη φυλή του Ιούδα. Επειδή οι φυλές, Βασιλική και Ιερατική, συγγένευαν μεταξύ τους, διότι η Βασιλεία εθεωρείτο ίση με την Ιεροσύνη, δεν έδιναν ούτε έπαιρναν θυγατέρες από άλλες φυλές που θεωρούνταν κοινές. Έτσι λοιπόν, αφού θεάρεστα πέρασε τη ζωή του το άγιο αυτό ζευγάρι, όπως μας πληροφορούν τα βιογραφικά σημειώματα των εορτών της 25ης Ιουλίου, 8ης Σεπτεμβρίου και 9ης Δεκεμβρίου, ο μεν Ιωακείμ πέθανε οκτώ χρόνια από τα Εισόδια της κόρης του Θεοτόκου σε ηλικία 92 ετών, η δε Άννα 11 μήνες μετά τον θάνατο του Ιωακείμ, σε ηλικία 83 ετών. (Την δε Θεοτόκο απέκτησαν θαυματουργικά, όπως σε προηγούμενο βιογραφικό σημείωμα αναφέραμε, σε ηλικία 80 ετών ο Ιωακείμ και 70 η Άννα).
σημ. Αν δεν ανοίγουν οι σύνδεσμοι κάντε τους μαρκάρισμα, αντιγραφή, επικόλληση πάνω

Δημοφιλείς αναρτήσεις