Τρίτη 15 Δεκεμβρίου 2015

Χριστουγεννιάτικη περιπλάνηση

http://fractalart.gr/lampadaridou/

Χριστουγεννιάτικη περιπλάνηση


της Μαρίας Λαμπαδαρίδου – Πόθου // *

fractal_ 
Με την άκρη του ματιού της, την είδε. Ήταν πλάι στο πόδι του κρεβατιού. Μια τόση δα μικρή φωτογραφία. Ασπρόμαυρη. Τσακισμένη στις άκρες. Φαίνεται πως έπεσε καθώς σκάλιζε παλιά άλμπουν και ξεχασμένα κειμήλια. Χρονιάρα μέρα σήμερα και είπε να περιπλανηθεί στις αναμνήσεις της, να θυμηθεί κάποιες ευτυχισμένες στιγμές, να μαλακώσει η ερημιά της. Την έτρεμε τη λήθη. Έτρεμε τη στιγμή που το μυαλό της θα ξεχνούσε. Δεν θα το αφήσω να με ξεχάσει… δεν θα το επιτρέψω, έλεγε έντρομη. Όμως διαπίστωνε πως αυτό γινόταν κάπως ύπουλα, πως ήδη είχε ξεχάσει πολύ σημαντικά πράγματα της περασμένης της ζωής, πράγματα που τα είχε ζήσει με ιερό πάθος.
Κοιτάζει ακόμα την ασπρόμαυρη φωτογραφία στην άκρη του κρεβατιού και προσπαθεί να λυγίσει το σώμα της να την πάρει. Όμως το σώμα πονάει καθώς γέρνει. Πονάνε οι κουρασμένες αρθρώσεις, βγάζουν ένα υπόκωφο βογκητό, θαρρείς, καθώς τα κακόμοιρα κόκαλα, τα δαντελένια πια, τριζοβολούν ανυπεράσπιστα. Κι ένας μικρός πανικός στο βλέμμα της. Με τίποτα δεν μπορώ να τον σταματήσω, τον χρόνο, λέω, χύθηκε μέσα στο σώμα μου και το κατατρώει, με κατάφαγε αλύπητα. Και προσπαθεί να σκύψει με προσοχή να πιάσει τη φωτογραφία.
Με τίποτα, λέει πάλι. Και παίρνει ανάσα.

Χριστούγεννα σήμερα. Τα περίμενε πώς και πώς. Κι ούτε ήξερε γιατί. Για να ψάξει στα χρονοντούλαπα των αναμνήσεων ίσως. Για να πονέσει. Ο πόνος κρατά τη μνήμη ζωντανή. Είχε ανάγκη να πονέσει. Να νιώσει ευγνωμοσύνη που πόνεσε. Κάθε χρόνο σαν σήμερα πήγαιναν σε ένα μικρό σπίτι που είχαν στην εξοχή και εκεί στόλιζαν το δέντρο. Έκοβαν ένα κλαδί από το βουνό και το έστηναν πλάι στο τζάκι. Ύστερα κοίταζαν από το μεγάλο παράθυρο που έβλεπε στον κήπο. Τα δέντρα γυμνά. Το τοπίο γκρίζο. Όμως εκείνα τα Χριστούγεννα που κυριαρχούν στο μυαλό της ήταν χιονισμένα. Από την παραμονή είχε αρχίσει να το στρώνει. Και το πρωί όλα ήταν κατάλευκα, σαν να είχαν βγει από χριστουγεννιάτικο παραμύθι. Η καρδιά της σκίρτησε. Αν υπάρχει ευτυχία στον βίο, ήταν εκείνες οι στιγμές, σκέφτεται τώρα. Και λυπάται, πολύ λυπάται, που δεν το ήξερε τότε, να τις ζήσει πιο δυνατά, πιο απόλυτα. Πρέπει να τις θυμηθώ μία μία, σκέφτεται πάλι, να τις ζήσω ξανά, να τις κάνω καταδικές μου, μπορώ άραγε; Αυτό το επιτρέπει ο χρόνος;
Ή τις παίρνει κι αυτές, τις αλλοιώνει, τις γεμίζει ομίχλη θαμπή.
Κάθεται πάνω στο κρεβάτι γιατί το σώμα της πόνεσε να στέκεται τόση ώρα ακίνητο μέσα στις θύμησες. Τα δάχτυλά της σφίγγουν τη φωτογραφία. Ακόμα δεν την είδε. Σαν να τη φοβάται. Τον φοβάται τον πόνο που ίσως θα νιώσει βλέποντας το πρόσωπό του. Κι ας υπήρχε παντού γύρω της. Από τότε που έφυγε, το πρόσωπό του είχε πια ενωθεί με καθετί που κοίταζε. Λες και ήταν διάχυτο μέσα στο τοπίο. Προπαντός στα τοπία που κοίταξαν μαζί. Αυτά τα κοίταζε με το δικό του βλέμμα. Κι ας μην το καταλάβαινε ακριβώς. Ήταν σίγουρη πως το βλέμμα του ήταν εκεί, χωνεμένο μέσα στο τοπίο εκείνο που το κοίταξε μαζί του ευτυχισμένη. Κάπως έτσι. Και δεν την ενδιέφερε να το αναλύσει αυτό. Φτάνει που το ζούσε με την καρδιά της. Που τον ένιωθε ένα με το τοπίο. Μόνο που τότε δεν ήξερε. Ποτέ δεν ξέρουμε αυτό που ακριβώς ζούμε. Είναι σαν να μας ξεφεύγει το πιο ουσιώδες. Όμως πρέπει να βρω κι αυτό που μου ξέφυγε, τότε. Πώς το επέτρεψα να ζήσω τόσο ελλειπτικά. Τόσο φευγαλέα.
Ήταν πράγματα που τα προσπερνούσε έτσι απαρατήρητα. Και θυμώνει τώρα.
Δεν ήξερε πόσο σημαντική ήταν και η μία μικρή στιγμή της ζωής της. Πόσο μοναδική την κάνει το γεγονός ότι, την ίδια εκείνη στιγμή που υπάρχει, χάνεται.
Α, πώς δεν το ήξερε αυτό!
Πώς δεν το είχε προσέξει!
Ήταν αυτό ακριβώς που πάντα της ξέφευγε.
Όμως ήταν ευτυχισμένη. Και το προσπερνούσε χωρίς πόνο.
Δεν είχε καιρό να πονέσει.
Για φαντάσου! Κάποτε δεν είχε καιρό για τον πόνο!
Στην ευτυχία δεν έχουμε καιρό για τέτοια, σκέφτεται τώρα.
Και τα μάτια της γεμίζουν δάκρυα.
Μπορεί και να μην καταδεχόμουν να πονέσω, λέει.
Τόσο αθώοι είμαστε μπρος σε αυτό που μας εξουσιάζει.
Τόσο αθώους μας θέλει ο χρόνος για να γίνουμε τα τέλεια θύματα του.
Όμως το μυαλό μου δεν θα το εξουσιάσεις!
Όσο πονάει, θα είναι ζωντανό και θα σε μάχεται, λέει πάλι και κάπου φοβάται την Ύβρι.

“… ανέτειλε τω κόσμω το φως …” Ο ψαλμός που ακούγεται από το ραδιόφωνο τη συνεπαίρνει. Τι λόγος Θεέ μου! Λες και τον ακούει πρώτη φορά. Ή μήπως κάθε φορά είναι ένα καινούριο φως; Λες να ανατέλλει για τον καθένα ξεχωριστά; Και για μένα; Μπορεί να ανατείλει και για μένα; Χα! Και τι είμαι εγώ! Ανατέλλει για τον κόσμο, για τον άνθρωπο, αυτόν τον βασανισμένο, τον τυραγνισμένο. Όμως κι εγώ το ίδιο είμαι. Επομένως ανατέλλει και για μένα, λέει πάλι. Κι η ψυχή της γαληνεύει. Δεν είμαι ολομόναχη στην ερημιά. Μεγαλώνει τον ήχο στο ραδιόφωνο ν” ακούσει καλύτερα. “… και επί γης ειρήνη!” συνεχίζει ο ψαλμός. Κι εκείνη το βάζει στο πιο δυνατό. Το βάζει ξανά να το ακούσει πολλές φορές. Μπορεί; Θα μπορούσε άραγε αυτή η επί γης ειρήνη… Ή μήπως είναι από τα θαύματα που θυμώνουν αν δεν τα πιστέψεις; Από τα θαύματα, που πρέπει να πιστέψεις στο “αδύνατο” για να γίνουν;
Αν όλοι βάζαμε ένα χέρι βοηθείας σ” αυτό το ανατέλλον φως, μήπως…”

Η σκέψη τη γεμίζει ενέργεια. Το σώμα της σβέλτο και δυνατό, σαν νεανικό. Κι ο πόνος άφαντος.
Φοράει το καλό της φόρεμα. Χτενίζεται όμορφα. Ανοίγει το παράθυρο να μπουν οι χριστουγεννιάτικοι ήχοι, οι εικόνες του δρόμου με τα στολισμένα δέντρα, οι ομιλίες των λιγοστών περαστικών.
Αισθάνεται πως συμμετέχει κι εκείνη στο χριστουγεννιάτικο πνεύμα. Κι αυτό είναι θαυμάσιο!
Ετοιμάζει ένα πλούσιο πρωινό και αποφασίζει να δει τη φωτογραφία.
Ένα τρέμουλο στο χέρι καθώς την κρατά. Πρέπει να βάλει τα γυαλιά της γιατί τα πρόσωπα δεν διακρίνονται καθαρά. Προσπαθεί να ξεπεράσει τον φόβο. Όμως γιατί φοβάται να τον δει; Αφού είπε, αγαπά τον πόνο που κρατά τη μνήμη ζωντανή.
Είπε, η αγάπη είναι πόνος.
Ή αλλιώς: Ποτέ η αγάπη χωρίς λίγος πόνος!
Αυτό που βρίσκω τόσο θαυμάσιο, όπως θα έλεγε η Ουίννυ!
Και παίρνει βαθιά ανάσα.
Σκύβει και κοιτάζει τη φωτογραφία. Τη φέρνει κοντά στα αδύνατα μάτια της να τη δει καλά.
Οι δυο τους αγκαλιασμένοι και γελούν.
Α, τι όμορφοι που είναι!
Και χαμογελά κι εκείνη. Αυτό δεν μπορεί να το εξουσιάσει ο χρόνος, λέει δυνατά να το ακούσει.
Έχει ανάγκη να νιώσει πως το άκουσε και ο Χρόνος!
Γιατί είναι σαν να τον εκδικείται τώρα.
Δεν μπορεί να τα πάρει όλα. Τη μνήμη μας δεν μπορεί να την πάρει. Είναι δική μας. Και ό,τι αναβιώνει μέσα της το καθιστά ιερό η αγάπη.
Το μ ε τ α – π ο ι ε ί σε Άγγελο με σεντιφένιο σώμα και μάτια που ακυρώνουν τη στάχτη.
Καλά Χριστούγεννα! λέει, χαμογελώντας ακόμα.
Και το φως εκείνο το άκτιστο, που λάμπει γύρω της πανύψηλο, καλά Χριστούγεννα, της απαντά.

lampadaridou-pothou*
  Η Μαρία Λαμπαδαρίδου Πόθου γεννήθηκε στη Μύρινα Λήμνου. Είναι πτυχιούχος της Παντείου και της Σορβόνης, όπου, με υποτροφία της Γαλλικής κυβέρνησης, σπούδασε Αισθητική και Ιστορία Θεάτρου. Εκεί γνώρισε τον Samuel Beckett και διατήρησε πολύχρονη αλληλογραφία μαζί του. Έγινε μελετήτρια και μεταφράστρια των έργων του. Έχει γράψει μυθιστορήματα, ποίηση, διηγήματα, δοκίμιο. Επίσης έχει γράψει θέατρο. Θεατρικά της έργα έχουν παιχτεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Βιβλία της έχουν μεταφραστεί και εκδοθεί στα Γαλλικά, Σουηδικά και Αγγλικά και διδάσκονται σε πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού. Πέντε διδακτορικές εργασίες έχουν γίνει πάνω στα βιβλία της, στα πανεπιστήμια: Αθηνών, Πάτρας και Bari Ιταλίας. Έχει τιμηθεί με τα βραβεία: της Ομάδας των Δώδεκα, της Ακαδημίας Αθηνών και του Ιδρύματος Ουράνη. Συνεργάζεται με ημερήσιες εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά.



Μας εκπαίδευσε στην ομορφιά.
Μας εκπαίδευσε στην ομορφιά.
Μας εκπαίδευσε στην ομορφιά.
Και γιατί κάθε βήμα που έκανε ο άνθρωπος προς τον πολιτισμό τον κατέστησε οφειλέτη της Ελλάδας. - See more at: http://www.egriechen.info/2014/08/i-ellada-opos-pote-den-tin-eidan-oi-ellines.html#sthash.foAoWuE6.mo8Op0pI.dpuf
Και γιατί κάθε βήμα που έκανε ο άνθρωπος προς τον πολιτισμό τον κατέστησε οφειλέτη της Ελλάδας. - See more at: http://www.egriechen.info/2014/08/i-ellada-opos-pote-den-tin-eidan-oi-ellines.html#sthash.foAoWuE6.mo8Op0pI.dpuf
Και γιατί κάθε βήμα που έκανε ο άνθρωπος προς τον πολιτισμό τον κατέστησε οφειλέτη της Ελλάδας. - See more at: http://www.egriechen.info/2014/08/i-ellada-opos-pote-den-tin-eidan-oi-ellines.html#sthash.foAoWuE6.mo8Op0pI.dpuf
H επίσημη ιστοσελίδα του Πέδρο Ολάγια.

Η Ελλάδα όπως ποτέ δεν την είδαν οι Έλληνες

Ellada
Φωτό: Στιγμιότυπο από το βίντεο
Κάποιες φορές, περπατώντας ανάμεσα στις ελιές και στα ερείπια αυτής της χώρας αναρωτήθηκα τι θα έμενε από τον πολιτισμό μας αν έσβηνε από αυτόν το ελληνικό στοιχείο, πώς θα ήμασταν αν στερούμασταν όχι μόνο αυτό το απέραντο κληροδότημα αλλά και τούτη τη γενναία ώθηση που κινεί ανέκαθεν το ενδιαφέρον προς τον άνθρωπο.

Και αντικρίζω τότε ένα απέραντο κενό.

Τα ερείπια μάς κάνουν να συνειδητοποιήσουμε πόσο εύθραυστος είναι ο πολιτισμός, μας υπενθυμίζουν ότι οι κατακτήσεις του είναι εφήμερες, ότι πρέπει να τις υπερασπιζόμαστε κάθε μέρα που ξημερώνει και ότι ο μόνος εφικτός και άξιος του ονόματός του πολιτισμός είναι εκείνος που ενώνει τους ανθρώπους ενάντια στη βαρβαρότητα.

Όλα τα παραπάνω μας προτρέπουν κατά κάποιον τρόπο να συνειδητοποιήσουμε αυτά που θα χάναμε αν αποκηρύτταμε το ελληνικό στοιχείο που κουβαλάμε μέσα μας.

Και για όσους νομίζουν ότι δεν είναι κάτι το σπουδαίο επιδιώκοντας να μας ελαφρύνουν από αυτό το "νοσταλγικό φορτίο" τους ρωτώ:

Αν αποκηρύτταμε το ελληνικό στοιχείο τι θα κερδίζαμε;

Θα μπορούσε αυτή η απώλεια να δικαιολογηθεί και να αντισταθμιστεί από την προοπτική κάποιου ενδεχόμενου κέρδους;

Στο όνομα τίνος προτείνεις την ταφή του Ελληνισμού;

Ειλικρινά πιστεύω πως αυτό που κάνει έναν πολιτισμό μεγάλο είναι η ικανότητά του να εξελίσσεται και να εμπνέει κάτι το καινούργιο. Και αυτό ακριβώς μας έχει αφήσει η Ελλάδα.

Η Ελλάδα είχε τον πιο εμπνευστή πολιτισμό, τον περισσότερο και καλύτερα κωδικοποιημένο πολιτισμό.

Έδωσε μορφή πολιτισμού σε φυσικές αλήθειες, μας άφησε τον μύθο διδάσκοντάς μας μια στάση ταπεινή και ανεκτική απέναντι στο μυστήριο. Μας άφησε τη δημοκρατία και τα ιδανικά της ελευθερίας και της ισότητας. Μας άφησε την κοινωνία των πολιτών, την πολιτική, την ηθική, την ιστορία και τη λογοτεχνία. Μας άφησε το αλφάβητο και τη βασική δομή της σκέψης μας.

Μας εκπαίδευσε στην ομορφιά.

Μας άφησε την επιστημονική στάση, την ανθρωπιστική στάση, την πνευματική πατρίδα. Σμίλεψε την ψυχή του δίκαιου και ελεύθερου ανθρώπου και μας έδειξε σωστά αυτόν τον δρόμο.

Η Ελλάδα, ως κληρονομιά, ως πρόκληση και ως θέληση, ανέκαθεν μας ωθούσε στο να γίνουμε καλύτεροι.

Και ξεχνώντας την, αφαιρώντας από τις επερχόμενες γενιές την ευκαιρία να γνωρίσουν το κληροδότημά της και τη στάση της θα ελαχιστοποιήσουμε την πιθανότητα να οικοδομηθεί μελλοντικά ένας κόσμος διαφορετικός, κάτι που να μην είναι απλώς το διεστραμμένο προϊόν της καταπίεσης και του ψεύδους.

Γι' αυτό, η Ελλάδα.

Για όλα αυτά τα αγαθά, η Ελλάδα.

Και γιατί κάθε βήμα που έκανε ο άνθρωπος προς τον πολιτισμό τον κατέστησε οφειλέτη της Ελλάδας.



- See more at: http://www.egriechen.info/2014/08/i-ellada-opos-pote-den-tin-eidan-oi-ellines.html#sthash.foAoWuE6.mo8Op0pI.dpuf

Άγιος Ελευθέριος

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
 
Ἐλευθέριος, ὡς ἀδουλόνους φύσει,Σπάθας θεωρῶν, οὐκ ἐδουλοῦτο πλάνῃ.Δῖον Ἐλευθέριον δεκάτῃ πέφνε φάσγανα πέμπτῃ. ΒιογραφίαΟ Άγιος Ελευθέριος γεννήθηκε...
profitisilias.com.gr

Βιογραφία
Ο Άγιος Ελευθέριος γεννήθηκε τον 2o αιώνα μ. Χ. στην Ελλάδα (κατά άλλους στην Ρώμη) από πλούσιους γονείς. Τότε αυτοκράτορας ήταν ο Κόμμοδος και ο Σεπτίμιος Σεβήρος. Ορφανός από πατέρα, ανατράφηκε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου από την ευσεβέστατη και φιλάνθρωπη μητέρα του, Ανθία η οποία έγινε χριστιανή ακούοντας το κήρυγμα από μαθητές του Απ. Παύλου.

Διακαής πόθος της Ανθίας ήταν να επισκεφτεί τη Ρώμη, που τα χώματά της είχαν βαφτεί με το αίμα των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Κάποτε, λοιπόν, αποφάσισε και πήγε. Μαζί πήρε και το νεαρό γιό της Ελευθέριο. Ο επίσκοπος Ρώμης Ανίκητος  όταν είδε τον Ελευθέριο εκτιμώντας την πολλή νοημοσύνη του, τη θερμή πίστη και το αγνό ήθος του, τον έλαβε υπό την προστασία του.

Σε ηλικία 15 ετών χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο Ρώμης Ανίκητο, διάκονος και έπειτα από τρία χρόνια χειροτονήθηκε ιερέας. Από τη θέση αυτή ο Ελευθέριος αγωνίστηκε με ζήλο για τη διδαχή του ποιμνίου του, και σε έργα φιλανθρωπίας. Αργότερα και σε ηλικία είκοσι ετών, με κοινή ψήφο κλήρου και λαού έγινε επίσκοπος Ιλλυρικού, σημερινής Αλβανίας με έδρα την Αυλώνα.

Μα χειροτονήθηκε τόσο μικρός; Στο ερώτημα δίνει απάντηση ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.... Γράφει σε υποσημείωση του Συναξαριστού του: «Ας μη θαυμάζει κανείς ότι αυτός ο άγιος χειροτονήθηκε σε ηλικία αντίθετη με τους ιερούς κανόνες της 6ης Οικ. Συνόδου και της τοπικής Συνόδου της Νεοκαισαρείας, οι οποίοι ορίζουν ότι ο διάκονος χειροτονείται στη ηλικία των 25 χρόνων, ο πρεσβύτερος στα 30 και ο επίσκοπος πάνω από 30. Αυτό έγινε γιατί ο άγιος Ελευθέριος έζησε πριν ακόμη γίνουν οι παραπάνω κανόνες, οι οποίοι έγιναν αργότερα».

Η χειροτονία του αγίου Ελευθερίου, όπως γράφει κάποιος βιογράφος του, έγινε «κατ’ οικονομίαν» Θεού, λόγω των μεγάλων αρετών και της σοφίας του με την οποία προσείλκυε στον Χριστό τους ειδωλολάτρες. Η γλυκύτητα του λόγου του, που επιβεβαιωνόταν με τα πολλά θαύματα του, έκανε αυτούς που βρίσκονταν στην πλάνη να ασπαστούν την χριστιανική αλήθεια.

Η φήμη της αρετής του Αγίου Ελευθερίου ήταν τόσο μεγάλη που έφτασε μέχρι τη Βρεττανία. Έτσι, ο βασιλιάς της, Λούκιος, έγραψε επιστολή στον Ελευθέριο και του δήλωνε ότι αυτός και ο λαός του επιθυμούσαν να γίνουν χριστιανοί. Ο Ελευθέριος αμέσως ανταποκρίθηκε, στέλνοντας δύο εκπαιδευμένους στην πίστη άνδρες, που κατήχησαν και βάπτισαν χριστιανούς τον Λούκιο με το λαό του.

Όταν ο Σεπτίμιος Σεβήρος πληροφορήθηκε την χριστιανική δράση του Ελευθερίου διέταξε την σύλληψή του. Έπειτα από πολλά βασανιστήρια ο Ελευθέριος οδηγήθηκε από τους ειδωλολάτρες στην αρένα της Ρώμης. Τα άγρια ζώα όμως δεν τον άγγιξαν, γι’ αυτό και αποκεφαλίσθηκε μαζί με την μητέρα του.

Έτσι ο Άγιος Ελευθέριος πέρασε «εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Προς Ρωμαίους, η' 21). Δηλαδή στην ελευθερία της ένδοξης κατάστασης των παιδιών του Θεού.

Η Σύναξή του τελείται στο μαρτύριο αυτού, πλησίον του Ξηρολόφου.

Ο Άγιος Ελευθέριος θεωρείται βοηθός των εγκύων γυναικών. Τους δίνει «καλή λευτεριά». Πολλές γυναίκες επικαλούνται τη βοήθεια του και ακουμπούν το εικονισματάκι του αγίου πάνω τους. Η αντίληψη αυτή αναφέρεται και σ’ ένα προσόμοιο στιχηρό της εορτής. «Τῶν ἐπιτόκων γυναίων Πάτερ κηδόμενος, ἐλευθερίαν δίδως, τῷ Ναῷ σου φοιτώσαις....», δηλαδή, Φροντίζεις Πάτερ τις έγκυες γυναίκες που καταφεύγουν στο ναό σου δίνοντας του ελευθερία....


Κυριακή 13 Δεκεμβρίου 2015

Παναγιώτης Κανελλόπουλος

http://www.istorikoiperipatoi.gr/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82/

Παναγιώτης Κανελλόπουλος

kanelop
    
 Στις 13 Δεκεμβρίου 1902, γεννάται ο περίφημος Ακαδημαϊκός και πολιτικός Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος υπήρξε Πρωθυπουργός της Ελλάδος σε δύο κρίσιμες ιστορικά περιόδους του ελληνικού κράτους: το διάστημα 1 Νοεμβρίου 1945 έως 22 Νοεμβρίου 1945 και 3 Απριλίου 1967 έως 21 Απριλίου 1967.
     Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα. Ήταν γιός του φαρμακοποιού Κανέλλου Κανελλόπουλου και της αδελφής του μετέπειτα Πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη, Αμαλίας. Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του,  εγγράφηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1919. Κατόπιν, φοίτησε στις Νομικές Σχολές του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης και του Μονάχου και αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Δικαίου. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δημοσίευσε την πρώτη του κοινωνιολογική μελέτη. Το 1926, ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Γραμματέως του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας υπό την πρωθυπουργία του Αλεξάνδρου Ζαΐμη. Το 1929, ανέλαβε υφηγητής της έκτακτης αυτοτελούς έδρας της Κοινωνιολογίας στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αποτελώντας τον νεώτερο μέχρι τότε πανεπιστημιακό. Το 1932, διορίστηκε Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, αλλά παραιτήθηκε για να υποβάλει υποψηφιότητα στην έδρα της Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τον Ιανουάριο του 1933, εξελέγηκε καθηγητής και, το 1934, πρόεδρος του νεοσύστατου Ι.Κ.Α.
    Πέθανε την 11η Σεπτεμβρίου 1986, σε ηλικία 84 ετών.
Μας εκπαίδευσε στην ομορφιά.

Σάββατο 12 Δεκεμβρίου 2015

12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 627: Μάχη της Νινευί

 
Bυζαντινών Ιστορικά
12 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 627: Μάχη της Νινευί: Ο στρατός του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ηράκλειου συντρίβει τους Πέρσες στη μάχη της Νινευί, κοντά στα Γαυγάμηλα και ανακτά όλες τις βυζαντινές επαρχίες στην Εγγύς Ανατολή
Ο Ηράκλειος αντιπροσωπεύει τον τύπο του στρατηγού-αυτοκράτορα που ηγήθηκε προσωπικά του βυζαντινού στρατού. Αφού αναδιοργάνωσε το στράτευμα με την οικονομική συμπαράσταση της εκκλησίας, επιχείρησε συνεχείς εκστρατείες κατά των Περσών (622-628).
Στη μάχη της Νινευί, κοντά στα Γαυγάμηλα, πέτυχε να συντρίψει τους Πέρσες και να ανακτήσει όλες τις βυζαντινές επαρχίες στην Εγγύς Ανατολή (627).
Ταπεινωτική ήττα υπέστησαν και οι Άβαροι και οι Σλάβοι, όταν σε συνεννόηση με τους Πέρσες, πολιόρκησαν την Κωνσταντινούπολη (626).
Η περιγραφή της μάχης ... συνεχίστε την ανάγνωση....http://vizantinaistorika.blogspot.gr/2013/12/h-m-12-627.html

Η θρυλική μάχη στα Σπήλια

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
 
Ο Κύπριοι μαχητές εκτέλεσαν τον δασοφύλακα που τους πρόδωσε για 400 λίρες.
mixanitouxronou.gr

Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2015

10 Δεκέμβρη 969


Bυζαντινών Ιστορικά
10 Δεκέμβρη 969: Η στυγερή δολοφονία του Νικηφόρου Φωκά
O Nικηφόρος Φωκάς, απο τους σημαντικότερους αυτοκράτορες του Βυζαντίου, δολοφονείται μετά από συνομωσία που οργανώνει ο Ιωάννης Τσιμισκής με την αυτοκράτειρα Θεοφανώ.
Όπως διηγείται ο Ιωάννης ο Διάκονος, που μας έχει αφήσει μια πολύ συναρπαστική αφήγηση του δράματος, ήταν μια παγωμένη νύχτα του Δεκέμβρη, ενώ καθώς περνούσαν οι ώρες ξέσπασε μια φοβερή χιονοθύελλα. Οι επίδοξοι δολοφόνοι περίμεναν το Τσιμισκή, παρά την κακοκαιρία, να περάσει τα στενά και να εισέλθει στο παλάτι. Ένας φόβος κυρίεψε τότε τους συνωμότες: αν ο αυτοκράτορας κλεινόταν στο δωμάτιό του, αν χρειαζόταν να παραβιάσουν την πόρτα του, αν ξυπνούσε από τον θόρυβο, δε θα χάνονταν όλα; Η Θεοφανώ, με τρομαχτική ψυχραιμία, ανέλαβε να παραμερίσει το εμπόδιο. Πήγε αργά το βράδυ να βρεί τον Νικηφόρο στο διαμέρισμά του, συζήτησε φιλικά μαζί του και μετά, με το πρόσχημα οτι πήγαινε να δεί μερικές νεαρές Βουλγάρες που βρίσκονταν για επίσκεψη στο Παλάτι, βγήκε έξω, λέγοντας ότι θα γύριζε σε λίγο, παρακαλώντας το σύζυγό της ν΄αφήσει την πόρτα ανοιχτή. Θα την έκλεινε εκείνη γυρίζοντας. Ο Νικηφόρος δέχτηκε και όταν έμεινε μόνος, προσευχήθηκε για λίγο, φόρεσε το τρίχινο μανδύα του και μετά ξάπλωσε σε μια γωνία, πάνω σε ένα δέρμα από πάνθηρα και κοιμήθηκε...
συνεχίστε την ανάγνωση...http://vizantinaistorika.blogspot.gr/2013/12/blog-post.html

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΖΕΡΒΑΣ

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
 
, , Στὶς 10 Δεκεμβρίου 1957, ἀπεβίωσε ὁ Ναπολέων Ζέρβας, ὁ ἰθύνων νοῦς τοῦ ΕΔΕΣ, τοῦ ὁποίου ἡ ἐποποιία τὴν περίοδο 1941-1944, ἦταν τὸ ἀπόγειο τῆς προσωπικῆς του δόξας. Ἡ συμμετοχὴ τοῦ ΕΔΕΣ στὶς παρ...
ellinoistorin.gr

7 ροφήματα-λιποδιαλύτες

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
 
Υγεία - Μπορεί να έχεις στο μυαλό σου πολύ συγκεκριμένα ροφήματα που μπορούν να σε βοηθήσουν στην ενεργοποίηση του μεταβολισμού σου και την απώλεια…
biologikaorganikaproionta.com

Ιεράπετρα 50ς

Η Maria Dimitriou κοινοποίησε τη φωτογραφία του Fragkakis George.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Fragkakis George
Ιεράπετρα 50ς
Κάθε πόλη έχει τον ...μύθο της και η Ιεράπετρα τον δικό της. Σύμφωνα με αυτόν λοιπόν ήταν Ιούλιος του 1798, όταν ο στόλος του Ναπολέοντα κατά την πορεία του προς την Αίγυπτο, για την εκστρατεία κατά των Μαμελούκων, επιστρέφοντας , αγκυροβόλησε στα ανοιχτά της Ιεράπετρας και ο Βοναπάρτης φιλοξενήθηκε από μια οικογένεια στην πόλη στο σπίτι το οποίο απεικονίζεται στην καρποστάλ που βλέπετε , την οποία αγόρασα από το Μοναστηράκι το 1983.
Είναι αλήθεια αυτή η ιστορία ή όχι; Είναι ιστορικά αποδεδειγμένη;
Ισως η καλλίτερη προσέγγιση του θέματος που έχω διαβάσει είναι το παρακάτω απόσπασμα , από την ομιλία του σημαντικού Γεραπετρίτη λογοτέχνη Νίκου Στρατάκη , το 1964 , στην Αθήνα , επ ευκαιρία της δημιουργίας του συλλόγου "Ενωση των εν Αθήναις Ιεραπετριτών" , όπου έκανε μιά καταπληκτική ιστορική , καταποστική και εμπεριστατωμένη ομιλία , με θέμα την Ιεράπετρα.
Λέει λοιπόν επί του θέματος , 51 χρόνια πριν :
''Eνας ίσκιος που δεν τον χώνεψαν ακόμη τα σπλάχνα της γης πλανάται μέσα σ' ένα ερειπωμένο σπιτάκι εκεί λίγο πέρα από την μακρότατη λιβυκή παραλία της μέσα στα στενά δρομάκια , που άλλοτε γέμιζε η οχλαλοή των Σαρακηνών. Είναι το σπίτι που διανυκτέρευσε ο Μέγας Ναπολέων , επιστρέφοντας από την εκστρατεία του κατά της Αιγύπτου. Μια θολωτή πόρτα με πελεκημένες πέτρες στέκεται στην πρόσοψη , κι ένα πέτρινο τόξο , μιά καμάρα , χωρίζει τον εσωτερικό χώρο.Στο βάθος φαίνονται τα ίχνη μιάς ξύλινης σκάλας , που οδηγούσε στο ανώγειο. Στη βάση της σκάλας υπάρχει ακόμη κάποιο σανίδι , απλή υπόνοια του καναπέ που κοιμήθηκε μιά νύκτα ο Μέγας Ναπολέων. Ενα μνημείο που συνδέει την ιστορία μιάς Πολιτείας με την ιστορία μιάς μεγαλουργού Αυτοκρατορίας. Ενα μνημείο που η ιστορία του πρέπει να ερευνηθεί , να ιστοριογραφηθεί και να μείνει μιά σελίδα τιμής και μεγάλης ιστορικής αξίας γιά τη Γεράπετρα , η δε παρουσία του ερειπίου να διαφυλαχτεί και να διασωθεί ως μνημείο και ως θυρεός που θα θυμίζει την προγονική εποχή και μαζί μιά ευτυχή σύμπτωση"

Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2015

Στο παζλ της φύσης

Στο παζλ της φύσης κάθε κομμάτι και ζωή κάθε ζωή και Θεός.
Ο μικρός αδέσποτος τιγρέ γάτος της γειτονιάς , απο μωρό με μισό το ένα μάτι πάντα εκλιπαρούσε για ένα μου χάδι και πάντα το είχε όπως έχει και το καθημερινό γεύμα απο τους γείτονες.... η Τζίνα μου βόσκει στο δροσερό χορτάρι μικρά χόρτα και μεγάλα όχι για να κατεβάσει γάλα αλλά για να καθαρίσει το στομάχι απο τις τρίχες που πιθανόν έχει φάει ναι... το ηλιοβασίλεμα με λαμπρότητα νεφοσκεπή στον ορίζοντα πάλι σήμερα γενναιόδωρο σε αποχρώσεις λάμψεις σκιές και σιγά-σιγά θαμπώνει....ο ιβίσκος απτόητος για τις εξελίξεις κρατά τα κόκκινα σκήπτρα του επιδεικτικά προς τον φτωχό κισσό που σύντομα θα χαθεί απο το πλάνο της χειμωνιάτικης φύσης... αλλά οι γάτες πάντα θα υπάρχουν είτε μοναχικές είτε με οικογένεια και πάντα η μάνα γάτα θα κοιτά κατάματα τον άγνωστο επισκέπτη όταν δίπλα έχει το μικρό της.... όλα αυτά κομμάτια απο το παζλ της ζωής ...ας μην τα χάσουμε...

Δημοφιλείς αναρτήσεις