ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ… της Ελένης Γκίκα *

πηγή http://www.onestory.gr/post/34554985569

ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΧΑΣΕΙ…

της Ελένης Γκίκα *

.

Κάνει τις ίδιες κινήσεις χρόνια και χρόνια. Ειδικά τέτοια μέρα. Παίρνει τ’ αμάξι της, οδηγώντας περίπου τριάντα χιλιόμετρα από βραδύς. Το φορτώνει μονάχα με τα απολύτως απαραίτητα: δυο ρουχαλάκια (ποιος, αυτή η κοκέτα, ακριβώς δυο), οπωσδήποτε το προσευχητάρι της, τον «Ρημαγμένο Απρίλη» που της είχε χαρίσει πριν την ρημάξει, ένα πακέτο τσιγάρα (το πακέτο του, Κάμελ άφιλτρα, η ίδια συνήθως δεν καπνίζει ποτέ), ένα δημοσιογραφικό μαγνητόφωνο με μια κασέτα μέσα (πάντα την ίδια, την έχει κάνει κόπιες πολλές), ένα φάκελο με φωτογραφίες και γράμματα, τα «Γράμματα γενεθλίων» του Χιουζ (αυτά τ’ αγόρασε μόνη της διότι κάτι της είπαν), τον φορητό υπολογιστή της, το καντηλάκι, ένα λιβανιστήρι επισμαλτωμένο με ροζ χρώματα και ένα βάζο. Τα λουλούδια θα τα αγοράσει εκεί. Ζουμπούλια πάντοτε. Να την τρελαίνουν στο άρωμα.

Εκεί, βεβαίως, όπως πάντα, που δεν θα την περιμένει κανείς.

Της αρέσει να πάει από το πουθενά το δικό της στο κάπου, να μη βιάζεται, πάντοτε με τα βήματά της κουρασμένα, μετρημένα, σχεδόν κουρδισμένα σαν του Μουρακάμι κι αυτή «το κουρδιστό πουλί». Στο ίδιο σημείο, το άλεφ της, για να κουρδίσει για άλλη μια φορά – πάντοτε τέτοια μέρα του χρόνου- το ρολόι της ζωής. Της δικής της ζωής.

Της πήρε χρόνια η αποδοχή: «κανενός το πεπρωμένο δεν είναι καλύτερο από του άλλου» και «κάθε άνθρωπος οφείλει να το σεβαστεί».

Ετσι, λοιπόν, τώρα κι αυτή: με σεβαστικά βήματα, χρόνια και χρόνια. Πιστή, προσηλωμένη θα ‘λεγε «με ευλάβεια θρησκευτική» σ’ αυτό το παράξενο, για πολλούς ίσως παράλογο, εμμονοληπτικό ραντεβού.

Φτάνει πάντοτε αργά το απόγευμα. Της αρέσει να βλέπει απ’ το μπαλκόνι του δωματίου που της έχουν κρατήσει την Δύση. Τον ήλιο, να γίνεται πορφυρός και μεγάλος και να χάνεται σαν κι εκείνον, στη θάλασσα. Και πάντοτε απ’ το δωμάτιο 19. Δεκαεννιά χρόνια έζησε μαζί του. «Στο νου σου», επιμένει η φίλη της η Χριστίνα. Όμως εκείνη σφίγγει σαν τον φιλάργυρο τα γράμματα, χαμογελά σαν την Σφίγγα, ξοδεύεται, σχεδόν εξαντλείται σωματικά, όσες φορές προσπαθεί να τους απαντά. Δέκα χρόνια έχουν περάσει, εξάλλου, οι περισσότεροι το ξέχασαν. Σαν την κλέφτρα θα φύγει για την Συνάντηση κι αυτή.

Η δική της «γιορτή» στα μεθεόρτια κρίνεται. Όταν οι άλλοι ξεστολίζουν, εκείνη στολίζεται. Για να την καμαρώσει, έστω, για μια στιγμή. Για κείνον δεν επιτρέπει να την χαλάσει ο χρόνος. Για να μπορεί όσο και να κυλά ο καιρός να αναγνωριστεί: ίδια μαλλιά, ίδιο άρωμα, παρόμοια ρούχα. Μονάχα η μέση της φάρδυνε κάπως με τον καιρό. Μια, δυο χαρακιές, άκρη στα μάτια. Ρυάκια που απόμειναν απ’ τα δάκρυα.

Την περιμένει πάντοτε ο ιδιοκτήτης στη ρεσεψιόν. Τον χαιρετά με τα μάτια, σαν παλιό συγγενή. Ανοίγοντας το γνωστό δωμάτιο, θα θυμηθεί για λίγο τη Σμίλα του Χόε, που «διαβάζει το χιόνι», να δρασκελίζει την δική της γεμάτη παρελθόν ευτυχισμένη μοναξιά. Θα εγκατασταθεί σα νοικοκυρά που απουσιάζει περίπου χρόνο. Τα λιγοστά ρούχα στη ντουλάπα, παπούτσια, τσάντα στα ράφια, στο μικρό τραπεζάκι βιβλία, φωτογραφίες, μαγνητόφωνο και υπολογιστή.

Τα μεσάνυχτα περίπου θα βάλει την κασέτα να παίξει. Η φωνή του μπάσα, κοφτή και βραχνή θα γεμίσει τον χώρο. Υποσχέσεις αγάπης και μια πρόταση που δεν ευοδώθηκε. Η δική της σχεδόν κοριτσίστικη φωνή. Να του λέει «Ναι», το ακούει καθαρά. Την ξαναρωτά, του το ξαναλέει. Όπου φτάσουμε, της λέει. Εκείνη, δεν απαντά. Για το «παντού» και το «πάντα» διψά. Μουσική υπόκρουση ένα πιάνο που παίζει και μια φωνή που προσπαθεί να τραγουδήσει Μαρινέλα «Σύνορα η αγάπη δεν γνωρίζει». Η βραχνή φωνή του άντρα που επαναλαμβάνει μεθυσμένος, «σύνορα»… Η ανάσα του κουρασμένη, ασθματική. Οι γουλιές απ’ το ποτό του, χορταστικές που τις απολαμβάνει. Η δική της μεθυσμένη «από έρωτα» φωνή…

Θα την ακούσει τρεις φορές, ούτε μία περισσότερο ή λιγότερο. Μετά, θ’ αρχίσει να ξεφυλλίζει γράμματα και φωτογραφίες. Θα τα μυρίζει σαν γάτα. Θα τα χαιδεύει και θα τα γρατζουνά.

Τα κοιτάζει με έναν φακό, ιδίως εκείνου το πρόσωπο. Το απομακρύνει, μετά το βάζει όλο και πιο κοντά. Παντού μελαγχολικός, τόσο πολύ θλιμμένος, Θεέ μου, πώς δεν το είδε. Σχεδόν απών! Ναι, αν τολμούσε να το αποδεχτεί, ήδη απών. Ολοφάνερη προκαταβολικά η απουσία του στη φωτογραφία. Οι φωτογραφίες δεν μας κλέβουν απλώς τη ζωή, αλλά και τον αύριο, την ιστορία. Γνωρίζουν ήδη το παρακάτω. Έχουν φτάσει ως το πιο πάνω ή το πιο κάτω σκαλί.

Σ’ αυτούς άρεσε η κάθοδος. Και στους δυο. Ελεύθερη πτώση, λες, σε γκρεμό.

Μαζί του θα φτάσει στον πάτο, αγόγγυστα. Εξάλλου «η πορεία του χρόνου είναι μια αλυσίδα αιτίων και αποτελεσμάτων, οπότε το να ζητήσεις μια οποιαδήποτε χάρη, όσο μικρή κι αν είναι, είναι σαν να ζητάς να σπάσει ένας κρίκος αυτής της σιδερένιας αλυσίδας, σα να ζητάς να έχει ήδη σπάσει». Ποτέ δεν βγήκε από το νου της η «Προσευχή».

Έτσι και τώρα «δεν υπάρχουν άλλοι παράδεισοι από τους χαμένους παραδείσους» σα μάντρα επαναλαμβάνει ανάβοντας το καντήλι. Λιβάνι πάντοτε με άρωμα γαρίφαλο, γύρευε γιατί.

Θα στήσει δίχως κορνίζα την πιο καλή του φωτογραφία: όμορφος, Θεέ μου, κι άτρωτος σαν τους Θεούς, με ρούχα καθημερινά, γαλανά, γελαστά, ένας άγγελος.

Κάνει ακριβώς τρεις φορές κομποσκοίνι, επαναλαμβάνοντας - ποτέ «εις μνήμην»- πάντοτε «υπέρ υγείας» την ευχή. Σαν μνήσθητι. Άλλωστε αυτό ακριβώς είναι’ το μνήσθητι μιας γυναίκας. Μετά θα ξαπλώσει, θα σταυρώσει τα χέρια της και απολύτως γαληνεμένη θα αποκοιμηθεί.

Θα ‘ρθει να τηνε βρει οπωσδήποτε. Πάντοτε έρχεται. Ανοιγοκλείνει τα παράθυρα στο ιατρείο, βλέπει τα χέρια του να κινούνται στα φωτεινά, βαδίζουν μαζί στην έρημο της Πατησίων. Φορά μια πράσινη καμπαρτίνα φαρδιά, τον κρατά σφιχτά, αγκαζέ, με το χέρι στην τσέπη του.

Το πρωί θα ξυπνήσει χαράματα. Την περιμένουν, όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα στο μοναστήρι. Πρόσφορο, λίγο στάρι, τα έχει φέρει μαζί. Ο παπάς τον διαβάζει παντού στους ζώντες και τεθνεώτες, έχει επιμείνει τόσο, χρόνια αυτή.

Θα σταθεί στην γωνιά, να μοιράσει το στάρι. Την ευχή την θεωρεί περιττή: «Να ζήσετε να τον θυμόσαστε».

«Μόνο αυτός που έχει πεθάνει είναι δικός μας’ δικό μας είναι μόνο αυτό που έχουμε χάσει».

Γρήγορα, σαν το νεράκι θα κυλήσει η μέρα. Σα ζωή. «Η ζωή είναι τόσο σύντομη κι εμείς ξέρουμε τόσο λίγα».

«Ποτέ δεν ξέρεις μ’ αυτούς που αγαπάς: αμελείς να τους κοιτάξεις μια στιγμή, και την επόμενη στιγμή έχουν χαθεί ή έχουν σκοτεινιάσει. Ακόμα και τα δέντρα – εξάλλου- το σκάνε πού και πού, έχουν άστατες διαθέσεις».

Κατηφορίζοντας θα τον ξανασκεφτεί.

Τώρα πια ξέρει τι σημαίνει πάθος. Τι θα πει να μην βλέπεις κανέναν, ούτε τον Θεό, ούτε τον εαυτό σου, παρά μονάχα ένα πρόσωπο, αυτό του πεπρωμένου…

Αργά το βράδυ θα γυρίσει στην πόλη. Στο Κοιμητήριο δεν πηγαίνει ποτέ. Μονάχα σ’ αυτή την πανσιόν, των ραντεβού τους, πάντοτε. Αν δεν θα τον βρει εκεί, δεν θα τον βρει πουθενά.

Τίποτε δεν θα ξεφορτώσει. Το μόνο που της χρειάζεται, ο υπολογιστής. Να ελέγξει τα μέιλ. Να γράψει το άρθρο. Αύριο, πρέπει να το στείλει στην εφημερίδα της, πρωί- πρωί.

Θα γδυθεί την εξαιρετική μέρα, θα ντυθεί την καθημερινή αξιοπρεπή μοναξιά και με μότο «ισχύει στην ανάγνωση ό,τι και στον έρωτα ή στον καλό καιρό: ούτε εσύ ούτε κανένας έχει λόγο. Διαβάζεις μ’ αυτά που έχεις. Διαβάζεις αυτό που είσαι», θα καθίσει να γράψει. Το γνωστό της μικρό, βιβλιοφιλικό άρθρο:

ΠΟΙΟΣ ΑΠ’ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΜΑΣ ΕΠΙΝΟΗΣΕ ΤΟΝ ΑΛΛΟ

«Δεν υπάρχει χειρότερος εφιάλτης απ’ το να ‘σαι σ’ ένα νησί που κατοικείται από τεχνητά φαντάσματα’ και το να ‘σαι ερωτευμένος με μια απ’ αυτές τις εικόνες, είναι χειρότερο απ’ το να ‘σαι ερωτευμένος μ’ ένα φάντασμα (ίσως, όμως, και να θέλαμε πάντα το άτομο που αγαπάμε, να ‘χει την υπόσταση φαντάσματος)».

Την «Εφεύρεση του Μορέλ» του Κασάρες, την πήρα είδηση φέτος από την επανέκδοση του Πατάκη.

Την παντοδυναμία όμως, της εικόνας την βίωσα, όλοι μας την βιώνουμε διότι «αν δεν το δείξει η τηλεόραση», τίποτα δεν υπάρχει.

Και την εικονική πραγματικότητα του έρωτα, την βίωσα. Και ποιος δεν την βιώνει. Το θέμα είναι ποιος από μας καταδέχεται να την αντιληφθεί.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα… στράτα, στρατούλα γιατί πονά η διαπίστωση «κι αυτό το ένα δεν υπάρχει» (Καζαντζάκης στην «Ασκητική»).

Ο Κασάρες επινόησε τον Μορέλ που επινόησε αυτό τον απίθανο εικονικό κόσμο το 1940. Το βιβλίο χαρακτηρίστηκε «συναρπαστικό θρίλερ» και «χρησμός», Προφητεύοντας «με δραματική διορατικότητα την παντοδυναμία της εικόνας» έκανε γοητευτική μυθιστορία μια προαιώνια γνώση ή απειλή: το ότι μπορεί να είμαστε «όνειρο μέσα σε όνειρο» (Σέξπιρ) ή επί πιο προσωπικού «το όνειρο Κάποιου» (Μπόρχες).

Στην αριστουργηματική ιστορία, λοιπόν, ένας κατάδικος δραπέτης (ποτέ δεν μαθαίνουμε γιατί καταδικάστηκε) καταφεύγει σε ένα νησί όπου οι πάντες φοβούνται να πλησιάσουν: πέφτουν νύχια, δέρμα, μαλλιά… Αλλ’ η ζωή του είναι τόσο αφόρητη, που αποφασίζει να πάει.

Εκεί θα γνωρίσει «μία γυναίκα εκπληκτική». Κάθεται κάθε απόγευμα και κοιτάζει το ηλιοβασίλεμα στα βράχια. Φοράει στο κεφάλι μια παρδαλή μαντίλα και έχει τα χέρια της πλεγμένα γύρω από το ένα γόνατο. Από τα μάτια της, τα μαύρα της μαλλιά, το μπούστο της, μοιάζει με κάτι τσιγγάνες ή Σπανιόλες… Την λένε Φοστίν. Και είναι μόνον… εικόνα. Αυτή η γυναίκα ουσιαστικά δεν υπάρχει. Μπορεί και να πέθανε, δηλαδή. Να ζει μονάχα επειδή έκανε αυτή την εφεύρεση ο Μορέλ: μετέτρεψε τη ζωή τη ζώσα σε εικόνα ανεξίτηλη στο διηνεκές.

Ο ερωτευμένος άντρας, βεβαίως, με κάθε τίμημα θα την διεκδικήσει. Κάνοντας εικόνα και την δική του ζωή. Για να ‘ναι μαζί της «σε μια οπτασία που κανείς δε θα συλλέξει». Διότι και η ψευδαίσθηση του έρωτα δεν είναι παρά μια πράξη- τελικά- ευσπλαχνική. Επειδή μπορεί «αυτό το ένα να μην υπάρχει», αλλά είναι απαραίτητο για την δική μας ζωή. Από το τίποτα πιάνεται καμιά φορά ο άνθρωπος!

Θα το στείλει με μέιλ το επόμενο πρωί. Σα να μην έχει συμβεί απολύτως τίποτα. Πολύ Κυριακή για έναν άνθρωπο. Κορίτσι η σκέψη και την ταξίδεψε πάλι. Αλλ’ όπως λέει ο Καμύ «δεν υπάρχει μοίρα που να μη νικιέται με την περιφρόνηση»… Όλα θα τα νικήσει, αυτή…. Στον εαυτό της το έχει υποσχεθεί.

(ανέκδοτο, από τη συλλογή «Μια καρδιά στο στομάχι»)

.

Η Ελένη Γκίκα γεννήθηκε το 1959 στο Κορωπί. Δημοσιογράφος και βιβλιοκριτικός στο Αντί, στις Εικόνες και στο Έθνος της Κυριακής από το 1983, έχει ασχοληθεί με το μυθιστόρημα, το διήγημα, την ποίηση, το παραμύθι, έχει συμμετάσχει σε συλλογικές εκδόσεις και έχει επιμεληθεί βιβλία και σειρές. Κυκλοφορούν 28 βιβλία της. Ανάμεσά τους “Δι’ εσόπτρου εν αινίγματι”, “Να τα μετράω ή να μη τα μετράω τα χρόνια”, “Το αίνιγμα του άλλου”, “Μετεβλήθη εντός μου, ο ρυθμός του κόσμου”, “Υγρός χρόνος”, “Εν αταξίαις εύτακτοι όντες”, “Το γράμμα που λείπει”, “Πλήθος είμαι”, “Οι κούκλες δεν κλαίνε” και “Η αιώνια επιστροφή”. Με το μυθιστόρημα “Η γυναίκα της βορινής κουζίνας” και το παραμύθι “Το μυστικό της μαγικής τσαγιέρας” που κυκλοφόρησαν πρόσφατα ξεκίνησε τη συνεργασία της με τις εκδόσεις “Καλέντη”.

[ ιστολόγιο ] [ facebook ]

ΠΟΙΗΣΗ Αργυρω Θεοφανιδου

ΤΑ ΡΑΝΤΙΣΜΕΝΑ(Ομάδα καλλιτεχνικών, λογοτεχνικών, αναζητήσεων)

ΠΟΙΗΣΗ Αργυρω Θεοφανιδου

Κοιταζει λευχειμων
στης ωχρας το αβατο
Βυσσινοχρους ο ποθος

-εν ωσι-
χορευει σε κιναβαρης φλογα
Λυσιμελεια απολυτη....
Ανεβλυσε φρεαρ
απο εγκατα γης....
Συντριβη ονειροκαρπου
Απ'το δεντρο της υπαρξης
σε βραχου το γκρι
Οι χυμοι του γλυκοπικροι...
Σ'αλλη ερημο.ειπε,
θ'αφησω
σε υγρη εωθινη παραλια
τον εναστρο ποθο
ν'ανθιζει στα παλευκα πεταλα
του αφρου των κυματων

Να δροσιζει σε πρασινο διαφανο

μουσκλια

σε βορειους κορμους.....

Καταφευγει

οπως παντα

στης γνωσης τα σπηλαια

Σταλακτιτες σοφιας

σε σχεδια καινοδετη

στο απεραντο διαβα

χρονου πεπερασμενου.....

Ποσο επωδυνη η χαρις

να υπαρχεις σ'απογνωση.......

Μια πορεια

καταβαση αναβασης

Πανω απ'αβυσσο αβυσσος

σε κλωστη τοσο ευθραυστη

να κινεισαι

Τι τρομος!

Λεωσφετερος ποθος

Εγκατεσπαρται ερως

γλυκυς ως ο θανατος.....

Α.Θ.

Η ΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΜΙΛΑΝΟΥ (ιταλικά: Teatro alla Scala, )

Η ΣΚΑΛΑ ΤΟΥ ΜΙΛΑΝΟΥ (ιταλικά: Teatro alla Scala, )

Η Σκάλα του Μιλάνου , είναι ένα από τα πιο διάσημα θέατρα στον κόσμο και είναι γνωστό ως Ο ναός της όπερας. Πήρε την ονομασία της από την ομώνυμη πλατεία του Μιλάνου όπου και βρίσκεται, την Piazza della Scala. Τα κύρια καλλιτεχνικά δρώμενα του θεάτρου, είναι η όπερα, οι παραστάσεις μπαλέτου και οι συναυλίες κλασικής μουσικής.

Ιστορικό

Το θέατρο κατασκευάστηκε κατόπιν εντολής της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας της Αυστρίας ώστε να αντικαταστήσει το παλιό θέατρο που στέγαζε την Όπερα του Μιλάνου, το Teatro Regio Ducale, το οποίο καταστράφηκε από πυρκαγιά στις 26 Φεβρουαρίου 1776. Το έργο ανατέθηκε στον διάσημο αρχιτέκτονα Τζουζέπε Πιερμαρίνι και τα επίσημα εγκαίνιά του πραγματοποιήθηκαν στις 3 Αυγούστου 1778, παρουσία του αρχιδούκα Φερδινάνδου των Αψβούργων. Η πρώτη παράσταση που δόθηκε ήταν η όπερα L' Europa riconosciuta του Αντόνιο Σαλιέρι.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου το θέατρο βομβαρδίστηκε, τη νύχτα μεταξύ 15ης και της 16ης Αυγούστου 1943, με αποτέλεσμα να υποστεί σοβαρές βλάβες ενώ κατέρρευσε η οροφή. Το κτίριο ανοικοδομήθηκε αμέσως, όμως η βιασύνη για την ανοικοδόμηση της στέγης και η αναστήλωση του πολύπλοκου συστήματος δοκών, εμποδίστηκε από την εύρεση πανομοιότυπων με τα πρωτότυπα εξαρτημάτων, με αποτέλεσμα η ακουστική της αίθουσας να είναι χειρότερη απ' ότι πριν.

Με την ευκαιρία της αναστήλωσης, στην οροφή τοποθετήθηκε ένας τεράστιος πολυέλαιος με περίπου 400 λάμπες, κατασκευασμένος από φυσητό γυαλί από τεχνίτες της Βενετίας. Το θέατρο ξανάνοιξε τις πύλες του στις 11 Μαΐου 1946, με ένα κοντσέρτο του Αρτούρο Τοσκανίνι. Μία δεύτερη σημαντική ανακαίνιση έγινε τη διετία 2002 - 2004 η οποία εκτός των άλλων έφερε και μια μικρή αύξηση στη χωρητικότητά του, η οποία σήμερα είναι στις 2.030 θέσεις.

Η Σκάλα του Μιλάνου γνώρισε την πρώτη της μεγάλη ακμή κατά την περίοδο του μεσοπολέμου, καθώς έκαναν την εμφάνισή τους τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Δεύτερη περίοδος μεγάλης ακμής υπήρξε η δεκαετία του 1970, όταν υπό τη διοίκηση του Πάολο Γκράσι σηματοδοτήθηκε η μεγαλύτερη παραγωγικότητα του θεάτρου, με περίπου 300 παραστάσεις το χρόνο.

Από το 1991 λειτουργεί και η Ακαδημία του Θεάτρου της Σκάλα, η οποία παρέχει προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης με τέσσερα τμήματα: Μουσική, χορό, θεατρικό εργαστήρι και καλλιτεχνική διοίκηση. Μακροβιότερος μουσικός διευθυντής της Σκάλας υπήρξε ο Ρικάρντο Μούτι, για 19 χρόνια (1986 έως 2005), ενώ τη μικρότερη θητεία είχε στη θέση αυτή ο Γκίντο Καντέλι, ο οποίος μία εβδομάδα μετά την τοποθέτησή του σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα στο Παρίσι (1956). Σημερινός διευθυντής είναι ο Αργεντινοϊσραηλινός Ντάνιελ Μπάρενμπόιμ (Daniel Barenboim).ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ

Να είσαι εσύ η νότα σου

7 Ομόκεντροι Κύκλοι Αυτογνωσίας

Ο Θεός παίρνει τον κοσμικό
αυλό του και φυσά.
Κάθε νότα είναι μια ανάγκη
που προέρχεται από έναν από εμάς,
ένα πάθος,

ένας πόνος για κάτι που επιθυμούμε`
Να θυμάσαι από ποια χείλη
Έρχεται η ανάσα-πνοή
Και να είναι η νότα σου καθαρή.
Μην προσπαθείς να την πνίξεις.
Να είσαι εσύ η νότα σου.
Θα σου δείξω πως αυτό και μόνο αρκεί
Ανέβα στην ταράτσα την νύχτα,
Στην πόλη της ψυχής σου.
Ας ανέβουν όλοι στις ταράτσες τους
Να τραγουδήσουν τις νότες τους!
Τραγουδήστε δυνατά!
Τζελαλαντίν Ρουμί

Χρήσιμα Tips για την Ασφάλεια Τροφίμων

Απλές λύσεις

Χρήσιμα Tips για την Ασφάλεια Τροφίμων

1. Mην αφήνετε τα τρόφιμα για μεγάλο χρονικό διάστημα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος.

2.Tοποθετήστε τα άμεσα στη συντήρηση, στην κατάψυξη ή στα ράφια της κουζίνας σας, ακολουθώντας τις οδηγίες αποθήκευσης που αναφέρονται στις συσκευασίες των προϊόντων. Oποιαδήποτε καθυστέρηση τοποθέτησης ευπαθών προϊόντων στο ψυγείο σημαίνει μεταβολή της θερμοκρασίας τους

και ενδεχομένως αλλοίωση των χαρακτηριστικών τους.

3. Tοποθετείτε τα μαγειρεμένα και έτοιμα για κατανάλωση τρόφιμα σε διαφορετικά ράφια από τα ωμά τρόφιμα.

4. Tοποθετείτε τα ωμά τρόφιμα στα κάτω ράφια του ψυγείου.

5. Aποθηκεύετε τα τρόφιμα σε κλειστά δοχεία ή σκεύη ή σκεπάζετέ τα με διάφανη μεμβράνη ή αλουμινόχαρτο. Eλέγχετε αν υπάρχει διαρροή υγρών από τα ωμά τρόφιμα (κρεατικά, ψάρια κ.λπ.).

6. Pυθμίζετε τη θερμοκρασία του ψυγείου σας στη χαμηλότερη δυνατή επιλογή, ώστε να αποφεύγεται αφενός η δημιουργία πάγου και να επιτυγχάνεται αφετέρου η μέγιστη διατηρησιμότητα των τροφίμων.

7. H ιδανική θερμοκρασία για τη συντήρηση του ψυγείου σας είναι μικρότερη από +5°C.

Προϊόντα που στο κατάστημα προσφέρονται σε ψυχόμενο χώρο πρέπει να τοποθετούνται απαραίτητα στο ψυγείο.

8. Διατηρείτε το ψυγείο σας καθαρό και σιγουρευτείτε ότι λειτουργεί κανονικά συμβουλευόμενοι τις οδηγίες του κατασκευαστή του.

9. Tηρείτε πάντα τις οδηγίες καλής χρήσης και ακολουθείτε τη συχνότητα των αποψύξεων που πρέπει να κάνετε.

10. Mην υπερφορτώνετε το ψυγείο σας και μην αφήνετε μέσα προϊόντα ασυσκεύαστα ή με ανοιχτή τη συσκευασία τους - ειδικά έτοιμα για κατανάλωση ή μαγειρεμένα - που μπορεί να επηρεάσουν ή να επηρεαστούν από την οσμή άλλων προϊόντων.

11. Tα ξηρά προϊόντα φυτικής προέλευσης, τα δημητριακά, τα όσπρια, το ρύζι, το αλεύρι, τα ζυμαρικά, οι κονσέρβες και οι ξηροί καρποί πρέπει να φυλάσσονται σε καθαρό, δροσερό και ξηρό περιβάλλον.

12. Tα όσπρια, το ρύζι, οι ξηροί καρποί και τα δημητριακά γενικά καλό είναι να φυλάσσονται σε γυάλινα ή πλαστικά δοχεία που κλείνουν αεροστεγώς.

ab.gr

Χωρίς σημεία στίξεως σιωπή

Στο σύνδεσμο αυτό μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο ή να το κατεβάσετε

πηγή  http://www.saitapublications.gr/2012/10/ebook.3.html

Χωρίς σημεία στίξεως σιωπή

Τίτλος: Χωρίς σημεία στίξεως σιωπή

Συγγραφέας: Λευτέρης Κρητικός

ISBΝ: 978-618-80220-3-4

Συντελεστές

Εξώφυλλο: Παναγιώτης Σαραντίδης 

Επιμέλεια-Διορθώσεις: Ηρακλής Λαμπαδαρίου

Σελιδοποίηση: Κωνσταντίνα Χαρλαβάνη 

Σύντομη περίληψη

Ένας πωλητής ασφαλειών στα τέλη της δεκαετίας του ’90 πέφτει σε κατάθλιψη εξαιτίας της αδυναμίας του να είναι παραγωγικός κι εν τέλει αξιοπρεπώς βιοποριζόμενος.

Καταφεύγει σε ψυχιατρική βοήθεια δεχόμενος να γίνει πειραματόζωο μιας καινούργιας μορφής ψυχανάλυσης. Την πρωτότυπη μορφή ψυχανάλυσης αναλαμβάνει με τις οδηγίες του ψυχιάτρου ένας επίσης καταθλιπτικός συγγραφέας. Και ξεκινά η θεραπεία. Ο συγγραφέας χτίζει έναν κόσμο όπου οι πρωταγωνιστές του έχουν φτάσει σ' έναν κοινό παρανομαστή, σε μια συνισταμένη απελπισίας. Είναι όλοι τους θυμωμένοι από κάτι. Κι έχουν γίνει βορά του θυμού τους ο οποίος μεγαλώνει συντρίβοντας εντός τους οτιδήποτε δημιουργικό, ποιητικό και ζωοδόχο.

Ο CEO μιας πολυεθνικής εταιρείας οπλικών συστημάτων, ο ασφαλιστής, ο ντελιβεράς, η φέρελπις συγγραφέας, ο αλκοολικός, ο συνταξιούχος ναυτικός. Μια ετερόκλητη παρέα που συναντιέται άθελά της κι εξαναγκάζεται να συγχρωτιστεί και να υποδυθεί αυτό που πραγματικά είναι ο καθένας κι όχι αυτό που θα ήθελε να είναι.

Το συγκεκριμένο βιβλίο πετάει ελεύθερα στο Διαδίκτυο από τον Οκτώβριο του 2012.

ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΝΙΚΟ της Βάσως Ραπτογιάννη *

πηγή http://www.onestory.gr/post/34477339107

ΣΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΕΝΙΚΟ

της Βάσως Ραπτογιάννη *

.

Πέφτεις στο κρεβάτι. Κλείνεις τα μάτια, αλλά ύπνος πουθενά.

Θυμάσαι μόνο.

Το πρώτο φιλί σε μια σκουριασμένη κούνια τέλος καλοκαιριού έντεκα χρόνια πριν, κάτι κουτάκια μπύρας, μια αφιέρωση σε μια χαρτοπετσέτα, ένα σπασμένο πιάτο κι ένα μαραμένο τριαντάφυλλο.

Αλλάζεις πλευρό.

Πόσο χρονών είσαι;

Τον αγαπάς, αλλά δεν του το λες.

Κιτρινισμένα φύλλα, φθινόπωρο, μια λακκούβα που δεν βλέπεις και πατάς και γίνεσαι μούσκεμα, ένα στυλό που δεν γράφει πια κι ένα πρωινό με νεύρα και χάλια καφέ.

Μπορεί να έφταιγαν τα νεύρα που ήταν χάλια ο καφές.

Τώρα δεν έχει σημασία.

Πότε γέρασες;

Η πρώτη διαδήλωση, χέρι με χέρι, φωνές και πλακάτ και δακρυγόνα στη μούρη κι εσύ να κλαις, αλλά να μην φταίνε τα δακρυγόνα.

Εφτά αποτσίγαρα στο τασάκι.

Τα μετράς.

Ακριβώς εφτά, γιατί τελείωσαν τα χαρτάκια και βαριόσουν να πας μέχρι το περίπτερο.

Σκόρπια λόγια, μια αγκαλιά, ένα βιβλίο ανοιγμένο στη σελίδα 139, άπλυτα πιάτα τριών ημερών κι ένα χάρτινο κουτί από χυμό λεμόνι πάνω στο γραφείο.

Πόσο καιρό έχει εκεί;

Σου λείπει. Το ξέρω. Κι εμένα μου λείπει.

Περνάει το σκουπιδιάρικο. Πάλι ξέχασες να πετάξεις τα σκουπίδια.

Δεν βαριέσαι.

Η μυρωδιά τους θα καλύψει τη μυρωδιά από το κουφάρι σου.

Ανοίγεις την τηλεόραση. Να χαζέψεις. Πατάς τα κουμπιά αδιάφορα. Τίποτα δεν έχει. Την κλέινεις. Κοιτάς το ταβάνι.

Χαμογελάς, αλλά δεν ξέρεις γιατί.

Γιατί τον σκέφτεσαι.

Κρατάς το μαξιλάρι σφιχτά. Κι άλλο λίγο. Μόνο που δεν κλαις πια.

Ένα κομμένο κουμπί, η αγαπημένη σου κούπα, μια πράσινη τσαλακωμένη μπλούζα πεταμένη στο πάτωμα, οι γραμμές που τελειώνουν, μια μαύρη γάτα που περνάει το δρόμο, για ποτό στις εννιά στα Εξάρχεια, τότε που δούλευες στο Κέντρο και σε χαιρετούσαν τα εξαρτημένα παιδιά, τσέπες γεμάτες εισητήρια του μετρό.

Έκανες πολλές διαδρομές και πουθενά δεν πήγες.

Τυλίγεις το πάπλωμα πιο σφιχτά γύρω από το κορμί σου. Κάνει κρύο ξαφνικά.

Να του πεις ότι τον αγαπάς.

Καλημέρα.

Ξέχασα. Δεν κοιμήθηκες ακόμα.

.

Η Βάσω Ραπτογιάννη γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα. Ακόμα φοιτήτρια ψυχολογίας.

[ facebook ] [ e-mail ]

6 τροφές θεραπευτικές για το στομάχι

 6 τροφές θεραπευτικές για το στομάχι

 


Μπορεί να σας εκπλήξει το γεγονός ότι οι γαστρεντερικές παθήσεις, όπως φούσκωμα, διάρροια και κράμπες στο στομάχι, συμβαίνουν έως και έξι φορές πιο συχνά στις γυναίκες παρά στους άνδρες. Αποφύγετε τον πόνο στο στομάχι σας κόβοντας τα τρόφιμα που προκαλούν αυτές τις δυσάρεστες αντιδράσεις και ξεκινήστε να συμπεριλαμβάνετε στη διατροφή σας τρόφιμα που είναι καλά για το σώμα σας. Από τις θεραπευτικές ιδιότητες για το πεπτικό του πίτουρο βρώμης στις χαλαρωτικές δράσεις της κανέλας, τα τρόφιμα αυτά θα σας δώσουν την ανακούφιση που θέλετε και που χρειάζεστε περισσότερο.

■ Παπάγια
Παραδοσιακά χρησιμοποιείται για τα έλκος, τις στομαχικές διαταραχές, τη διάρροια και το αίσθημα καύσου. Η παπάγια περιέχει παπαΐνη, ένα φυσικό ένζυμο του πεπτικού που βοηθά στη διάλυση των τροφίμων που μπορεί να ερεθίσουν το στομάχι.

■ Πίτουρο βρώμης
Είναι μια σημαντική πηγή τόσο διαλυτών όσο και αδιάλυτων φυτικών ινών. (Διαλυτές διαλύονται στο νερό, οι αδιάλυτες όχι) Χρειάζεστε και τους δύο τύπους ινών για την καλή υγεία του πεπτικού σας συστήματος. Bonus: Το πίτουρο βρώμης μειώνει τη χοληστερόλη.

■ Μήλα
Όχι μόνο είναι πλούσια σε αδιάλυτες φυτικές ίνες, είναι επίσης πλούσια σε πηκτίνη και άλλα ένζυμα που βοηθούν το σώμα να απελευθερώσει τα μόρια των τροφίμων που μπορεί να ερεθίσουν το στομάχι. Ευαίσθητο στομάχι; Δοκιμάστε τα ψητά και όχι ωμά.

■ Κανέλα
Παραδοσιακά χρησιμοποιείται για τη θεραπεία τόσο της πρωινής ναυτίας όσο και της διάρροιας. Πασπαλίστε την σε αλμυρά τρόφιμα (όπως το κοτόπουλο) καθώς και στα γλυκά (μηλόπιτα).

■ Μάραθος
Αυτό το βότανο είναι ένα φυσικό θεραπευτικό για το στομάχι, που είναι ένας από τους λόγους που το βλέπετε συχνά να προσφέρεται στο τέλος ενός γεύματος σε ινδικά εστιατόρια. Μισό κουταλάκι του γλυκού σπόρους μάραθου μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά.

■ Αβοκάντο
Εξαιρετικά υψηλή περιεκτικότητα σε κάλιο, φυτικές ίνες και φιλικά για το στομάχι (αλλά και την καρδιά) έλαια, τα αβοκάντο βοηθούν στην καλή λειτουργία του πεπτικού. Δοκιμάστε μερικές λεπτές φέτες σε σάντουιτς αντί της συνηθισμένης μαγιονέζας.

Δαμβουνέλη Αλεξάνδρα, Κλινικός Διαιτολόγος - Διατροφολόγος, PGDip Διατροφής Αθλητών
healthpost.gr

Λαβράκι στο φούρνο με αρακά, μουστάρδα και άνηθο

 

Λαβράκι στο φούρνο με αρακά, μουστάρδα και άνηθο

• 4 μέτρια λαβράκια 300-400 γρ. το καθένα

• 2 ½ φλιτζάνια τσαγιού αρακά κατεψυγμένο

• 5 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα

• 1 κουταλιά σούπας άνηθο ψιλοκομμένο

Για τη σάλτσα

• 1 ½ κουταλιά σούπας μουστάρδα πικάντικη

• Χυμό από ένα λεμόνι

• Ξύσμα από μισό λεμόνι

• 1 φλιτζάνι τσαγιού ελαιόλαδο

• Αλάτι

• Πιπέρι

Καθαρίζουμε τα ψάρια (εφόσον δεν χρησιμοποιήσουμε φιλέτα). Τα τοποθετούμε σε ένα πυρίμαχο σκεύος και σκορπάμε τριγύρω τον αρακά με τα κρεμμυδάκια και τον άνηθο.

Σε βάζο που κλείνει καλά, ρίχνουμε τη μουστάρδα, το χυμό και το ξύσμα λεμονιού, το ελαιόλαδο, αλάτι και πιπέρι. Κλείνουμε και χτυπάμε καλά. Περιχύνουμε το φαγητό και το βάζουμε στο κέντρο του φούρνου.

Ανάβουμε το γκριλ στους 180 βαθμούς και ψήνουμε για 23-30 λεπτά περίπου.

ab.gr

Ντον Τζιοβάννι

Ο Ντον Τζιοβάννι είναι όπερα δύο πράξεων σε μουσική του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ και ιταλικό λιμπρέτο του Λορέντσο Ντα Πόντε. Έκανε πρεμιέρα στο Θέατρο των Τάξεων στην Πράγα στις 29 Οκτωβρίου 1787. Το λιμπρέτο του Ντα Πόντε θεωρήθηκε, όπως και πολλά άλλα εκείνης της εποχής, ως dramma giocoso, ένας όρος που υποδηλώνει τον συνδυασμό σοβαρής και κωμικής δράσης. Ο Μότσαρτ εισήγαγε το έργο στον κατάλογό του ως "Όπερα Μπούφα". Αν και μερικές φορές χαρακτηρίζεται κωμικό, το έργο συνδυάζει κωμικά, μελοδραματικά και υπερφυσικά στοιχεία.

Το έργο ολοκληρώθηκε την προηγουμένη της πρεμιέρας, δηλαδή στις 28 Οκτωβρίου 1787 και αφού ο Ντα Πόντε κλήθηκε πίσω στη Βιέννη για να δουλέψει πάνω σε μία άλλη όπερα. Κάποιες άλλες αναφορές φέρουν το έργο να ολοκληρώθηκε την ημέρα της πρεμιέρας. Πιο πιθανό, όμως, είναι ότι ολοκληρώθηκε την προηγούμενη μέρα, υπό το πρίσμα του γεγονότος ότι ο Μότσαρτ κατέγραψε την ολοκλήρωση της όπερας στις 28 Οκτωβρίου.

Η πρεμιέρα της όπερας έγινε στις 29 Οκτωβρίου στην Πράγα υπό τον πλήρη τίτλο Il Dissoluto Punito ossia il Don Giovanni Dramma giocoso in due atti. Η Prager Oberamtszeitung ανέφερε ότι "οι γνώστες και οι μουσικοί λένε ότι η Πράγμα δεν έχει ακούσει ποτέ κάτι παρόμοιο" και ότι "η όπερα ... είναι εξαιρετικά δύσκολη στην εκτέλεσή της."[1] Η Provincialnachrichten της Βιέννης ανέφερε ότι ο Μότσαρτ "διηύθυνε αυτοπροσώπως και το πολυάριθμο κοινό τον υποδέχθηκε θριαμβευτικά."[2]

Ο Μότσαρτ επέβλεψε επίσης και την πρεμιέρα στη Βιέννη, η οποία έλαβε χώρα στις 7 Μαΐου 1788. Για την παραγωγή αυτή, έγραψε δύο νέες άριες με αντίστοιχα ρετσιτατίβα: την άρια του Ντον Οτάβιο Dalla sua pace (K.540a, τη συνέθεσε ο Μότσαρτ στις 24 Απριλίου για τον τενόρο Φραντσέσκο Μορέλα), την άρια της Ελβίρα In quali eccessi ... Mi tradì quell'alma ingrata (K.540c, τη συνέθεσε ο Μότσαρτ στις 30 Απριλίου για την σοπράνο Κατερίνα Καβαλιέρι)[3] και το ντουέτο μεταξύ του Λεπορέλο και της Ζερλίνα Per queste tue manine (K.540b, σύνθεση στις 28 Απριλίου).

Στην Φωτογραφία το ΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ στα 1797

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%A4%CE%B6%CE%B9%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B9_%28%CE%9C%CF%8C%CF%84%CF%83%CE%B1%CF%81%CF%84%29